Op zoek naar het laatste everzwijn Multi-Cache

Mompel de mompel, een beetje knorrig liep Obelix zijn dagelijks rondje door het IJsselbos om wat everzwijntjes voor de lunch te vangen. Alleen wilde het de laatste tijd niet zo lukken. Het leek wel of alle everzwijnen van de aardbodem waren verdwenen. 

Oké, hij had altijd grote honger en lustte wel een everzwijntje of 2 misschien 3 of 4, maar het kon toch niet zo zijn dat hij zijn geliefde everzwijntjes allemaal had opgegeten…. Dat, dacht Obelix terwijl de zweetdruppeltjes op zijn hoofd begonnen te parelen, zou betekenen dat hij op dieet zou moeten en zijn broeken al snel te groot zouden worden. Nee, dat kon niet waar zijn, er moeten nog everzwijntjes rondlopen.
Op dat moment spitste hij zijn oren en ook Idéfix stond abrupt stil, zijn staartje als een antenne omhoog. Van plezier maakte hij een huppeltje. Pomdiedomdiedix, er zijn nog everzwijntjes voor die knappe Obelix, zong Obelix zacht terwijl hij met zijn handen op zijn enorme buik klopte. Als ik mijn everzwijntjes heb dan ga ik nog even een schatje zoeken met mijn GPSorix. Maar hoe hij ook zocht, hij kon de everzwijntjes niet vinden. Natuurlijk, dacht Obelix zichzelf op zijn hoofd tikkend, mijn speciale plekjes, daar heb ik tot nu toe nog altijd everzwijntjes kunnen vinden.  Sluipend liep hij naar coördinaat  N 52° 00.589 E 005° 04.401  en op korte afstand keek hij scherp om zich heen. Vreemd, daar zag hij alleen een serie vreemde tekens, en een getal dat hij goed onthield (stapeltellen) als A van Asterix zijn allerbeste vriend. Zou er een tovenaar van die rare Romeinen in zijn teergeliefde IJsselbos zijn geweest. Hij besloot de vreemde getallen maar eens in zijn GPSorix te tikken.

Door de vele regen van de afgelopentijd is vraag B niet te zoeken, tijdelijk hier het antwoord en de volgende coord. B=2 N 52° 00.788 E 005° 04.597 De toverdoos gaf direct een pijltje en Obelix besloot dit maar te volgen en, hé dat is gek, de pijl wees hem naar zijn volgende speciale plekje. Maar daar aangekomen zag hij ook daar al snel dat er geen everzwijntjes in de buurt waren. Maar wacht, geritsel, hahaaaaa daar kwamen zijn everzwijntjes, zijn speciale plekjes hadden hem nog nooit in de steek gelaten. Gebukt en half verscholen achter een toch wel behoorlijke struik wachtte Obelix af. Uit de struiken stapte een parmantig ventje, op zijn hoofd een helm met twee vleugels. 

Hij droeg een grote borstelige snor en aan zijn Riem hing een klein flesje waarin de groene vloeistof leek te gloeien. Asterix riep Obelix, wat doe jij hier vriend?

Ik heb van Bondorix, die als spion in het Romeinse leger zit gehoord dat exact op deze plaats een kleine aanwijzing moet liggen waarvan wij de tekens weer in dat rare kastje moeten tikken en iets moeten onthouden als B. Als we deze tekens hebben gevonden dan kunnen we verder zoeken in de hoop de laatste everzwijn te vinden.He he, het had even geduurd, maar daar hadden ze gelukkig gevonden wat ze zochten. Lastig hoor als je gewend bent om te gaan met grote zaken als menhirs en everzwijnen, dan valt het nog niet mee om zoiets te vinden. Samen volgden ze, nadat ze de tekens hadden ingetikt,  de kleine pijl van de GPSorix.  Ze slopen de vele speciale plekjes af op zoek naar dat ene, het laatste everzwijn.

