Bijwerking 21/9/2011: Zie ook mijn note van die datum.
Er is geen "marker meer aan het buitenste hek. De buren hebben onterecht de weg afgesloten met een ketting. Zoek de gegevens aan het begin van de toegangsweg. Je moet daar een meterkast vinden.
In mijn haast om door te rijden had ik bijna de kleine "hobbel" in de weg niet gevoeld. Precies of er iets onder mijn wiel lag. Wacht even, ik stap eerst uit om te zien wat er mis is. Mijn vermoeden wordt bevestigd. De auto stond met zijn neus tegen de afsluiting geparkeerd en een steen achter mijn rechter voorwiel was de oorzaak van die hobbel. Morgen een krantje kopen dus.
's Anderendaags koop ik mij een exemplaar van The Wall Street Journal. Niet direct een dagelijkse krant in België maar met wat goede wil is ze in bijna de ganse wereld verkrijgbaar. Een prima communicatiemiddel dus.
In de advertenties vind ik redelijk snel wat ik zoek, namelijk een gecodeerd berichtje. Ik bespaar u de details. Wat ik wel kwijt wil is dat het een naamloze uitnodiging bevat voor een etentje.
Enige dagen later:
Het diner was voortreffelijk maar eenzaam. Het tafeltje was gedekt voor twee maar ik bleef de ganse avond alleen. Mijn contact liet zich niet zien. Alles klopte echter. De steen achter het wiel was een teken om de krant van de dag nadien te kopen. De annonce was wel cryptisch opgesteld maar voor mij zo klaar als een klontje. En toch is het rendez vous niet doorgegaan. Mijn "date" zit dus ofwel in problemen, ofwel was de bewegingsvrijheid te klein.
Wat raar, ik ben zeker dat ik de wagen afgesloten heb. Toch staat het deurknopje als een beschuldigende vinger omhoog. De andere portieren zijn vast. Onmiddellijk rinkelt er een alarmbel. Iemand heeft in de wagen ingebroken. Er is verder geen schade te bespeuren, de ruiten zijn intact en aan de rommel op de bank is niet geraakt. De boordpapieren zijn er nog en pas dan merk ik het filmrolletje in het handschoenkastje. Het doosje bevat enkel een papiertje met een korte tekst. Dat verklaart het misterie. Mijn auto werd weer eens gekraakt als postbus voor mijn vriend Nibla Cemen.
My dear friend Nibla,
It has been a wile since we met in Paris.
In the mean time I had to change my address. Interpol and Europol are searching me but, as you know, that is a constant factor in my life.
I lost more than twenty-nine pounds and had a face reconstruction. For that reason I urgently need some new passports and two or more credit cards. Can you help me once again? You know money is no problem as long as I can pay you in US $.
Meeting you will be a bit of a problem for the moment. Moreover you will probably not recognize me.
I suggest, if you decide to accept this job, that I leave a little box with the new data and a recent picture. (don’t be frightened, it is me you are looking at)
Surely you will remember the place named after me in the neighbourhood of Saint Nicolas. On the outer fence I will attach a marker to guide you to the place where I shall leave the box. I presume this information is more than sufficient for you, otherwise use my nickname and/or my call-sign on 00 31 31 37 20 34 30 to look around for it. Take care to refresh your knowledge of the technique in use.
Love and kisses,
Nicky
PS: As soon as everything is ready I suggest we meet for an English breakfast in "den silveren harync", and as you know: “I adore bacon”.
Uiteraard ken ik de plaats. Wie de streken van Nibla Cemen kent zou het ook kunnen weten. De toegang tot die plaats heeft, toeval of niet, zelfs iets te maken met de uitbater van het restaurant. Laat die man echter gerust, hij is er zich niet van bewust. Mocht ik klachten van die kant krijgen verwacht u dan maar aan serieuse problemen en dit zijn géén verkiezingsbeloften. Ik heb de naam hier enkel vermeld omdat het verhaal zo waarheidsgetrouw te houden.
Concentreer je op het centrum en controleer je oplossing. 30 meter afwijking toegelaten.