Tadeusz Kantor zaprojektowal "Krzeslo" na slynne "Sympozjum Plastyczne Wroclaw - 70" Dzielo bylo dedykowane miastu.
Jak pisal sam Kantor: "(...) Krzeslo nie powinno miec wygladu pomnika. Jako pomnik straciloby swoja dziwnosc. Krzeslo powinno robic wrazenie czegos nieoczekiwanego. Dlatego nie moze stac na srodku placu, reprezentacyjnie, bo natychmiast staloby sie pomnikiem ustawiony, specjalnie , wystawionym na widok publiczny, jak dziwolag. Nie moze byc wyizolowane, musi byc w samym srodku zycia ruchu, na równi ze wszystkimi domami i kioskami, slupami, autami, trotuarami, sklepami, ludzmi, na tych samych prawach, wtedy bedzie znajdowalo sie w sytuacji zyciowej i wtedy bedzie dzialalo...."
Tadeusz Kantor (ur. 6 kwietnia 1915 w Wielopolu Skrzynskim, zm. 8 grudnia 1990 w Krakowie) – polski rezyser, malarz, scenograf, grafik, autor manifestów artystycznych, animator zycia kulturalnego, zalozyciel Teatru Cricot 2 w Krakowie.
Tadeusz Kantor - zdjecie pobrane z www.wikiperdia.org
Byl synem Mariana Kantora-Mirskiego i Heleny z Bergerów. Od 1961 zonaty z malarka Maria Stangret.
Do gimnazjum uczeszczal w Tarnowie. Byl absolwentem i profesorem krakowskiej ASP. Do najslynniejszych jego dziel naleza: Dziennik z podrózy, Czlowiek i stól, Niebezpieczne odwrócenie i Powrót do domu rodzinnego, cykl ambalazy, a takze glosne przedstawienia teatralne Umarla klasa i Wielopole, Wielopole. O sztuce Wielopole, Wielopole opowiadajacej o rodzinnym miescie Kantora Franco Quadri napisal: „Kantor polaczyl w tym przedstawieniu polski mikrokosmos z meka Chrystusa, a Wielopole stalo sie wlasnoscia calego swiata”.
Z okresu studiów oraz okresu II wojny swiatowej pochodza jego pierwsze obrazy i fascynacje teatrem. Podczas okupacji stworzyl konspiracyjny Teatr Niezalezny, w którym wystawial dla zaufanej publicznosci repertuar narodowy, m.in. Balladyne Juliusza Slowackiego i Powrót Odysa Stanislawa Wyspianskiego. Byly to pierwsze wystawiane przez niego przedstawienia. Odtad w twórczosci Kantora malarstwo i teatr byly nierozdzielne. W pierwszych latach powojennych tworzyl obrazy w konwencji bliskiej surrealizmowi. Jako malarz zamilkl w momencie, kiedy wladze PRL zaczely wprowadzac socrealizm w sztuce i dopiero w 1955 wystawiono jego prace pochodzace z tego okresu. Od 1957 wlaczyl sie w najnowsze poszukiwania sztuki swiatowej, nawiazujac w serii swoich obrazów do informelu. Równoczesnie prowadzil teatr Cricot 2, gdzie wystawial sztuki Stanislawa Ignacego Witkiewicza, a pózniej takze wlasne. Przekonany, ze „sztywne, uswiecone tradycja granice miedzy sztukami nalezy zniesc”, dzialal na róznych polach poza malarstwem i teatrem: organizowal happeningi, tworzyl dziela zwane „obiektami sztuki”, które spozytkowal w scenografii do wlasnych przedstawien oraz takie, w których fragmenty malowane wystepuja wspólnie z tzw. przedmiotami znalezionymi, czesto najbardziej banalnymi, tworzac wraz z nimi zagadkowa tresc obrazu.
Dzieki licznym wyjazdom i podrózom po Europie i po swiecie, mozliwym przede wszystkim ze wzgledu na sukcesy swego teatru, mógl bezposrednio stykac sie z nowymi trendami w sztuce. Kantor mial poczucie „misji” – przywozil i rozwijal swoje obserwacje po przyjezdzie do kraju. Nieprzychylni nazywali go „komiwojazerem nowinek”, jednak to on do Polski przywiózl z Zachodu informel, konceptualizm, happening i zaszczepil je na naszym gruncie. Zmarl na zawal serca.
Teatr
W 1955 grupa plastyków, krytyków i teoretyków sztuki pod kierownictwem Kantora zalozyla teatr Cricot 2. Pierwsza premiera grupy (1956) byla Matwa wg Witkiewicza. Juz w tym przedstawieniu pojawily sie elementy tak charakterystyczne dla przedstawien Kantora – aktorzy poruszajacy sie niczym kukly, technika konstruowania scen utrzymana w charakterze niemego filmu.
W kolejnym przedstawieniu – Cyrk wg Kazimierza Mikulskiego (malarza i czlonka zespolu) – Kantor posluguje sie ambalazem; szczelnie opakowal czarnymi workami aktorów, co mialo pozbawic ich oraz przedmioty wlasciwego im ksztaltu, przemieniac je w niezróznicowana materie. Kolejnym krokiem byl „teatr informel” – teatr automatyczny, poddajacy sie przypadkowi, ruchowi materii. W przedstawieniu z tego okresu – W malym dworku wg Witkacego – aktorzy traktowani byli na równi z przedmiotami, calkowicie pozbawieni indywidualnosci. Kantor, wciaz poszukujacy wlasciwej formy dla swych scenicznych wypowiedzi, powoluje koncepcje „teatru zerowego”, gdzie centralna idea bylo pozbawienie przedstawienia akcji, dziania sie („Wariat i zakonnica” wg Witkacego z 1963).
Poszukiwania doprowadzily w koncu Kantora do rodzacego sie wówczas na swiecie happeningu. W 1965 powstaja pierwsze polskie happeningi - Cricotage i Linia podzialu a dwa lata pózniej List oraz Panoramiczny happening morski.
„Teatr smierci” jest kolejnym, ostatnim, nurtem w twórczosci teatralnej Kantora. Powstaja wówczas jego najwybitniejsze spektakle: Umarla klasa, Wielopole, Wielopole, Niech sczezna artysci, Nigdy juz tu nie powróce oraz spektakl, którego premiera odbyl sie juz po jego smierci – Dzis sa moje urodziny. We wszystkich tych spektaklach motywem glównym jest smierc, przemijanie, pamiec. W wielu przedstawieniach uczestniczyl bezposrednio jako, mozna by rzec, „mistrz ceremonii” – caly czas obecny na scenie, przygladajacy sie bacznie, interweniujacy, kiedy trzeba.
Wedlug jego projektu powstala rzezba Krzeslo, której dwa (nieidentyczne) egzemplarze znajduja sie w Hucisku oraz Wroclawiu.
O skrytce/About cache
Kesza szukaj pod wskazanymi wspólrzednymi. Skrytka zawiera jedynie logbook, zabierz cos do pisania. Uwaga na mugoli!!!
[EN] Cache contains only logbook, take something to write with you. For the cache look at the coordinates. Watch for muggols!!!