Een groot Groen Grasveld. Bij de beide toegangspaden staan bordjes waarop staat dat je hier je hond mag uitlaten en zelfs los mag laten lopen. Bordjes waar we in het begin, toen ze er net stonden, een beetje om moesten giechelen. ‘Losloop terrein’? Het is en was hier altijd al één groot Losloopterrein.
Aan de westelijke zijde tegen het bos aan, lopen een paar schapen en aan de noordelijke kant zie je volkstuinen. Aan de oostelijke rand staan huizen en je kunt in bijna alle tuinen kijken. Mensen hebben hier vaak mooie tuinen en besteden er veel aandacht aan. In deze huizen wonen en woonden kinderen die graag spelen, hutten bouwen, fietsen en de hond uitlaten in de Wei. Er zijn nooit speeltoestellen gekomen en is gelukkig nooit een parkeerplaats gekomen.
De Wei is een stuk niemandsland, een stuk Vrijland midden in Doetinchem. Misschien wel de vijfde toegangspoort van Doetinchem. De Poort naar het Kruisbergse Bos. Soms zie je op zaterdagavond een paar jongens hun golfslag oefenen. In de jaren’ 80 was golf iets minder populair en werd er rondgereden op zelf geknutselde damesbrommertjes. In het voorjaar en in de zomer, als je heel stil bent, kun je de paarden van het grote huis iets verderop horen draven en voel je de grond zachtjes trillen onder je voeten.
Het bosje waarin de cache ligt, is ontstaan dankzij zorgvuldig gestort tuinafval van een van de bewoners rondom de Wei. Het schijnt dat ze wist wat ze deed. Met een doel… Zodat de toch wel beetje saaie grasWeide in de loop der jaren een beetje spannender werd. Nu loop je door een soort romantisch laantje van ondertussen hoog gegroeid onkruid. Je kunt er schuilen voor een klein buitje, een mooie hut bouwen of een stiekem sigaretje roken.