 |
A: Carel Lanters, Kunt u mij de weg wijzen naar het Centrum Beeldende Kunst?
Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van het Bruggebouw werd op 25 april 1998 door de burgemeester van Emmen de kunstopdracht "Kunt u mij de weg wijzen naar het Centrum Beeldende Kunst?" onthuld. Carel Lanters kreeg in 1996 de opdracht om bewegwijzering naar het Centrum Beeldende Kunst Emmen te ontwerpen. Hij maakte een kunstwerk bestaande uit 160 emaille bordjes, waarop foto's staan afgebeeld van passanten die de weg wijzen naar het CBK Emmen. Deze bordjes zijn door Emmen verspreid geplaatst op die plekken, waar de wijzende personen zijn gefotografeerd.
Het bordje dat je zoekt, zit tegen het lage muurtje bij het gemeentehuis. |
 |
B: Kees van Renssen, Opengescheurde Archiefdoos
Dit kunstwerk is gemaakt in opdracht van het 4 mei Comité en is een gedenkteken voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Met dit monument vraagt de kunstenaar aandacht voor vrede en veiligheid. De muur met vierkante keramiektegels stelt een opengescheurde archiefdoos voor. De wanden zijn voorzien van fragmenten van archiefstukken van de gemeente Emmen uit de periode '40-'45. Aan de "achterkant" is de muur voorzien van donkere tegels rond de scheur, die samen een V-teken vormen. Verder zijn er afbeeldingen van een tank, van handgeschreven teksten en gedrukte woorden en cijfers in de keramiektegels verwerkt. Ook is de tekst: "Dit nooit meer" te lezen. |
 |
C: Pieter Starreveld, Teenager
De Teenager is een beeld van een jong meisje volgens het modebeeld van het midden van de jaren vijftig van de twintigste eeuw. Kenmerkend voor de meisjes van toen was een petticoat die onder een wijde rok werd gedragen. Belangrijke thema's in het werk van Pieter Starreveld zijn: "de vrouw" en "dieren". Aan de buitenmuur van Theater De Muzeval bevindt zich het werk "De Zwanen". In het trouwpaviljoen van de gemeente Emmen aan het Raadhuisplein is nog een klein beeldje dat "De Eerste Kennismaking" heet. De vrouwenfiguur die daarin geportretteerd wordt, lijkt sprekend op de "Teenager". |
 |
D: Bert Kiewiet, Lezend Meisje
Ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van boekhandel Vermeer werd in de boekenweek van 1993 het beeld "Lezend Meisje" van Bert Kiewiet onthuld. De jonge vrouw, zittend op een klapstoel, is verdiept in haar boek. De wereld om haar heen lijkt ze totaal vergeten te zijn. Bert Kiewiet geeft zijn beelden graag iets positiefs mee. Hij wil wijzen op de natuur, de schoonheid en de schepping. Zijn hoofdthema is de vrouw en dan met name de jonge vrouw. |
 |
E: Cyril Lixenberg, Gescheurde Schijf
Cyril Lixenberg streeft in zijn werk naar een minimum en naar helderheid. Daarom zijn elementaire geometrische vormen zijn uitgangspunt. In zijn stalen beelden manipuleert hij deze geometrische vormen tot verrassende variaties van vorm en tegenvorm, symmetrie en asymmetrie. Lixenberg gebruikt vaak vormen zoals die ontstaan als je een blad papier vouwt en scheurt of verfrommelt, maar dan in staal of ijzer. Lixenberg groeide op in een orthodoxjoods arbeidersgezin in Londen. Via een opleiding tot edelsmid koos hij al jong voor de autonome beeldende kunst. Opgeleid in Londen en Parijs, vestigde hij zich uiteindelijk in Amsterdam. |
 |
F: Henk Wildenberg, De Vrucht
Het beeld De Vrucht is één van de beelden die zijn overgebleven van de beeldenmanifestatie Skulptoer. In de zomer van 1972 maakte Zuid-Oost Drenthe kennis met het - toen nog bijna onbekende - fenomeen van de beeldenroute. Het initiatief kwam van Sjouke Zijlstra, destijds directeur van Theater De Muzeval in Emmen. Hij had het idee om de "Keukenhof-collectie" van dat jaar naar de Zuidoosthoek van Drenthe te halen. Voor dit plan wist hij acht gemeenten te interesseren en zo kwam onder de naam Skulptoer een 93 km lange beeldenroute tot stand, die slingerde door de gemeenten Emmen, Sleen, Zweeloo, Oosterhesselen, Dalen, Coevorden, Emlichheim en Schoonebeek. |