Als mompelend liepen de beide vrienden, het pijltje van de GPSorix volgend, langs het bos. Een kleine piep gaf aan dat ze op de plek waren aangekomen. Hier moeten we weer iets zoeken Obelix, Bondorix weet alleen niet wat. Dus geef je ogen goed de kost en zoek naar iets bijzonders. Obelix zette zijn gehoornde helm recht, boog licht voorover en zocht en zocht tot hij het zat was. Ik hou er mee op, bromde hij, ik kan het niet vinden, ik heb honger en er is in velden of wegen geen everzwijn te bekennen. Obelix, hier, kijk hier, een figuur dat door de Romeinen is gemaakt.

Geen idee wat het is "het ...... hart", maar misschien moeten we de kleur (enkelvoud) onthouden en er iets mee doen we onthouden deze als C. Ik heb Bondorix wel eens horen vertellen dat de Romeinen een geheime code gebruiken. Woordwaarde stapeltellen heet dat, hij wist ook niet precies hoe het werkte, maar laten we het proberen. ook vond hij hier weer een nieuwe reeks getallen

Nee bromde Obelix, ik heb honger, doe jij maar, ik hou er mee op.

Kom nou Obelix, misschien zien we zo een everzwijntje en kun je wat eten. En mopperend stond Obelix op en hielp zijn vriend de oplossing te vinden. Toen ze eindelijk de oplossing hadden gevonden leek het logisch dat ze deze als D  moesten onthouden. Maar waar nu heen, vroeg Asterix zich af. Ohhh das makkelijk zei Obelix achter op het paaltje met  het grootste gemak uit de grond trekkend en hem voor de neus van zijn vriend houdend. Misschien staat hier wat op. En verdraaid, daar stond weer zo'n vreemde reeks met vreemde tekens. Maar weer in de GPSorix, wat is zo'n kastje toch handig dacht Asterix.

Obelix werd steeds grommiger, hij had honger, grote honger en er leek maar geen eind te komen aan de lange tocht op zoek naar het laatste everzwijn. De gedachte dat er straks misschien geen everzwijnen meer zouden zijn hield hem op de been.

Een enorm gerommel steeg op, Asterix schrok zo erg dat hij met een enorme snoekduik achter een struik dook. Kom snel Obelix, hoorde je dat. Obelix echter stond te schaterlachen van plezier. Hahahaha, die Asterix, ben je geschrokken ? Wat sta je daar nu te lachen, kom snel en verstop je, siste Asterix. Nee hoor, riep Obelix buikschuddend, dat hoeft niet, mijn buik rommelde alleen maar wat van de honger. De honger, vroeg Asterix verbaasd, rommelde alleen een beetje van de honger, ik dacht dat er een heel legioen met Romeinen op ons afkwam.  Hohoho lachte Obelix terwijl Asterix opstond en de bladeren van zijn kleding klopte. Snel liepen ze weer verder de pijl van de GPSorix volgend. Een beetje noemt hij dat, mopperde Asterix, nog steeds een beetje geschrokken.

Asterix, ik moet het even kwijt, jij bent echt de knapste als het om denkwerk gaat, ik ben natuurlijk de knapste verschijning, maar jij bent de knapste denker.

Met een op een grijns gelijkende glimlach keek Asterix zijn vriend aan, Ja, kom nou maar op, we moeten verder. Ik heb hier alweer een rijtje van die tekens gevonden,

Toen ze in de buurt van het volgende punt kwamen zag Obelix een groot bouwwerk waar de Romeinen hun water in bewaarden. Hé dat lijkt wel een Menhir, en hij besloot het model te onthouden om, als menhirmaker zo misschien een nieuw model te kunnen introduceren. Menhirs zijn namelijk ook aan mode onderhevig, dus is het zaak dat je af en toe eens een ander modelletje uitbrengt, dacht hij bij zichzelf. Ook die kleur van die enorme menhir staat me wel aan, dacht Obelix, hoe kan ik die nu onthouden. Wacht, als ik de kleur nu ook oplos volgens die vreemde geheime code dan moet dat lukken.

 Hoe heette die code ook alweer. Oh ja, letterwaarde en stapeltellen noemde Asterix het. Als ik de uitkomst nu onthoudt als E van Everzwijn dan weet ik het denk ik later nog wel. Tijdens deze overpeinzing van Obelix had Asterix inmiddels alweer een reeks vreemde tekens gevonden en deze in de GPSorix getikt. Zou het nu nooit ophouden, vroeg Asterix zich af. Hij herkende de omgeving niet eens meer.

