NL
La Roche en de schat van het spook
Het spook Berthe van La
Roche
Tijdens bepaalde
avonden, omstreeks het vallen van de nacht, ziet men op de ruïnes
van het kasteel de Gravin Berthe van La Roche ronddwalen op de
plaats van haar
overlijden.
Maar wie is Berthe
eigenlijk ?
Een edelman van La
Roche had als enige erfgename voor zijn fortuin slechts zijn
dochter Berthe en organiseerde een groot tornooi in zijn kasteel.
De hand van de rijke erfgename zou toebehoren aan de ridder die in
een eerlijke strijd al zijn rivalen zou
overwinnen.
De eerste ridder die
zich aanbood was de Graaf van Montaigu, een kolos, fier op zijn
kracht, die geen enkele tegenstander ooit uit het veld had kunnen
slaan.
Zodoende bood zich
geen enkele andere strijder
aan.
Nochtans had de graaf
zijn trouw beloofd aan gravin Alix de
Salm.
De tijdslimiet was
bijna verstreken toen een ridder het kasteelhof binnenkwam. Wat een
speciale tegenstander! Het was een hele kleine ridder, bijna een
kind, en bij het zien van deze schichtige vechter barstte de graaf
van Montaigu uit in een daverende
lach.
Voor het oog van de
aanwezige ridders en dames ving toen een ongelijke strijd
aan.
De graaf van
Montaigue spoorde zijn strijdros aan tot een snelle galop en onder
een immens gekletter van ijzer stortte hij zich op zijn zwakke
tegenstander. Die was slechts gewapend met een licht harnas en geen
enkele uitrusting bood bescherming aan zijn paard. Met een
wonderbaarlijke handigheid en geleid door een vlugge hand kon het
rijdier de hevige stoot van de graaf
ontwijken.
De graaf draaide zich
vliegensvlug om en stormde opnieuw, iets trager nu en wat
bedachtzamer, op zijn handige rivaal af. Maar hoeveel slagen hij
ook uitdeelde, enig resultaat bleef uit en hij kreeg het nu toch
wel erg warm. De kleine ridder toomde vervolgens zijn springende
paard in, stopte en nam een afwachtende, rechte en uitdagende
houding aan.
De graaf maakte
gebruik van dit moment en kwam toegesneld. Het zwaard van de kolos
draaide in de lucht en, in een stalen flits, kwam het met een
fluitend geluid neer op de onvoorzichtige
knaap...
Maar de kleine ridder
was al verdwenen, terwijl het zware gewicht van de graaf,
meegesleurd door zijn vaart, het evenwicht verloor en uit het zadel
werd gelicht. Onder een kletterend lawaai van brekend ijzer,
stortte de graaf neer op de
grond.
De kleine ridder
stak het smalle lemmet van zijn lichte zwaard onder de helm van de
gevaarlijke graaf en sneed in een ruk zijn keel
over.
Een ogenblik later
zag men de gelukkige vader bovenaan de slottoren het nieuwe paar
begeleiden naar de
bruidskamer.
De volgende dag,
zeer vroeg, was de vader ongeduldig om het geluk van het jonge
koppel te aanschouwen, en hij wachtte hen op in het hof van het
kasteel. Maar de zon kwam steeds hoger te staan aan de hemel en nog
steeds zag de vader hen niet verschijnen. Toen hij het lange en
vergeefse wachten uiteindelijk moe was, beklom hij de treden van de
toren, liep naar de deur van de bruidskamer en klopte aan. Het
antwoord bleef
uit...
Hij kon zijn
vaderlijke bezorgdheid niet langer onderdrukken en duwde de deur
open; nadat deze was bezweken zag hij dat de kamer leeg was en het
raam openstond. De radeloze vader haastte zich met een sprong naar
het raam en keek met afgrijzen naar de lege diepte: in de afgrond,
op de rots aan de oever Ourthe, staken twee stippen af: de ene was
zwart, de andere
wit.
