is een prachtig plekje vlakbij het Hegemer Mâr.
En omdat het een plekje is waar je waarschijnlijk niet zo vaak komt
heb ik besloten om hier een cache neer te leggen zodat iedereen
van dit mooie plekje kan genieten.

Het vlakbij het Hegemer Mâr geïsoleerd gelegen streekdorpje Yndyk was lange tijd aangewezen op vervoer over water.
Pas in 1906 kwam er een wegverbinding met Wâldsein en het zou nog tot 1966 duren voor deze werd doorgetrokken
naar Tromphorne onder Elahuizen. De naam Yndyk zou kunnen verwijzen naar "ingedijkt" land, maar kan ook betrekking
hebben op een binnendijk, een (eertijds) doodlopende verbindingsdijk of mogelijk ook een gegraven watergang.
De St. icolaaskerk van Yndyk werd na de Reformatie nog in 1598 hersteld en voorzien van gebrandschilderde ramen.

Omstreeks 1720 stond op het in het land gelegen kerkhof nog slechts een kerkruïne met een klokkenstoel. In 1788 is
sprake van 'een kerkhof daar ening houtwerk op staat waaraan een klok hangt.'Een van de opvolgers van deze
klokkenstoel ging in een storm op 1 maart 1949 te gronde. De 13de-eeuwse klok werd in de Tweede Wereldoorlog
door de bezetters geroofd en later gelukkig teruggevonden, maar bij gebrek aan een klokkenstoel opgeslagen door de
Gemeente Wymbritsradiel. Het kerkhof verviel en de weinige grafstenen staken soms niet meer boven het onkruid uit.
Die situatie duurde 28 jaar, tot dat door initiativen uit de dorpsgemeenschap in 1978 een kleine klokkenstoel kon
worden aangekocht. De oude klok met touwbandversieringen kreeg er een plaats in. De klokkenstoel heeft het dorp
Yndyk als het ware zijn gezicht teruggegeven. Op het kerkhof zijn nog enkele eenvoudige grafstenen te vinden.