|
|
Lang geleden was Vada een machtige stad aan de Noordoever van de Rijn en het kasteel beheerste de wijde omgeving. In het kasteel van Vada leefde eens een jonge prinses, de vijfde dochter van graaf Karel de Vijfde van Gelre. Prinses Nadia was een prachtig kind en iedereen bewonderde haar prachtige haar. Haar haar was werkelijk betoverend. Ragfijn, als het mooiste spinnendraad, sterk als staal, blond als het heerlijkste bier en glanzend als een gepoetst maliënkolder. Al jong besloot ze het nooit te knippen. Haar oudere zussen waren echter stikjaloers op hun jongste zus. Zij hadden doffe pluizenbollen en geen edelman keek naar hen om, terwijl alle aandacht uit ging naar prinses Nadia. De prinsessen besloten daarom om Nadia op te sluiten in de toren van het kasteel.
Moederziel alleen zat Nadia in de toren. Ze kon er niets anders doen dan lezen, haar haar verzorgen en uitkijken over de Rijn, die toen nog vlak langs de stad stroomde. Dagen, weken, maanden regen zich aaneen en langzaam kwijnde Nadia weg. Tot op een dag een Keulse aak de Rijn af kwam varen. Het was hoog water en op de heve stond een edelman die uitkeek naar het kasteel van Vada. Nadia was onder de indruk van zijn edele verschijning en zijn krachtige houding. Toen het schip ter hoogte van de toren voer zag de edelman Nadia voor het raam zitten en direct was hij onder de indruk van haar prachtige haar. De edelman gaf de schipper opdracht om in de haven van Vada, ruim een Rijnlandse mijl verder, aan te leggen.
Te voet ging hij terug naar het kasteel, maar daar werd hij tegengehouden door de wachten. Hij besloot 's nachts terug te komen en sloop om de wachtposten heen naar de toren en sprak de prinses aan. Nadia vertelde over haar jaloerse zussen en de ellendige opsluiting. De edelman besloot haar ten huwelijk te vragen en haar te bevrijden. Nadia, die diep onder de indruk was van de edelman, wilde graag met hem mee.
Zij wist dat de sleutel van de toren was verstopt aan de rivier, bij twee treurwilgen dertig meter ten zuiden van de toren, en knipte twee strengen van haar haar, van wel 2,75 m lang. Behendig ving de edelman deze op. De edelman liep naar het zuiden en scheen met zijn toorts om zich heen en zag twee tekenen aan de bomen schijnen. Onder aan de bomen bleken haken te zitten. Vanaf die haken gebruikte hij de strengen om de sleutel te vinden.
|
|
Nadat hij de prinses had bevrijd gingen ze op pad naar de haven om met de boot naar het kasteel van de Edelman in Bodegraven te varen. Toen ze vlak bij de boot waren hoorden de prinses en de edelman geritsel tussen de bomen. De edelman zwaaide met zijn toorts rond en zag vier paar glimmende ogen. Het waren de zussen van Nadia, die hadden gemerkt dat de prinses ontsnapt was. Zij dwongen de prinses precies in het midden van hen te gaan staan en stelden hen voor de keuze: of jullie leven of het haar van Nadia. Nadia was bang dat de edelman haar niet meer zou liefhebben zonder haar prachtige haar, maar de edelman zei direct: 'altijd zal ik van je houden, ook al was je haar gemaakt van stro'.
De zussen probeerden het haar van Nadia af te knippen, maar dat was zo sterk als de haventros waarmee de boot aan de wal was vastgelegd. Ze kregen er niet meer dan een enkele streng vanaf. De zussen kregen ruzie, want elk wilde de streng hebben. Nadia en de edelman kregen hierdoor de kans om te ontvluchten. Te voet gingen zij op weg naar de grenzen van het grondgebied van Vada. De zussen kregen dit in de gaten en verborgen de haarstreng precies op de plek waar de edelman en Nadia hadden gestaan.
Te voet gingen Nadia en de edelman verder. Maar het was donker en de toorts van de Edelman gaf niet genoeg licht meer. Ze besloten zich te verschuilen in een hol onder de weg, waar de edelman boven de poort met zijn onzichtbare inkt een gedicht voor Nadia schreef. De volgende ochtend bij het eerste licht trokken de edelman en Nadia verder en bereikte de grens van het gebied van Vada. Daar waren ze vrij en vanaf dat punt konden zij onbevreesd verder reizen naar het land van Rhenae, waar de schipper hen weer oppikte.
Op de plaats waar zij hun vrijheid vonden dacht Nadia aan haar zussen en ondanks de slechte behandeling besloot zij een streng haar achter te laten, waarmee haar zussen een pruik konden maken. Om de beurt mochten de zussen deze pruik dragen tot een edelman haar tot vrouw had gevraagd en zij haar eerste kind had gebaard. Nadia en haar edelman kregen zeven dochters en vijf zonen, en leefden nog lang en gelukkig.
|
|