|
|
Er waren eens een arme man en een arme vrouw die niets anders hadden dan een klein hutje aan het water. Ze leefden van de visvangst, maar waren best wel tevreden over hun leventje. Maar nu gebeurde het op een regenachtige dag, dat de man in zijn oude oliepak aan het water stond en dat hij beet kreeg. Hij haalde op maar in plaats van een vis zat er een prachtig glinsterende kikker aan.
En terwijl hij deze vol bewondering bekeek, begon ze te spreken en zei: "Luister visser, als je mij weer in het water gooit, dan zal ik je een sleutel geven welke precies op je deurslot zal passen. Hang deze aan de muur van je hutje, naast de deur. Zolang de sleutel aan de muur hangt, mag je alles wensen wat je wilt. Die wensen zullen onmiddellijk uitkomen zolang de sleutel aan de muur hangt". De visser geloofde niet zo in wonderen, maar kikkerbilletjes eten van een pratende kikker... dat lokte hem ook niet zo. Dus stemde hij toe. De kikker braakte een grote, roestige sleutel uit, en de visser wierp de wonderlijke kikker het water weer in en ging, met de sleutel in zijn broekzak, naar huis.
Daar aangekomen stak hij de sleutel in het slot en inderdaad: de sleutel paste precies. Hij vertelde zijn vrouw wat er was gebeurd. Die avond bespraken ze wat ze zouden wensen. Na heel veel gepeins kwamen ze overeen dat de eerste wens zou zijn, dat hun oude en tochtige hutje zou veranderen in een prachtig paleis waarin ze zonder enig leed nog tot het einde van hun leven zouden kunnen blijven wonen. En meteen nadat de visser deze wens had uitgesproken, werd de wens vervuld. Op de plek waar eerste hun huisje had gestaan, stond nu een prachtig paleis, en een tuin met heel veel groenten en fruit, en kasten vol met kostelijk eten. Het fruit en de groenten raakten nooit op, en ook de kasten raakten nooit leeg.
"Nou?" zei de vrouw, "is ‘t niet mooi?". "Ja," zei de man, "zo moet ‘t blijven, dan kunnen we echt gezellig leven."
|
|
"Dat kan je denken." zei de vrouw. En ze aten wat en gingen naar bed. Zo ging het acht dagen, en toen veertien dagen.
De visser begon zich echter nogal te vervelen nu hij niet meer hoefde te vissen en verlangde terug naar het leventje als visser. Ook hadden ze –nu ze alles hadden- nog niet kunnen bedenken wat ze nou als tweede en als derde zouden moeten wensen.
“We hebben toch alles al?” zei zijn vrouw, “wat zouden we nog meer kunnen wensen?”.
“Ach”, sprak de visser, “ik verveel me ondertussen ontzettend, we hoeven niets meer te doen en hebben niets meer te bespreken. Ik zou wensen dat het weer net als vroeger was, toen ik nog met mijn lieve hengel moest vissen om in leven te kunnen blijven”.
En och arme, ook die wens ging meteen in vervulling en zo zaten ze onmiddellijk weer in hun oude hutje. De vrouw werd woedend en schreeuwde “Jij met je stomme hengel, ik wilde dat het ding verdween” en ook dat gebeurde.
De sleutel, die tot dan aan een spijkertje aan de muur had gehangen, verdween ook. Alleen de afdruk van de plek waar deze had gehangen bleef op de muur achter.
Nu hadden ze geen middelen meer om in hun bestaan te voorzien en het duurde niet lang voor de vrouw aan ondervoeding stierf. Wanhopig zocht de visser nog lange tijd naar zijn hengel maar vond deze nooit meer terug. Hij probeerde nog wat aan de kost te komen door uit een stuk wilgenhout een fluit te snijden en daar liedjes op te spelen op feestjes. Maar een visser is een visser en dus geen fluitspeler, zodat dit niet voldoende brood op de plank bracht. En zo stierf ook hij, van honger en verdriet.
En zo ook kwam aan een mooi sprookje een triest einde.
 Mensen die ‘s nachts in het gebied zijn waar de visser de kikker naar boven haalde, vertellen dat ze een spookachtige muziek horen alsof er iemand op een fluit speelt. En in hun ooghoeken een blauwachtige schim zien van een persoon in een oliepak die op zoek lijkt te zijn naar iets.
|
|