De mysterieuze ridder
was niemand anders dan de vermomde gravin Alix de Salm, die een
verbond had gesloten met de duivel om zich te wreken op de graaf
van Montaigu en de mooie Berthe van La
Vind de schat van het spook op volgend coördinaat.
N50°11.042
E005°34.344
FR
La Roche et le trésor
du fantôme
Le Fantôme Berthe de
La Roche
Certains soirs, vers la tombée
de la nuit, on voit rôder sur les ruines du château, à l'endroit
même de sa mort, la Comtesse Berthe de La
Roche.
Mais qui est donc
Berthe?
Un Sire de La Roche, n'ayant
pour recueillir son puissant héritage qu'une fille unique, Berthe,
organisa au château un grand tournoi. La main de la riche héritière
appartiendrait au Chevalier qui, dans un loyal combat, serait
demeuré vainqueur de tous les
rivaux.
Le premier Chevalier qui se
présenta était le Comte de Montaigu, un colosse, fier de sa force,
que nulle lance adversaire n'était jamais parvenue à
désarçonner.
Aussi, nul autre champion ne
se présenta.
Pourtant c'était à la Comtesse
Alix de Salm que le Comte de Montaigu avait engagé sa
foi.
La limite du temps étant
presque atteinte, un cavalier fit son entrée dans la cour. Quel
singulier adversaire! C'était un tout petit chevalier, presque un
enfant, et à la vue de ce chétif champion, le Comte de Montaigu fut
saisi d'un formidable accès de
rire.
Devant les chevaliers et les
Dames, l'inégal combat
commença.
Dans un formidable bruit de
fer, au lourd galop de son cheval de bataille, le Comte de Montaigu
se précipita contre son faible adversaire; celui-ci n'était armé
que d'un harnois léger et son cheval n'était protégé d'aucune
armure. Avec une adresse merveilleuse, enlevée d'une main alerte,
d'un seul bond, cette souple monture évita le choc violent du
Comte.
En un instant le Comte s'était
retourné et marchait de nouveau, avec plus de lenteur et de méthode
cette fois, contre son adroit rival. Mais il avait beau multiplier
ses coups, tout demeurait sans effet et il commençait à avoir
terriblement chaud. Modérant alors les bons de sa monture, le petit
Chevalier s'arrêta et attendit en une attitude droite et
provocante.
Profitant de cet instant, le
Comte accourut ; l'épée du colosse tournoya en l'air et, avec un
éclair d'acier, s'abattit en sifflant sur l'imprudent jouvenceau
…
Mais déjà le petit Chevalier
n'était plus là, tandis que, entraînée par son élan, la lourde
masse du Comte, perdant l'équilibre et désarçonnée, s'abattait avec
un fracas de fer brisé sur le sol. » Le petit chevalier,
introduisant sous la jointure du heaume la mince lame de la légère
épée, trancha d'un seul coup la gorge du redoutable
comte...
Un instant après, l'heureux
père conduisait tout en haut du donjon les nouveaux époux vers la
chambre nuptiale.
Le lendemain, à la première
heure, impatient de constater et de partager le bonheur des jeunes
époux, le père attendait dans la cour du château. Mais le soleil
montait toujours et toujours sans que le père les vît apparaître.
Las de cette longue et vaine attente, il escalada les marches du
donjon, courut à la porte de la chambre nuptiale et frappa à
l'huis. Point de réponse... Impuissant à réprimer des paternelles
inquiétudes, le père poussa la porte; elle céda, mais la chambre
était vide et la fenêtre ouverte. D'un bond, le père affolé s'y
précipita, scrutant le vide avec terreur: au fond de l'abîme, sur
le rocher, au bord de l'Ourthe, deux points faisaient tache: l'un
était noir, l'autre
blanc.
Le mystérieux Chevalier n'était
autre que la comtesse Alix de Salm qui, sous ce déguisement et
après avoir fait un pacte avec le diable, s'était vengée du Comte
de Montaigu et de la belle Berthe de La Roche ...
Trouve le tresor du fantôme sur le coördinat suivant
N50°11.042
E005°34.344