V2 (raket)
De
V2 was de eerste onbemande geleide
ballistische raket. De A-4 (Aggregat 4), later hernoemd in V2, was de opvolger van de
V1. Als brandstof voor de hoofdmotor fungeerden
methylalcohol en vloeibare
zuurstof. De brandstofpompen liepen op
waterstofperoxide ("T-stoff") en
natriumpermanganaat ("Z-stoff").
Een V2 bereikte een maximale hoogte van 83 tot 93 km en had een bereik tussen 321 en 362 km. De springkop bestaande uit Amatol Fp60/40, woog circa 738 kg en kon een heel huizenblok wegvagen. Vlak voor het afslaan van de raketmotor woog een V2 nog 4040 kg. De raket startte bij 1 G kracht en bereikte 8 G bij het afslaan van de motor. Hij viel omlaag met 3600 km/u en sloeg in met 3x de snelheid van het geluid.
De raket werd voor het eerst operationeel ingezet op 8 september 1944; de doelen waren Parijs en Londen. Het V2-offensief duurde van september 1944 tot en met maart 1945. In deze periode werden meer dan 3000 raketten afgevuurd. Het gebied direct rond Londen werd door meer dan 500 V2’s getroffen en enkele honderden kwamen verder weg neer. Eerst waren Londen en Antwerpen de belangrijkste doelen maar later vielen de V2’s ook op Ipswich en Norwich in Engeland en op door de geallieerden bezette delen van België, Frankrijk, Nederland en ten slotte zelfs Duitsland.
Aandrijving
De brandstof voor de hoofdmotor bestond uit een mengsel van alcohol (75% ethyl alcohol en 25% water) en vloeibare zuurstof. Het systeem leverde circa 24.947 kg stuwdruk bij de start, wat opliep naar 72.574 kg op maximale snelheid. De raketmotor brandde circa 70 seconden en de V2 ontwikkelde een topsnelheid van 1341 m/sec.
Bij de V2-raketmotor werden voor het eerst succesvol grote hoeveelheden brandstof naar de verbrandingskamer gebracht. Dit ging door middel van twee door een gasturbine aangedreven brandstofpompen. De gasturbine maakte 5000 toeren per minuut en liep op twee speciale brandstoffen: natriumpermanganaat (20%) en waterstofperoxide (80 %); hiervan zat 130 liter in een kleine tank. De vloeistof werd uit de tank gedrukt door samengeperste stikstof uit drukflessen. Het versterkte frame was een van de sleutelcomponenten uit het motorontwerp. Het kon 25 ton stuwkracht aan en was toch extreem licht ontworpen.
Geleiding
De raketgeleiding verliep via een geavanceerd gyroscopisch systeem dat stuursignalen naar de aerodynamische stuurvinnen en vanen in de uitlaat van de verbrandingskamer stuurde. De raket kon vanaf de grond worden gestuurd door de "Leitstrahlstellung"; een plaats vanwaar uit tijdens de vlucht een elektronische leidstraal op de raket was gericht.
Slechts 25% van de V2’s werd geleid door de Leitstrahlstellung; voor het merendeel werd een grove mechanische instelling gebruikt. Gelanceerd op doelen die tegen de maximale reikwijdte aan lagen was de afwijking tussen doel en inslagpunt circa 7-17 km. Hiermee was het wapen slechts inzetbaar tegen grote dichtbevolkte gebieden. Bij kortere reikwijdten werd de nauwkeurigheid aanmerkelijk beter.
UW OPDRACHT : ZOEK IN EEN STRAAL VAN 300 METER VAN DE BOGUSCOORDS NAAR HET OBJEKT OP ONDERSTAANDE FOTO !
EENS GEVONDEN, ZAL JE EEN INFOBORDJE AANTREFFEN MET EEN AANTAL CIJFERS EROP . MAAK DE SOM VAN ALLE CIJFERS EN GEBRUIK DEZE IN ONDERSTAANDE FORMULE OM DE CACHEPLAATS TE BEREKENEN ! DIT IS " XX "
CACHEFORMULE : N 51° 11. ( ( XX * 15 ) -12) E 004° 26. ( XX * 22 )
