|
|
Mijn opa was ondanks zijn hoge leeftijd nog een fervent sporter en vond het leuk om in de vrije weekenden bij het sportpark te gaan kijken. Welke sport maakte hem daarbij niet zoveel uit, altijd kwam hij terug met grote verhalen. Uit één van zijn vele verhalen bleek dat er rare dingen gebeuren op het sportpark.
Zo ging er een keer een bal net niet in het doel omdat deze afgeketst zou zijn op een polletje. Maar toen men ging kijken welk polletje dit moest zijn, bleek het voetbalveld ter plekke zo glad als een biljartlaken te zijn.
“Het lijkt wel of het er spookt”, was mijn reactie waarbij mijn opa geheimzinnig moest lachen. “Dat is ook zo jongen. Tijdens één van mijn wandelingen rondom het sportpark struikelde ik bijna over een steen. Onder die steen zat een stukje perkament met een rare tekening erop en wat half vergane trefwoorden. Ik wist nog dat mijn eigen opa ooit vertelde over een mythe van vroeger, die op de dag van vandaag nog steeds verteld wordt door de oudere dorpelingen. Het Wagenwiel in het logo van de gemeente Wageningen zit er niet zomaar in, kleinzoon.
Vroeger woonde er op de hoge berg van Wageningen een wijze heks, die door de bewoners te vriend werd gehouden, aangezien men niet wilde dat ze de oogst zou laten mislukken met haar rare spreuken. Bij elke oorlogsvoering en ruzie met naburige dorpen en stammen, meestal van over de grote rivier, liet zij een brandend Wagenwiel van de berg naar beneden rollen, en de bovenliggende kant van het wiel tijdens omvallen zou het resultaat van de oorlog voorspellen.
Tijdens één van deze voorspellingen kwam het Wagenwiel echter aan de verkeerde kant van de berg terecht. In plaats van op het nog steeds zichtbare oude Romeinse pad kwam het terecht midden in het graanveld.
Omdat de zomer al behoorlijk heet was geweest, vloog de tarwe direct in brand en mislukte de gehele oogst. De dorpelingen waren hierdoor zo kwaad op de heks dat ze haar verbanden uit het dorp.
|
|
De heks vervloekte echter het dorp en sprak de volgende woorden: “Als ik over jaren sterf, zal mijn gedaante terugkeren naar dit vervloekte oord, en de mensen lastig vallen die hier dan leven. Mijn 6 (!) chakra’s zullen hun geheimen alleen prijsgeven aan die heksenpersonen die de wakende ogen per chakra weten te ontdekken.”
“Wauw opa, dat klinkt wel erg spannend, zullen we gaan zoeken?” zei ik meteen vol adrenaline. “Rustig aan jongen, de vloek bestaat uiteraard alleen voor degene die erin geloven. Maar ik kan je wel vertellen dat de chakra’s nog steeds bestaan” zei mijn opa met een vette knipoog. “de tekening die ik gevonden heb toen ik over de steen struikelde ben ik helaas kwijtgeraakt, maar toen ik nog jong van geest was heb ik hem zelf nagetekend en bewaard. Kleed je vanavond maar lekker warm aan en als oma in slaap is gevallen bij de houtkachel, gaan wij met zijn tweetjes op pad.”
Opa liet me de tekening zien, en met mijn fotografische geheugen vond ik hem verrassend veel lijken op mijn laatste les over de geografie van Wageningen.
Nadat oma in slaap was gedommeld op de bank en we onze warme chocolademelk op hadden, gingen we voorzichtig de deur uit en liet opa me zijn avontuur van vroeger herbeleven.
Het geheim van de heks zal inderdaad altijd een raadsel blijven, maar ik vond het wel heel verwonderlijk dat de chakra’s er inderdaad nog waren. En wat een avontuur hebben we samen beleefd in het donker!
|
|