Avonturen in geocachen en schrijven – interview met Marcellus Cadd van Geocaching While Black

Marcellus Cadd (atreides_78723) schrijft het blog Geocaching While Black.
Wat begon met het vinden van een plaatselijke geocache werd een passie voor het vinden van verborgen schatten en het schrijven over alle ervaringen. We praatten met Marcellus over zijn geocache-avonturen, wat geocachen voor hem betekent en wat hij hoopt dat lezers meenemen uit zijn blog.

100ste cache van de dag

Hoe ben je begonnen met geocachen?

Er is een therapeut genaamd Emily Taylor die heeft gezegd dat mensen vaak met nieuwe dingen beginnen om één van deze twee redenen: of uit liefde of uit rouw. Nou, mijn reden was rouw, met dank aan een gebroken hart. Ergens, midden in mijn verdriet, hoorde ik iemand geocaching noemen. Ik had voor het eerst over geocachen gehoord in 2001 en dacht: “Waarom zou iemand naar de middle of nowhere willen reizen om bakjes te vinden?” Zeventien jaar later leek dat precies het soort ding dat ik wilde doen. Natuurlijk waren er veel dingen veranderd in die tijd. Ik vond een plaatselijke cache een paar straten van huis, en toen nog één, en nog één en al snel was mijn rouw omgeslagen in liefde. Ik werd meegezogen in onze verborgen wereld, die net onder het oppervlak van de alledaagse realiteit ligt die wij en alle andere dreuzels delen.

Wat waren een paar van jouw meest gedenkwaardige geocachemomenten?

De meeste zijn goed: het zien van La Casa de Azúcar in El Paso; mijn rondleiding door de rechtbank van Terrell County in Sanderson; mijn roadtrip naar Longview met mijn dochters, waarbij we onderweg county’s afstreepten. En Mingo en Arikaree zitten er ook ergens tussen…

Sommige zijn vreemd zoals die keer dat ik aan de kant werd gezet door handhavers in Nuevo Leon of toen ik een spontane erewacht was in Floydada.

Sommige zijn slecht: mijn auto-ongeluk buiten Coleman of “het incident” in Parijs.

Maar allemaal, goed of slecht, zijn het herinneringen die ik nooit zal vergeten.

La Casa de Azúcar in El Paso, Texas

Wanneer wist je dat je verslaafd was?

Op een dag keek ik op en bleek ik al honderd dagen op rij een geocache gevonden te hebben. Dat was ongeveer de tijd dat ik dacht: “Ja, ik doe mee.”

Als je overal ter wereld mocht geocachen, waar zou je dan heen gaan?

Ik heb twee droomcaches! De eerste is in Niger, midden in de Sahara. L’Arbre du Tenere was een acaciaboom die honderden jaren heeft overleefd in de woestijn. Als eenzaamste boom ter wereld was het een navigatieherkenningspunt voor karavanen en nomaden die door de woestijn trokken. Helaas werd hij in 1973 geraakt door een vrachtwagenchauffeur, maar er is een monument voor de boom opgericht en iemand heeft er een geocache neergelegd! Hij is pas één keer gevonden (in 2006) en ik zou het fantastisch vinden om er als tweede te zijn, maar dat gaat dit jaar niet meer gebeuren. 🙂 De tweede is veel makkelijker te bereiken: een EarthCache genaamd Earthquakes in Istanbul, geplaatst bij de Hagia Sophia. Misschien bereik ik beide wel nooit, maar hoop doet leven!

Van welke soort caches hou je het meest?

Dit zal me wel saai doen lijken, maar ik vind traditionele caches het leukst.
Hoeveel ik ook van een slimme puzzel houd of van praten met gelijkgestemden, er is iets prettigs aan de simpelheid van het gaan naar de plek, mijn ogen het laten opnemen tegen de omgeving en de schat vinden.
Het vinden van een traditionele cache

Wat is een kwaliteitscache?

Een kwaliteitscache is een cache waarbij je als je wegloopt het gevoel hebt dat het het waard was. Dit kan ook vele vormen aannemen. Een simpele cache die schattig of grappig of ontroerend is kan net zo goed zijn als een slim verstopte cache die tot een gevoel van overwinning leidt.

Heb je zelf een cache verstopt die je favoriet is?

