Jan Żabiński urodził się 8 kwietnia 1897 roku w Warszawie. Studiował zoologię w Wyższej Szkole Rolniczej (dziś: Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego) w latach 1914-1923, gdzie uzyskał stopień inżyniera agronomii. Następnie obronił doktora z fizjologii na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1929-1951 był pierwszym dyrektorem Ogrodu Zoologicznego w Warszawie. W czasie okupacji wykładał na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, a później walczył w Powstaniu Warszawskim dowodząc plutonem. Posiadał stopień porucznika Armii Krajowej. Ranny w walkach został więźniem obozów jenieckich. W zbombardowanych we wrześniu 1939 r. pomieszczeniach ZOO ukrywał Żydów, których udało się wywieźć z terenu warszawskiego getta. Getto odwiedzał pod pretekstem zbierania odpadów dla hodowanych przez siebie świń. Przez trzy lata wraz ze swoją żoną uratował setki osób, za co w 1968 roku Instytut Yad Vashem uhonorował ich obydwoje tytułem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata. Po wojnie wykładał fizjologię zwierząt w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogiki. Prowadził też szeroką działalność naukową w dziedzinie ochrony przyrody, zwłaszcza ochrony żubra, także zoologii, fizjologii, hodowli i aklimatyzacji zwierząt. W 1947 roku został członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Pozostawił po sobie wiele artykułów i felietonów z zakresu nauk biologicznych, a także ponad 60 książek, m.in. „Walka o żubra”, „Porozumienie ze zwierzęciem”, „Świat zwierząt”, „Z życia zwierząt”. W 1960 roku został laureatem Nagrody m.st. Warszawa. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Polonia Restituta, nagrodą m.st. Warszawy i Złotym Mikrofonem Polskiego Radia. Zmarł 27 lipca 1979 roku w Warszawie. Pochowano go na cmentarzu Powązkowskim, kw. 212, rz. III. wraz z żoną Antoniną.
Żródło: http://www.kulturalna.warszawa.pl/patroni_ulic.html
Skrytka: małe pudełko umieszczone w rogu jednego z budynków przy tej ulicy. Uważaj na mugoli wyglądających z okien i balkonów. Weź coś do pisania. BYOP