 |
G: Homme Veenema, Dinosaurus, Krokodillen en Nijlpaard
Van Homme Veenema staat in de gemeente Emmen een flink aantal kunstwerken. In opdracht van het Dierenpark Emmen heeft de kunstenaar in de loop van de jaren verschillende beelden van dieren gemaakt, zoals Dinosaurus, Krokodillen, Nijlpaard, Tijgers, Pinguïns, Giraffe en Joppie "de Diplodocus". Deze beelden zijn vooral te vinden bij het Dierenpark Emmen en langs de looproute tussen de beide locaties van het dierenpark. De Dinosaurus is een grappige verwijzing naar een van de onderdelen van het dierenpark, het Biochron. In het Biochron is een grote permanente tentoonstelling te zien over het ontstaan van het leven. Enkele dinosaurusskeletten maken deel uit van deze expositie. |
 |
H: Homme Veenema, Giraffe
Deze Giraffe heeft jarenlang op een andere plek gestaan. Toen in 2006 de beelden die u zojuist hebt gezien zijn geplaatst, heeft de Giraffe zijn huidige plek onder de bomen gekregen. Homme Veenema is als beeldhouwer autodidakt en heeft zich ontwikkeld tot professioneel kunstenaar. Hij heeft zich gespecialiseerd in het werken in hout, maar werkt ook met graniet, marmer en brons. Het werk van Homme Veenema is figuratief. Homme woont en werkt in Emmen. |
 |
I: Leo van den Bos, De Hoge Duiker
De natuur is voor Leo van den Bos de belangrijkste bron van inspiratie. Hij maakt het liefst grote beelden voor buitenlocaties. Daarbij schept hij een harmonische samenhang tussen beeld en omgeving. Het zijn monumentale vormen met een duidelijk handschrift, zonder al te veel tussenkomst van machines of ingewikkelde technieken. Zijn werk bij de Ten Kate-flat, naast het voormalige postkantoor aan de Hoofdstraat in Emmen, is daar een karakteristiek voorbeeld van. Leo van den Bos nam met De Hoge Duiker deel aan de Stadsbeeldenmanifestatie van 1999. |
 |
J: August Falise, Mr. W.W. van Haersma Buma
Het borstbeeld van oud-kantonrechter Mr. W.W. Van Haersma Buma werd in 1927 in opdracht van een speciaal hiervoor opgericht comité gemaakt, "Het comite tot huldiging van de nagedachtenis van wijlen Mr. W.W. van Haersma Buma". De kantonrechter was geliefd onder de bevolking, hij stond bekend om zijn medemenselijkheid. August Falise uit Wageningen maakte een bronzen beeld op een granieten sokkel. Op 5 oktober 1927 werd het beeld onthuld. In een brief aan de gemeente verzocht het comité om het beeld voor het kantongerecht te plaatsen omdat "Van Haersma Buma daar altijd geleefd en gewerkt heeft". Het beeld van de kantonrechter is het oudste beeld van Emmen. |
 |
K: Onno de Ruijter, zonder titel
Onno de Ruijter volgde een opleiding aan de Rietveldacademie. Daarna liep hij onder andere stage bij Jacques Lipschitz in de Verenigde Staten. In 1970 kwam hij terug naar Nederland en vestigde zich in Drenthe als zelfstandig beeldhouwer. De Ruijter heeft twee voorstellingen gehakt uit een rechthoekig blok natuursteen. Aan de ene kant is een vioolspelende vrouw te zien en aan de andere kant een schilderende man met in zijn linkerhand een palet en in zijn rechterhand een schilderskwast. De twee figuren zijn met de rug tegen elkaar geplaatst. Beide figuren zijn in een boogachtige constructie geplaatst. De figuren zijn grof uitgehakt; de sporen van de werktuigen van de beeldhouwer zijn duidelijk zichtbaar. Op de kopse kanten is een bladmotief uitgehakt. |
 |
L: Bert Poulisse, Twee Schoorstenen
Voor de Stadsbeelden-manifestatie 1993 maakte Bert Poulisse op de Oude Begraafplaats twee gemetselde stenen zuilen die naar boven toe smaller worden. In een van de muurtjes is een boom verwerkt, waarvan de takken via de houten verbindingselementen doorlopen in het rechtermuurtje.
