Ik noemde hem Richard. En dat kwam omdat hij zo leek op Richard Gere, maar dan gekleed in een vale, versleten regenjas. De kraag hoog opgetrokken en in de ene hand altijd een peuk en in de andere hand steevast een blikje bier. Hooguit achter in de dertig, maar met zijn verlopen gezicht leek hij eerder de vijftig gepasseerd. Soms luid aan het zingen dan weer druk met zichzelf in gesprek. Schijnbaar had hij niets meer nodig dan zijn kartonnen dozen, zijn boodschappenkar en het plastic doosje met zijn 'kroonjuwelen'.
Richard was er altijd, weer of geen weer. Was..., want ik vermoed dat Richard niet meer is. Eigenwijs als hij was weigerde hij ook die ene bijzonder koude winternacht zijn vaste én onvindbare stek te verlaten om de nacht door te brengen in één van de opvangvoorzieningen die Leeuwarden rijk is. De oude slaapzak en de valse veiligheid van alcohol konden hem geen bescherming tegen de vorst. Anoniem doodgevroren? Ik heb Richard nooit meer gezien. Ga je mee opzoek naar Richard en zijn 'kroonjuwelen'?