Op maar weer naar  N 52° 00.828 E 005° 04.363 en kijken of daar nog iets te vinden is. Stil hoopte hij dat ze nu snel aan het eind zouden zijn van hun zoektocht. Ook Asterix begon moe te worden en honger te krijgen. Wijselijk zei hij dit niet tegen Obelix, er waren een paar dingen waaraan zijn vriend een enorme hekel had, Romeinen, moeheid en natuurlijk honger !

Het piepje van de GPSorix liet weer eens weten dat ze er waren. Ik ga nu ook even zitten hoor, zei Asterix, ik begin nu ook moe te worden. Alsof je het nooit zou zeggen, mopperde Obelix. Mijn benen zijn al half afgesleten van al dat lopen. Nog even en ik heb geen benen meer over om achter de Everzwijntjes aan te kunnen rennen. Ja, ja, hier heb je een stukje brood om de ergste honger te stillen. En Asterix diepte een onooglijke homp brood op uit zijn zak en gaf de helft hiervan aan Obelix. Met een vies gezicht bekeek Obelix het brood en als hij niet zo'n honger had gehad dan...., knorrend knabbelde hij aan het oude brood en dutte hierna even in.

 Intussen zocht Asterix even rond en vond weer een reeks tekens en een getal dat hij besloot te onthouden als aan de voor kant zag hij 2 jaartallen deze telde hij bij elkaar op en en vervolgens telde hij door tot 1 cijfer en dit onthoud hij als F.

en vond ook de nieuwe cijferreeks voor in de GPSorix. Obelix, Obelix wordt wakker, we moeten gaan, het wordt al laat. Hé wordt nu wakker, en met een duwtje van Asterix sprong Obelix overeind wild om zich heenslaand roepend, Romeinen, waar zijn die Romeinen, everzwijntjes, ik zie overal, everzwijntjes en terwijl het water bij Obelix uit de mond liep begon hij rond te rennen op zoek naar zijn everzwijntjes. Rustig Obelix, doe nou eens rustig, je heb gedroomd, we moeten verder, kom. Gedroomd, heb ik al die everzwijntjes en Romeinten gedroomd? Sip liet Obelix zijn hoofd hangen en stapte een beetje verdrietig achter Asterix aan verder het langs het water. Ik heb het gevoel dat we er bijna zijn, zei Asterix in de hoop Obelix wat op te beuren. Ja ja, het zal wel, mompelde Obelix en sip sjokte hij achter zijn beste vriend aan.

Ik wil naar huis, ik ga voortaan wel kip eten in plaats van everzwijntjes. Wat zei je daar, Asterix schrok zichtbaar, Obelix die zijn everzwijntjes had opgegeven, dat was serieus. Asterix hoopte dan ook dat ze snel iets zouden bereiken. Maar wat zag hij daar, deze reeks tekens was heel veel anders dan de andere, het leek wel een puzzel. Obelix, en hij keek zijn vriend aan, ach laat maar ik probeer het zelf wel, zei Asterix toen hij het sippe treurige gezicht zag van zijn trouwe vriend die met een hangend hoofd, de armen slap langs zijn lichaam achter hem aan sjokte. Eens even zien, hoe zit dit nu in elkaar, ik zie N 52° 00.DCG   E 005° 0F.B(E+A)A  hierin staan de letters van de cijfers die ik heb onthouden, als ik deze cijfers nu eens op de plaats zet van de... hmmmmm, ja dat lukt.

Panoramix stond al te wachten met in zijn hand een bakje met poeder. Hou hem goed vast Obelix, zei Panoramix, ik schud het poeder nu over het laatste everzwijn en zullen zien wat er dan gebeurd. Panoramix schudde het poeder in een grote wolk over het everzwijn en Obelix heen. Een lichtflits, een overweldigend geknor en gegil en uit de wolk sprongen honderden grote en kleine everzwijnen die luid knorrend het hazenpad kozen en het bos in vluchten. Toen de wolk bijna was opgelost klonk een heftig snikken en met zijn dikke billen plompverloren op de grond zat daar Obelix, zonder everzwijn, en driftig met zijn armen zwaaien, te huilen van verdriet.