Curringerveld
Naamgeving:
De naam Curringherveld werd ontleend aan het boek 'Van Curringhe en Korhoenders, een geschiedenis van Kornhorn', van de stichting Historie Kornhorn, uit 1994. De naam 'Curringhe Horne' werd voor het eerst genoemd in een stuk uit circa 1600. Op 4 december 1692 doen belijdenis in de kerk te Doezum: Jan Hemkes en Antie Faeckes, eheluiden, uit de Curringhorne. Op 28 mrt. 1706 doet belijdenis in de kerk te Grootegast: Anke Fockes huisvrouw van Eme Peters in de Kurringhorn. In het kerkregister van Noordwijk zijn genoemd Tijmen Idskes en Grietjen Jenties, echte-luide, op 1 mei 1718 met attestatie uit Curringhorn. De naam De Kornhorn valt pas in 1808. In 1828 bracht een schoolmeester te Doezum Curringhe in verband met de jacht op korhoenders omdat 'dit wild hier in menigte verkeerde'...
De route zal je leiden langs o.a:
De teelt van rogge, een historische beschrijving
Zo rond het begin van de vorige eeuw had elke boer in deze streek naast een paar koeien ook een kleine oppervlakte bouwland, ook wel 'bouw' genoemd. Na de heideontginning viel het niet mee om op de schrale grond gewassen te verbouwen. De eerste inzaai nadat de heide was afgebrand bestond vaak uit boekweit, ook wel armelui's tarwe genoemd. Gruttenpap, wie van onze ouderen is er niet groot mee geworden! De vruchtjes lijken op beukennootjes, vandaar de naam boek-weit = beuk-tarwe. De doppen van de vrucht werden gebruikt als strooisel in het kippenhok, maar ook wel in het matras in de bedstede. Vaak werden ook lupinen gezaaid, zoals de gele lupine. Dit gewas verbouwen wij elk jaar, evenals boekweit, op onze 'historische akker' (zie onder Curringherveld/Akkers). Lupine heeft als vlinderbloemige de eigenschap stikstof uit de lucht vast te leggen in haar wortels, die dan een jaar later weer vrijkomt. Een navolgend gewas, toen was dat doorgaans rogge, maakt dankbaar gebruik van deze 'biologische' stikstofbemesting.
Rogge is ontstaan uit een meerjarige plant -de Bergrogge- uit Zuid Europa. Het telen van de eenjarige tarwe gaf de kortst levende rogge de kans om zich tussen de tarwe te mengen. De plant kreeg grotere korrels, zodat deze wel met de tarwe uitgezaaid moest worden. Het was dus een 'nieuw' onkruid! Toen de volkeren uit Zuid- en Oost Europa noordwestwaarts trokken en zich daar vestigden bleek de rogge zich in het koudere klimaat beter thuis te voelen dan de tarwe, zeker op de zure zandgronden. Men ging toen noodgedwongen over op dit voedzame graan. Het nog jonge, typisch Europese graan paste zich aan aan allerlei plaatselijke verschillen. Zo kreeg Ameland -tot in de 19e eeuw nog onbedijkt- een rogge die tegen een enkele zeeoverstroming bestand was. In Drente kwamen in die tijd de heideschapen altijd s’avonds op stal. Als s’zomers de potstalmest was uitgereden, werd er geploegd en rogge ingezaaid: de SintJansrogge. Het groen werd in de herfst afgegraasd door de schapen en de volgende zomer gaf het nog een graanoogst ook...
Langstro rogge was een rogge met meters lang stro dat voor dakbedekking werd gebruikt en dat was welkom op die plekken waar geen riet in de buurt groeide. Langstro rogge kon jaren achtereen op dezelfde plek geteeld worden zonder ziek te worden. Dit heette 'de eeuwige roggeteelt'. Het landschap van het zogenaamde Saksische essen-landbouwsysteem werd gevormd door de rogge en de boekweit, de heide met de heideschapen en de brinkdorpen. Een sterke sociale boerengemeenschapsvorm, dankzij het systeem om in een van nature heel voedselarme grond en ook nog zure grond toch in leven te blijven... Van rogge maalt men fijn meel waarvan ontbijtkoek, kruidkoek en 'oldewyvenkoek' gemaakt wordt. En de onder hoge druk gestoomde hele of gebroken rogge kennen we allemaal van het beroemde roggebrood!
Spitkeet
Het betreft een miniatuur-uitvoering, maar geeft toch goed weer hoe rond het begin van de vorige eeuw in onze streek de eenvoudige 'woningen' er uit hebben gezien. Deze spitkeet heeft, zoals gebruikelijk, ook een verhaal; hij is gebouwd door één van vele buurtverenigingen in Kornhorn t.b.v. 'de grote optocht' in het jaar 2000. En ze werd daarna spontaan geschonken aan C&HEK, die toen net was begonnen met het ontwikkelen van de Kornhorster Heide, want een spitkeet hòòrt immers bij een heideveld....en zo is het ook. Om een kijkje in een échte spitkeet te nemen kunt u het themapark 'Friesch-Groninger heide' in Harkema bezoeken.
Swientjes van Jeltje
Wat als tijdelijke oplossing werd gezien is een blijvertje geworden. Eèn van onze trouwe vrijwilligers zou door verhuizing afstand moeten doen van haar geliefde 'huis'dieren, 2 hangbuikzwijntjes, waarvan de grootste Pieter heet. Dit viel haar zwaar. Tijdelijk was er voor hen wel een plekje in het Curringherveld. Het werd steeds duidelijker; een weg terug was er niet meer. De nieuwe bewoners horen er helemaal bij, zo vindt men in Kornhorn en omgeving. En eerlijk is eerlijk, het geeft wel leven in de brouwerij met al hun gewroet.
Kabouterpad, Natuurontdekpad, Sporenpad & Vuurplaats
Het Curringherveld moet ook vooral een natuurgebied zijn waar kinderen zich thuis voelen. Ze kunnen nu dwars door het gebied een spannende tocht maken via een houtsnipperpaadje. Onderweg komen ze grote geschilderde veldkeien tegen met nummers die verwijzen naar opdrachten en spelletjes.....
Op 20 mei 2005 werd het Kabouterpad geopend (foto's); het was één groot feest! Het Kabouterpad loopt ook langs de zogenaamde Vuurplaats. Met enige verbeelding lukt het om hier een tafereel uit de tijd van de Batavieren voor ogen te krijgen.... Een familie rond een houtvuur met daarboven een grote vleespot onder een reusachtige tweestammige eik. En het kon er ook 'spoken' op een mistige stille avond in november.... Ook u kunt dit nu allemaal ervaren! In 2007 werd op het traject van het Kabouterpad een variant ontwikkeld speciaal t.b.v. leerlingen van de bovenbouw (groepen 5,6,7,8): het Natuurontdekpad. En in 2009 werd het Sporenpad feestelijk geopend; een geheel nieuw, spannend, "kruip en sluip door traject" voor kinderen van de groepen 7 en 8 van de bovenbouw en tieners van het voortgezet onderwijs.
Bron: http://www.cenhek.nl/
Mijn dank gaat uit naar werkgroep C&HEK voor het geven van toestemming voor het plaatsen van deze cache, de volgende regels moet iedereen zich wel aan houden:
- Houd er rekening mee dat we hier te gast zijn.
- Honden mogen mee indien aangelijnt en de poep opgeruimt word.
- Iedereen op de paden blijft alleen voor de cache hoef je een klein stukje van het pad af.