Verdronken dorp Valkenisse
Volgens historische bronnen is het ringdorp Valkenisse gesticht in 1233 door een adellijke Vlaamse familie, die er ook een kasteel liet bouwen.
Het dorp had vanaf het begin te maken met veel overstromingen. De eerste overstroming dateert van het jaar 1431. Bij de Sint Felixvloed in 1530 werden grote delen van het grondgebied door het water verzwolgen. Door de Allerheiligenvloed in 1570 kwam Valkenisse aan de uiterste oostrand van Zuid-Beveland te liggen.
Een nieuwe dijk werd opgeworpen, maar de stormvloed van 1682 was toch fataal. Het dorp en het kort daarvoor aangelegde fort Keizershoofd verdwenen in de golven.
De kerktoren van Valkenisse dient na de ramp als baken voor de scheepvaart op de Westerschelde,
tot hij in 1750 instort.
De restanten van het dorp worden bedekt met een dik slibpakket, maar komt door erosie nu en dan tevoorschijn.
Zo ook omstreeks 1990, waarna een periode volgt van onderzoek van meer dan tien jaar.
Valkenisse is dan ook het enige verdronken dorp in Nederland dat globaal in kaart is gebracht en archeologisch gezien het belangrijkste verdronken dorp in Zeeland.
Sinds 15 januari 2001 is Valkenisse een beschermd archeologisch monument. Het terrein is sinds 2003 ook fysiek beschermd door de aanleg van een tweetal kribben of strekdammen. Uniek voor Nederland.
Bron: geschiedeniszeeland.nl