Mijn favoriete door mij geplaatste cache is een klein puzzeldoosje dat een serie genestelde containers is. Hij staat ook op een gedeelde eerste plaats met mijn cache met de meeste favorietpunten. De andere is een doosje (maar GEEN sleuteldoosje) dat magnetisch aan iets toepasselijks vastzit en, hoewel ik niet vind dat het zo slim of interessant is, andere vinders vinden hem erg leuk. Ik denk dat mijn punt is (en ik heb er zeker één) dat ik weet wat ik zelf leuk vind, maar dat ik niet kan beginnen te begrijpen wat anderen leuk zullen vinden!

Plezier hebben tijdens het geocachen

Je schrijft de blog Geocaching While Black. Waarom ben je begonnen met die blog?

Mijn inspiratie kwam uit een forumpost waarin iemand vroeg hoe vaak andere cachers aangehouden waren door de politie. Veel antwoorden lagen in de lijn van “Ik ben één keer aangehouden in vier jaar tijd” of “Ik ben nog nooit aangehouden in 5 jaar” en ik zat daar en dacht bij mezelf “Ik doe dit 6 maanden en ik ben al 7 keer door agenten aangehouden” en dan telde ik beveiligingsmedewerkers nog niet eens mee. Toen ik dat combineerde met het feit dat ik letterlijk nog nooit een foto had gezien van een zwarte geocacher, dacht ik dat het een goed idee zou zijn om te schrijven over geocaching vanuit een ander perspectief. Dat gezegd hebbende gebeurt het me tegenwoordig niet meer zo vaak dat ik word aangehouden door wetshandhavers, omdat ik door ervaring beter ben geworden in het niet worden gezien door dreuzels, maar ik ben altijd voorbereid op de mogelijkheid.

Wat betekent de titel van je blog voor jou?

Het was een soort gelukkig toeval. Ik was met iemand aan het praten over het idee om een blog te schrijven vanuit een zwart perspectief en hij zei dat ik zeker meer nadruk moest leggen op het zwarte deel dan ik eigenlijk van plan was, omdat dat me zou onderscheiden van andere blogs.
Ik zei letterlijk tegen hem “Wat? Ga ik de blog…Geocaching While Black noemen?” en we keken elkaar alleen maar aan en wisten dat er een titel geboren was. Geocaching is een erg rasneutrale activiteit, maar dat betekent dus ook niet dat er maar één ras is dat het doet. Het zo in het middelpunt plaatsen dient als een herinnering dat sommigen van ons dit doen en dient (hoop ik) als baken voor anderen, dat zegt: “kom erin, het water is heerlijk”. Als ik mazzel heb, zal het anderen inspireren om over hun avonturen te schrijven vanuit hun eigen speciale perspectief, of dat nu raciaal is, regionaal of welke inslag ook waar iemand warm voor loopt.

De oudste cache van Texas

Wat hoop je dat mensen leren van Geocaching While Black?

Het zou mij gelukkig maken als iemand andere cachers in gedachten houdt bij het plaatsen van een cache. Misschien vinden sommige cachers een herdenkingspark voor de Confederatie niet zo’n geweldige plek om een cache te vinden. Misschien is het plaatsen van een cache in je eigen achtertuin niet zo’n goed idee, als je buren niet weten dat willekeurige vreemden daarheen komen. Misschien kan die slimme locatie wel een probleem zijn voor andere cachers om redenen die helemaal niets met de cache zelf te maken hebben en alles met sociologische politiek. Als ook maar één plaatser dat meeneemt in zijn overwegingen vanwege iets wat ik geschreven heb, dan vind ik het het allemaal waard.

Hoe denk jij, vanuit de slogan van je blog, dat zwart zijn en geocaching samengaan?

Ik denk dat ze prima samengaan. 🙂 Ik ben ook niet de enige. Ik ben nog niet veel zwarte cachers tegengekomen, maar degenen die ik wel ontmoet heb genieten er bijna net zoveel van als ik. Op dit moment, zoals ik soms als grap zeg, zijn er letterlijk TIENTALLEN van ons, maar ik hoop dat meer van ons de uitdaging aan willen gaan en ik hoop dat mijn kleine bijdrage helpt om daarvoor te zorgen.

In Geocaching While Black licht je vaak county rechtbanken uit. Waarom ga je op zoek naar rechtbanken?

