GC1ZNX9 Maigret in Delfzijl (Multi-cache) in Groningen, Netherlands created by Furcas

This cache has been archived.

Lizzy_Bennet: Je cache is door mij gearchiveerd omdat hij te lang
inactief staat.

GC1ZNX9 ▼

A cache by Furcas Message this owner

Hidden : 11/5/2009

Difficulty:

Terrain:

Size: Size: micro (micro)

Join now to view geocache location details. It's free!

Watch

How Geocaching Works

Please note Use of geocaching.com services is subject to the terms and conditions in our disclaimer.

Geocache Description:

Datum laatste cache-controle: 15 juli 2019.

Op het bovenstaande coördinaat kan geparkeerd worden. Het is aan te raden de route te voet of op de fiets af te leggen, de totale lengte is 3½ kilometer. De cache kan enkel bij daglicht gelogd worden. Er is geen pen (meer) aanwezig. Foto's worden op prijs gesteld, spoilers niet.

Georges Simenon

Het is 1 september 1929 wanneer de Franse schrijver Georges Simenon, samen met zijn vrouw Tigy, hun hond Olaf en de kokkin/ scheepsmaat Boule op het nippertje Delfzijl weet te bereiken in zijn lekke boot wanneer de Duitse politie hem Emden dwingt te verlaten. Frankrijk en Duitsland staan op dat moment op voet van (koude) oorlog en door zijn gewoonte om dagelijks vele vellen papier vol te krabbelen met ideeën en aantekeningen, om deze later als verhalen uit te kunnen werken, wordt hij voor spion aangezien. Het feit dat 'l Ostrogoth steeds meer water maakt dwingt hem de dichtstbijzijnde haven aan te doen voor reparaties, de haven van Delfzijl!

Terwijl l'Ostrogoth op de scheepswerf van de Gebr. Roelfs aan het Damsterdiep wordt gerepareerd probeert Simenon een nieuw verhaal te schrijven, maar door de herstelwerkzaamheden kan hij aan boord niet rustig nadenken. Noodgedwongen laat hij een half gezonken schuit die verderop in het Damsterdiep ligt leegpompen om daar rust te vinden. Als meubilair heeft hij enkel twee kisten, de ene voor zijn typemachine en de andere om zelf op te zitten. In deze omstandigheden bedenkt en schrijft hij het verhaal “Maigret en de onbekende wreker”, het eerste verhaal waarin Maigret opduikt, al speelt het zich af in Parijs. Later, het is nooit met zekerheid vastgesteld waar, schrijft hij “Maigret in Holland” op basis van zijn aantekeningen en bezoek aan Delfzijl.

Over het ontstaan van commissaris Jules Amédée François Maigret op 3 september 1966 schrijft Georges Simenon later: 'Ik zie mezelf weer terug op een zonnige ochtend in een café. Ik heb een paar glaasjes jenever gedronken en zo, een beetje slaperig, zie ik hoe de massieve, onverstoorbare gestalte van een heer zich begon af te tekenen die volgens mij een aanvaardbare commissaris zou kunnen zijn. Gedurende de rest van de dag voegde ik aan deze figuur een paar voorwerpen toe: een pijp, een bolhoed, een zware jas met een fluwelen kraag. En omdat er in mijn schuit een vochtige koude heerste, gaf ik hem voor zijn werkkamer een oude gietijzeren kachel.'

Georges Simenon was een Belgische (Franstalige) schrijver die onder vele pseudoniemen schreef voor hij onder zijn eigen naam doorbrak als schrijver van 84 boeken over inspecteur Maigret. Zijn uitgever had er niet zoveel vertrouwen in en publiceerde “Maigret en de onbekende wreker” eerst als feuilleton voordat het als boek werd uitgegeven. Het bleek een overweldigend succes, in totaal zouden nog 102 titels (75 romans en 28 korte verhalen) volgen, waaronder "Maigret in Holland". Zijn totale oeuvre beslaat meer dan 500 titels waarvan in totaal meer dan 500.000.000 exemplaren zijn verkocht, wat Simenon een van de meest gelezen auteurs van de 20e eeuw maakt. Tevens is hij één van de meest verfilmde auteurs ooit.

