Charakterystyczną cechą ukształtowania powierzchni Lublina jest urozmaicona rzeźba terenu. Uwarunkowana jest ona rodzajem utworów powierzchniowych. Lublin, położony w większości obszaru w obrębie Płaskowyżu Nałęczowskiego, charakteryzuje się rzeźbą typową dla obszarów lessowych. Pokrywa lessowa rozcięta jest siecią suchych dolin erozyjno-denudacyjnych, których średnia gęstość wynosi na tym obszarze 2,5 km/km2. Te formy terenu uformowały się w okresie 10–12 tys. lat temu podczas zmian klimatu u schyłku ostatniego zlodowacenia.
Inną, charakterystyczną forma terenu dla obszarów lessowych są wąwozy. Ich największe zagęszczenie występuje w zachodniej części Płaskowyżu Nałęczowskiego. W Lublinie występują one nielicznie z powodu zbyt małych różnic wysokości między wierzchowiną lessową, a dnami dolin rzecznych. Lubelskie wąwozy powstały w okresie ostatnich kilkuset lat, głównie wskutek erozji intensywnie użytkowanych dróg gruntowych.
Sieć dolin w mieście urozmaica krajobraz i poprawia wentylacje Lublina. Ruch powietrza, wynikający z powstałych różnic temperatur w suchych dolinach i wąwozach, przewietrza tereny zurbanizowane. Sucha dolina erozyjno – denudacyjna, w której zlokalizowana jest skrzynka, potocznie nazywana jest „wąwozem”. Pełni ona funkcję rekreacyjną dla mieszkańców okolicznych osiedli.
W okolicy skrzynki może znajdować się dużo ludzi. Bardzo proszę o konspirację przy jej podejmowaniu i o staranne maskowanie po odnalezieniu. Dziękuję.