|
|
Vlabij de rivier is een donkere en verlaten plek. Niemand weet nu nog wat zich daar bevindt, het is weggevaagd uit het geheugen van de geschiedenis. Een lugubere gebeurtenis van eeuwen geleden, toen de boerderij vlakbij er nog niet stond, en ook niet de dijk welke nu de rivier in bedwang houdt.
 |
De plek is gemarkeerd met een kleine grafzerk, onopvallend verscholen tussen het groen in de zomer, en onopvallend grijs in het duister van de winter. |
Niemand die de steen opmerkt...
Een kleine mijl daar vandaan is een stenen brug. Onder die brug hoorde je heel vroeger 's nachts soms iemand huilen. De verhalen gingen dat het de geest was van een vrouw wier man in de oorlog, jaren geleden, was gesneuveld. Het bericht bereikte haar in een brief, samen met zijn laatste soldij.
Uit verdriet en wanhoop is ze toen huilend van de brug gesprongen, gekleed in haar bruidsjurk welke ze uit liefde voor haar man zelf had gemaakt. Een prachtige jurk, in de kleuren van de regenboog. Ze kwam niet meer boven, ze is verdronken in het diepe, zwarte water. Een afscheidsbrief is nooit gevonden. Ook haar bruidschat welke ze had bewaard tot haar man terug zou komen, werd nooit teruggevonden.
Wat het mysterie nog groter maakte, is dat overdag als maar een beetje de zon scheen en het niet eens heel veel regende, er een regenboog stond. Ergens achter de stenen brug leek ze aan de grond te staan en toonde haar mooie kleuren, rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet. Net als de kleuren van haar bruidsjurk.
Omdat men in het dorp niet zo gerust was op deze onverklaarbare verschijnselen, besloot men op zekere dag om een paar dappere lieden eens te laten kijken. Zo tegen middernacht kwamen ze aan en daar hoorden ze het gehuil. Met hun lantaarns schenen ze op het donkere water, maar er was niets te zien.
Eén van hen boog zijn hoofd naar voren om beter te kunnen kijken naar iets schimmigs dat onder het wateroppervlak scheen te drijven. Eerst dacht hij een vis te zien, maar plotseling verscheen er vanonder het wateroppervlak een lijkbleek vrouwengezicht dat hem met open mond en opengesperde ogen aanstaarde. Hij schreeuwde het uit van angst en maakte dat hij wegkwam.
De volgende dag werd een lijk gevonden, honderden meters stroomafwaarts vanaf de brug, bij een plek waar de boeren hun pramen afmeren, en de schout werd erbij geroepen. Het was het lijk van een jonge vrouw, gekleed in een lange ouderwetse en kleurloze jurk. En met een mooie trouwring om haar ringvinger, met gouden maantjes en sterretjes er in.
Vanwege de duistere samenloop van omstandigheden die in verband werden gebracht met duistere machten, weigerde zowel de pastoor als de dominee de begrafenis van de dode vrouw op hun kerkhoven.
|
|
Dat leverde dus een probleem op. Men verzocht de doodgraver haar dan maar 's nachts ergens anders te begraven, op een plek waar niemand er last van had.
De doodgraver had daar echter geen zin in. Want hij zou niets betaald krijgen voor zijn diensten. Er was geen familie, dominee of pastoor die hem zou betalen voor het zware werk van het delven van een graf en het ter aarde bestellen.
Daarom bedacht hij om de vrouw dan maar weer ter plekke in het water te laten verdwijnen. Alvorens hij echter de jurk van de vrouw met grote keien vulde, probeerde hij de ring van haar vinger te halen, maar die zat muurvast. Na hard rukken kwam de ring eindelijk los. Hij veegde het bloed van de ring af en liet deze in zijn vestzak glijden. Dan rolde hij het verzwaarde lijk terug het water in.
Om te verbloemen dat hij zijn werk niet had verricht, haalde hij uit het magazijn van de dijkbewaker een kleine steen, en zette die verderop rechtop neer bij wijze van grafsteen. Erachter begroef hij een kistje met de ring, als een spaarpotje voor later.
's Nachts kun je soms op de plek waar ze ligt afgezonken, kleine lichtjes zien dansen, en menigeen krijgt een beklemd gevoel als men daar 's avonds langs gaat. Sommigen horen iemand huilen.
De regenboog bij de brug is sindsdien nooit meer waargenomen.
Een paar jaar geleden vond een verdwaalde geocacher een grafsteentje. Hij zocht een verstopt WP maar vond niets bij het steentje. Omdat hij het grafschrift ter plekke niet kon ontcijferen en dacht dat dit een hint voor het WP was, nam hij met zijn gps-smartphone een foto van het de steen om thuis nader te bestuderen.
Thuisgekomen verplaatste hij de foto's op zijn smartphone naar zijn pc en ging een kopje koffie drinken, en zijn caches welke hij die dag had gedaan loggen, ...en dacht niet meer aan de foto.
Afgelopen maand kwam hij de foto weer tegen en bedacht dat hij díe cache nooit had afgemaakt. Hij mailde de foto naar een handige geocache-vriend die verstand had van het met de computer bewerken van foto's. En vroeg hem of hij misschien door fotobewerking de tekst naar voren kon brengen zodat hij verder zou kunnen met de cache.
De vriend bestudeerde de afbeelding, maar ook de eigenschappen van de foto en vond daarin tot zijn verbazing meerdere teksten. Opgewonden belde hij 's avonds zijn vriend op en vroeg waar de grafsteen stond. Maar helaas, dát was de geocacher vergeten.
Misschien kunt u de grafzerk terugvinden? Er móet nog meer te vinden zijn in de foto. Heeft u nog een ingeving?
Vind de ring en laat de regenboog terugkeren.
Dit is de foto
|
|