Liber Mystericus (7) Finale
Dit is het dan, het einde… om deze te kunnen vinden moet je alle voorgaande delen van de reeks gevonden hebben, behalve dan de liber Mystericus (intermezzo).De tips uit alle voorgaande caches moeten je hier helpen om de eindcoördinaten te vinden. Voor het einde ook weer een kleine mysterie om op te lossen, die je rechtstreeks naar de stash zal brengen.
Veel geluk!
Nog een paar extra hulpmiddeltjes die je zeker moet gelezen hebben:
1. Voor je aan de mysterie begint doe het volgende: herleid de waardes van de cijfers van de tips uit de vorige caches naar één enkel getal. Bvb als de waarde van tip 1 57 “Woord” was: à 5+7 = 12 à 1+2 = 3 à De waarde van tip 1 zou dan 3 zijn.
2. Lees de legende en gebruik bij het lezen je gevonden tips. In de tekst staan woorden die je ook in de vorige caches gevonden hebt, die woorden moet je dan vervangen door de cijfers (volg de instructies hierboven). Wanneer je dan alle “niet relevante” woorden weghaalt, kan je de coördinaten aflezen.
3. Neem een prikstok mee, en misschien een paar laarzen bij regenweer kan handig zijn.
4. Piepklein prijsje voor de FTF
Vorige Hoofdstukken uit de Liber Mystericus:
Hoofdstuk 1 = Klik Hier
Hoofdstuk 2 = Klik Hier
Hoofdstuk 3 = Klik Hier
Hoofdstuk 4 = Klik Hier
Intermezzo = Klik Hier
Hoofdstuk 5 = Klik Hier
Hoofdstuk 6 = Klik Hier
Samen met de mysterieuze man reed de vriend van professor hermitage naar de voorlaatste cache. Ze hadden de wagen tot naast de cache gereden en hadden de laatste tip snel te pakken.
“Waarom bracht hij me eigenlijk niet meteen naar het boek?” vroeg hij zichzelf af terwijl hij zijn naam in het logboekje schreef.
Net toen hij deze vraag aan de mysterieuze man wou stellen, stopte een paar meter verder een grijze wagen met piepende banden. Onmiddellijk gevolgd door een donkerblauwe. Uit de eerste kwamen al 2 mannen gesprongen, die snel hier naar toe kwamen.
“Daar zijn ze, snel, neem dit mee, het leid je naar het boek. En hier, neem deze prikstok mee, die zal je helpen.” zei de mysterieuze man terwijl hij een briefje, een prikstok en zijn autosleutels in de vriend zijn handen stopte.
“Ga nu, ik houd ze hier wel op.”
Met een velletje papier in de hand rende de professor zijn vriend naar de auto. Hij startte de wagen en reed weg. Terwijl zijn hart wild te keer ging, en met een licht gebogen rug, zodat hij net over het stuur kon kijken (hij had dit soort scènes al meerdere keren in actiefilms gezien), reed hij langs het groepje dat zich naar de plaats begaf waar hij enkele minuten eerder stond. Zijn hoofd zakte nog dieper, en hij verwachte elk moment dat de achterruit uit elkaar zou spatten bij de impact van een kogel… maar de kogel kwam niet… Hij kon de mysterieuze tipgever in zijn achteruitkijkspiegel kleiner zien worden, en hoewel het moeilijk te zien was, leek het alsof de man met de zwarte kap niet wegliep maar omringd werd door waarschijnlijk wel een man of vier…
Hij kreeg koud angstzweet terwijl hij voor het oog van zijn verbeelding de scene achter hem verder afmaakte…
“Bedankt, mysterieuze man, wie je ook mag geweest zijn…”
Een eenzame traan die verdriet en dankbaarheid voorstelde liep lang de zijkant van zijn wang naar beneden. Hij was nog alleen. Geen professor, geen mysterieuze tipgever… twee mensen hadden het leven al gelaten in deze helse speurtocht. Hij moest slagen, voor zijn vriend de professor en de mysterieuze tipgever. Zijn voet drukte hard op de gaspedaal en hij scheurde verder.
Hij reed tot hij er zeker van was dat hij niet gevolgd werd. En stopte aan een bankje op een landwegeltje. Hij opende de laatste tip en las:
Wat een vreemd verhaal. De vriend bekeek het briefje aandachtig en zag plots verschillende tips opduiken. Zou het kunnen dat het zo simpel was? Hij noteerde snel wat hij dacht dat de coördinaten waren, en ging op pad.