Szancerowie to ród wywodzący się z Nowego Sącza - czyli w języku jidysz: Szańca. Z nakazu cesarza Józefa II austriaccy urzędnicy nadawali Żydom, posługującym się wcześniej formami „Jakub syn Izaaka" nazwiska. Wówczas przyjęli nazwisko Szancer, czyli „pochodzący z Sącza", względnie „Sądecki". Szancerowie rozprzestrzenili się po zachodniej Galicji docierając m.in. do Żywca. Tam też urodził się, w 1825 r. Henryk Szancer. W życiu naszego bohatera zdarzył się niechlubny czyn. W latach młodości Henryk rozkochany w dziewczynie, zastrzelił jej ojcica który był przeciwny mezaliansowi córki. Po ucieczce Henryk kupił w 1849 majątek ziemski w Żabnie gdzie osiadł i zgromadził fundusze na na rozpoczęcie działalności przemysłowej. W 1846 roku otworzył w Tarnowie młyn parowy a w 1859 roku wraz ze swoim wspólnikiem uruchomił pierwszy w Galicji parowy młyn grysikowy.
Henryk Szancer był szanowanym dobroczyńcą, członkiem Rady Miasta Tarnowa, został wyróżniony dyplomem honorowego obywatela miasta. W uznaniu zasług został odznaczony przez cesarza Franciszka Józefa orderem jego imienia. Po śmierci został pochowany na żydowskim cmentarzu w Tarnowie gdzie do dziś istnieje jego nagrobek, który oprócz inskrypcji hebrajskiej posiada także tekst w języku polskim