We Wschowie początki fundacji bernardyńskiej sięgają roku 1455, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru, znajdujący się poza murami miasta. Darowizna ta została zaakceptowana przez kapitułę czesko-austriackiej prowincji obserwantów, a następnie w roku 1456, przyjęta osobiście przez o. Gabriela z Werony przedstawiciela tejże prowincji. W kronice Bernardynów Wschowskich widnieje zapis: "Katolickie miasto Wschowa miejsce przeznaczone pod kościół i klasztor, podarowało i zapisało pod datą 1456 r., według autentycznego aktu, który jeszcze dzisiaj znajduje się w aktach Grodzkich Wschowy : w sobotę przed św. Trójcą roku 1672 został akt podany, aby go wciągnąć do naszych rejestrów". W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor z muru pruskiego pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej. W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 - 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską w mieście i okolicy. W połowie XVI w. nastąpił silny proces przechodzenia mieszkańców Wschowy na luteranizm. W efekcie proces ten doprowadził do otwartego konfliktu pomiędzy zwolennikami luteranizmu a zakonnikami, co z kolei spowodowało likwidację klasztoru. Bernardynów w roku 1558 zmuszono nieomal siłą do opuszczenia fundacji, po uprzednim podstępnym spaleniu kościoła i klasztoru.
Reszta tekstu w necie.
Na trzech pierwszych znalazców czekają certyfikaty.