Wegens werkzaamheden niet toegankelijk. Aantal bladeren = 18 --> L = 9 |
 |
M: Luc Leenknegt, Joods Gedenkteken
Bij de joodse gemeenschap bestond al jaren de behoefte aan een eigen monument om aandacht te vragen voor de 145 joodse slachtoffers uit Emmen en omliggende dorpen. De Stichting Joods Gedenkteken gaf daarom Luc Leenknegt opdracht voor een joods monument. Aan de voet van het beeld staat op een jodenster de tekst te lezen: herinneren, herdenken, bezinnen 1940-1945. Op 10 mei 2000 werd dit kunstwerk/monument onthuld door gedeputeerde mevrouw M.W. Brink-Massier. |
 |
N: Onno de Ruijter, Indië-monument
In opdracht van "De Stichting Monument Gesneuvelde Indië Militairen 1945 -1962" ontwierp De Ruijter het Indiëmonument. Het monument bestaat uit een natuurstenen zuil van vier meter hoog. Op de zuil is een bronzen kop van een karbouw gemonteerd. De karbouw en de plantendelen in de zuil staan voor Indië, de natuurstenen plaat aan de voet van het kunstwerk symboliseert de leegte die ontstond na het sneuvelen van een militair. |
 |
O: Maarten Ploeg, OCP
De titel van het werk is voluit: Olifant, Consument, Pinguïn. Het werk is geïnspireerd op de plek, die ligt tussen de twee locaties van het Dierenpark Emmen. In de ene locatie zijn landdieren te zien, in de andere locatie staan de waterdieren centraal. In het midden van de voorstelling staat de mens als consument en bezoeker, de olifant in het kunstwerk symboliseert de landdieren, de pinguïn staat symbool voor de waterdieren. Maarten Ploeg maakte computerkunst in een Hollandse traditie: semi-eenvoud met een knipoog. |
 |
P: Nic Jonk, Aarde en Water
Het beeld "Aarde en Water" dateert van de Stadsbeelden-manifestatie 1987. Sinds die tijd staat het op het Weiertplein, tegenwoordig Mondriaanplein geheten. Nic Jonk is vooral bekend geworden om zijn voluptueuze beelden van mythologische voorstellingen, vrouwen en dieren. Hij was ook actief als graficus, schilder en ontwerper van sieraden. |
 |
Q: Homme Veenema, Tijgers
Homme Veenema woont en werkt in Emmen. Hij heeft alle dieren gemaakt die op de weg staan naar de dierentuin. Zijn iepenhouten dierfiguren, die veelal beschilderd zijn, zijn met een speelse humor gemaakt. Vooral kinderen voelen zich aangetrokken tot deze beelden, die uitnodigen als speelobject. Door weer en wind gaat het hout werken en zie je soms scheuren in het hout ontstaan. Dit is kenmerkend voor het gebruikte materiaal. Homme Veenema werkt regelmatig in opdracht van de dierentuin. |
 |
R: Guus Hellegers, Onderweg
Dagelijks zag de kunstenaar in zijn woonplaats in Friesland een oud echtpaar voorbij komen lopen. Ze liepen naar hun zoon, even verderop. De man liep steevast twee meter vooruit. Na een uurtje liepen ze weer terug, vermoedelijk hadden ze koffie gedronken. Elke dag, door weer en wind, herhaalde zich dit. Dat "sjokken", dat "samen onderweg zijn" wil de kunstenaar met dit beeld uitdrukken. Om de afstand tussen beiden aan te geven heeft hij de figuren haaks op elkaar geplaatst. Kenmerkend voor het werk van Hellegers zijn de platte vormen. De man zien we van de zijkant, de vrouw van de voorkant. Het lijken twee platte schijven, loodrecht op elkaar. De lichaamscontouren zijn summier aangegeven in de platte vormen. Ingekerfde lijntjes aan beide zijden verlevendigen de vlakken. De man en de vrouw hebben elk hun eigen richting, ze gaan elk hun weg. En toch zijn ze samen op pad en zitten ze letterlijk aan elkaar vast. Ze staan stilzwijgend naast elkaar, zo vormen ze als het ware elkaars schaduw. |
 |
S: Margriet Luyten, zonder titel
In het kader van het 850-jarig bestaan van Emmen schreef de Stichting Emmen 850 in 1989 een prijsvraag uit met als thema "Emmen op eigen kracht". Het ontwerp van Margriet Luyten won de eerste prijs en haar ontwerp werd uitgevoerd. Margriet Luyten heeft gekozen voor twee "halve" beelden die samen één geheel vormen. Door de samenvoeging ontstaat een krachtig geheel, dit verwijst naar de gemeente Emmen, een stad die bestaat uit vele kernen die samen de gemeente Emmen vormen. |
 |
T: Hans Ittmann, Eva
Bij de bouw van het gemeentehuis en het trouwpaviljoen in 1968 werd het beeld "Eva" op de hoek van het trouwpaviljoen geplaatst. Hans Ittmann brak in 1941 zijn opleiding tot notaris af om zich geheel aan de kunst te wijden. Hij ging naar Parijs, waar hij ondermeer werkte op het atelier van Zadkine. Terug in Nederland vond Ittmann aansluiting bij de abstract werkende kunstenaars van de vereniging Creatie, waarvan hij in 1951 lid werd. In 1954 was hij een van de initiatiefnemers tot de oprichting van de Liga Nieuw Beelden ter bevordering van de samenwerking tussen architect en beeldend kunstenaar op voet van gelijkheid. In deze periode was Ittmann’s werk volledig abstract en werd zijn werk meer constructivistisch van vormentaal. Van houten plastieken ging hij over op metalen sculpturen die hij uit grote massieve stukken metaal samenlaste of construeerde met metaaldraad. |