Er waren eens drie kleine kikkertjes die woonden in een vijver achter een heg. Zusje Aatje, zusje Caatje en broertje Maatje speelden iedere dag samen. Ze kenden alle lissen en plompebladen, en maakten raadsels voor elkaar met patroontjes in het kroos.
Op een dag dook Caatje heel diep in de vijver. Ze zwom en zwom totdat ze dacht dat ze iets zag glanzen op de bodem. Van schrik zwom ze met grote kikkerslagen weer naar de oppervlakte. Ze riep Maatje en vertelde hem wat ze gezien had.
Hij zwom meteen naar de bodem om te kijken wat er was, maar kwam onderweg een goudvis tegen waarmee hij een wedstrijdje ging doen, en hij vergat de glanzende vondst van Caatje. Die vertelde Aatje wat ze gezien had.
Zij zwom rustig naar de bodem en zag daar een grote glanzende gouden bal. De kikkertjes vonden de bal prachtig, maar konden hem niet optillen. Hij is vast van een kikkerkoning, zei Maatje. Laten we hem gaan zoeken! En zo zaten de drie kleine kikkertjes op de uitkijk, op zoek naar de kikkerkoning.
Een paar dagen later kwam Jan bij de vijver. Hij verveelde zich verschrikkelijk en vond de tuin, het huis en de vijver afschuwelijk saai. Omdat hij niet wist wat hij anders moest gaan doen ging hij bij de vijver zitten en staarde naar het water. Na een poosje werd hij er zich van bewust dat er vanuit het water ook naar hem werd gestaard.
De drie kikkers keken hem doordringend aan. Ze hoopten dat Jan de kikkerkoning was, en vroegen zich af of ze hem misschien wakker moesten kussen, zoals dat soms in sprookjes gaat. Jan werd helemaal zenuwachtig van die starende kikkers. Hij pakte een vangnetje en probeerde de kikkers te vangen. Hij sloop langzaam naar de vijver, spande zijn spieren, deed nog een stapje vooruit en struikelde toen over de poes, die ook op kikkerjacht was. Met een plons viel Jan in de vijver en stootte zijn hoofd tegen de gouden bol. Bewusteloos kwam hij bovendrijven, zijn ogen starende naar de zon in de blauwe lucht.
De kikkertjes waren zo geschrokken van de plons dat ze wegvluchtten. In de heg vonden ze een klein doosje waar ze inkropen. Toen ze van de schrik bekomen waren probeerden ze weer uit het doosje te komen, maar ach... ze zaten opgesloten!
Nu wachten de kikkertjes tot er iemand kan komen om ze te redden. Ze horen het water, het kabbelt en fluistert ze toe, over de vijver, de bal en de kikkerkoning. Ze willen zo graag uit hun doosje springen om Jan wakker te kussen. Arme kikkers. Wat zij niet weten, en Jan ook niet, is dat ze de gouden bal in de vijver helemaal niet hoeven te pakken. Het is de zon die de hele tijd al schijnt in de vijver, en in hun eigen koude kikkerharten.