Maigret in Delfzijl

’Toen Maigret op een middag in mei in Delfzijl aankwam wist hij nog maar bar weinig over de zaak die hem naar dit stadje in het uiterste noorden van Nederland had geroepen.
Ene Jean Duclos, professor aan de universiteit van Nancy, had een reeks lezingen gehouden in Nederland. Hij was in Delfzijl op uitnodiging van een leraar aan de zeevaartschool, de heer Poppinga. Deze Poppinga was nu vermoord en ook al was de Franse professor niet officieel in staat van beschuldiging gesteld, het was hem toch verzocht de stad niet te verlaten en zich ter beschikking te houden van de Nederlandse autoriteiten.
Dat was zo’n beetje alles wat hij wist. Jean Duclos had de universiteit van Nancy ingelicht en daar had men het voor elkaar gekregen dat er een Franse rechercheur naar Delfzijl werd gezonden.
Deze taak was Maigret te beurt gevallen. Een taak die eerder officieus dan officieel was, en die hij nog minder officieel had gemaakt door zijn Nederlandse collega’s niet op de hoogte te stellen van het feit dat was aangekomen.

…

Delfzijl bracht hem van zijn stuk, vanaf de eerste kennismaking. Bij het krieken van de dag had hij het traditionele Nederland van de tulpen en het hem bekende Amsterdam doorkruist. Drenthe, één groot woest heideveld, had hem verrast.
Nu bevond hij zich ineens in een omgeving die in niets leek op de ansichtkaarten van Nederland en waarvan het karakter honderd maal noordelijker was dan hij had verwacht.
Een kleine stad met hoogstens tien tot vijftien straten, met fraaie rode klinkers die zo recht aan waren gelegd als tegels in een keuken. Lage huizen, ook van baksteen, waarvan talloze getooid waren met betimmeringen in vrolijke, lichte kleuren.
Het leek wel een maquette. Die indruk werd versterkt door de dijk die de stad volledig omringde. In deze dijk waren doorgangen die bij zwaar weer gesloten konden worden met zware deuren die leken op sluisdeuren.
Daarachter lag de monding van de Eems. De Noordzee. Een lang lint van zilveren water. Vrachtschepen die met behulp van hoge kranen werden gelost op de kade. Kanalen en ontelbaar veel zeilschepen, zo groot als rijnaken, zo zwaar ook, geschikt om de zeedeining te weerstaan. ’

Net als inspecteur Maigret begint voor u de route ook op het station. Het park dat in het boek voor en om het station ligt is, inclusief muziektempel, volledig verdwenen, alleen het stationsgebouw verkeerd nog in dezelfde staat. Tegenover het station staat Hotel Boven Groningen (in het boek Hotel Noord-Ooster) waar Maigret verbleef tijdens zijn onderzoek. Loop nu via het informatiebord door de Landstraat. Aan het einde was ooit de Zeevaartschool gevestigd waar Koen Poppinga les gaf en even later heeft u zicht op de Grote Waterpoort (links) maar u slaat rechtsaf. Nabij de Waterpoort stond destijds Hotel Delfzijl (in het boek Hotel van Hasselt) maar dit is decennia geleden reeds verdwenen.

Al snel passeert u het voormalige Gemeentehuis en betreedt even later de Damsterhaven (voorheen het Plankenpad, naar de houten steigers en planken waarlangs men van schip naar schip kon lopen) via de Kleine Waterpoort. In deze haven lagen vroeger de binnenschepen rijen dik te wachten tot ze door één van de sluizen konden. U volgt het gele pad naar het informatiebord, waarna u een klein stukje terug loopt om dan de eerste trap over de dijk te nemen. Hier treft u twee monumenten die herinneren aan de drie zijlen waar Delfzijl naar vernoemd is. Op de zijkant van het gemaal ziet u verder een schildering van de oude situatie zoals ook Simenon deze heeft beleefd.

Na het gemaal loopt u via de Rijksweg langs het Damsterdiep naar het standbeeld van Maigret. Onderweg passeert u nog de voormalige woning van dhr. Koenraad Popping (ter hoogte van Rijksweg 31-35) en de lokatie van de op de overzijde gelegen Scheepswerf Roelfs waar l‘Ostrogoth werd gerepareerd. Ter hoogte van de Valreep, waar nu De Gouverneur en De Commandeur staan, stond destijds boerderij Ringenum. Het was deze boerderij waar Koenraad Poppinga ’s avonds Beetje Liewens naartoe had gebracht voordat hij op de terugweg werd doodgeschoten. Aangekomen bij het standbeeld, dat de lokatie van de halfgezonken schuit waar Simenon “Maigret en de onbekende wreker” schreef markeert, kan de lokatie van de cache worden uitgerekend. Succes met het zoeken van de cache.

Vanaf de cache-lokatie kunt u terugkeren naar het station. Hopelijk heeft u daar een prettiger afscheid van Delfzijl dan Maigret destijds: ’Feit was dat de commissaris om vijf over vijf ’s ochtends in zijn eentje de trein nam van het kleine station van Delfzijl. Niemand had hem weggebracht. Niemand had hem bedankt.’