Dat was nog een gelukkig toeval. Lang geleden, lang voordat ik begon met cachen, leek het me interessant om een bezoek te brengen aan iedere rechtbank in de staat Texas. Ik legde dat idee aan de kant, maar blies het nieuw leven in toen ik de Texas County Challenge ging doen. Als ik toch in iedere county zou komen, waarom zou ik dan niet meteen iedere rechtbank bezoeken? Is er een betere manier om de plekken waar ik heen ga uit elkaar te houden? Na een tijdje kreeg ik een mening over de gebouwen zelf vanuit een architectonisch standpunt en, man met een mening die ik ben, ging ik daarmee aan de haal.

Op bezoek bij de county rechtbank in Deming, New Mexico

Je blog heeft nummers bij alle posts. Wat betekenen die nummers?

Toen ik hiermee begon, had ik nooit verwacht dat ik verder zou gaan dan de 254 county’s in Texas. Omdat ik de county’s waar ik geweest was nummerde, begon ik gewoon bij het begin en telde verder omhoog. Toen ik eenmaal de 254 bereikt had en besloot door te gaan, moest ik onderscheid maken tussen in welke staat de nieuwe county’s lagen, dus begin ik opnieuw met tellen? Dat was alleen een goed idee als ik één staat per keer deed (wat ik duidelijk niet deed). In plaats daarvan besloot ik mijn hoofdtelling door te laten lopen (waaraan te zien is hoeveel county’s ik bezocht heb) en een staatspecifiek label toe te voegen om te laten zien welke staat het is en welk aantal voor die staat.

Het tekenen van het logboek na het voltooien van de Texas County Challenge – door het vinden van een cache in alle 254 county’s van Texas!

Je schrijft regelmatig blogposts. Wat houdt je aan het schrijven?

Ik hou van cachen en ik hou van schrijven dus die twee hebben een soort feedback-lus gevormd. Ik zoek caches om iets te hebben om over te schrijven, maar het schrijven vraagt om meer inhoud dus ik blijf cachen. Die cyclus die is ingezet gaat maar door en door.

Wat heeft geocaching voor jou betekend?

Als ik gelukkig was, bracht het me vreugde. Als ik down was, leidde het me af van mijn problemen. Toen de wereld helemaal open was, gaf het me een reden om alles te willen zien. Toen alles stopte tijdens de verschillende quarantaines, gaf het me een kans om nog een beetje groen te zien. Sommige prestaties maakten me blij; sommige DNF’s lieten me teleurgesteld achter; sommige ontmoetingen maakten me gelukkig, of van streek, of, in een enkel geval, boos. Maar ik voelde altijd wel iets.
Soms voelde ik iets voor de natuur, wat niet iets is waarmee ik altijd ben opgegroeid, soms voor de stad, wat eigenlijk gewoon een ander soort wildernis is, maar cachen liet me altijd iets voelen en dat is iets waar ik dankbaar voor ben.

Nog advies voor nieuwe cachers?

Ieders reis is speciaal dus cache op jouw eigen manier en trek je (buiten de normale geocachingetiquette) niets aan van wat andere mensen denken!
Mensen zullen altijd een mening hebben over hoe X zou moeten zijn of hoe Y zou moeten zijn en jij zou kunnen denken dat het feit dat zij meer vondsten hebben dan jij hun woorden grotere geloofwaardigheid geeft. Er zijn mensen met een orde van grootte meer vondsten dan ik die dingen gedaan hebben die ik bewonder. Maar er zijn ook mensen met een orde van grootte minder vondsten waar ik jaloers op ben. Ik ken een cacher hier die maar een paar honderd vondsten heeft, maar haar verst gevonden cache ligt in Guam. Een andere cacher heeft iets minder dan de helft van mijn vondsten, maar heeft wel in acht andere landen gecachet. Een erg goede vriendin van me is een erg vrijblijvende cacher, maar ze was veel eerder bij Mingo dan ik! Dus doe je ding en geniet!

Marcellus met zijn trackable paraplu


Emily Woerly
Emily is a Community Coordinator at Geocaching HQ. She's a native Texan raised in the Midwest and enchanted by the Pacific Northwest. You can usually find her lost in a guidebook planning her next adventurous travels.