Skrytka zlokalizowana w centrum miejscowości, przy urzędzie gminy.
Jemielno historycznie i geograficznie należy do Dolnego Śląska. Leży w północno– zachodniej części Wzgórz Trzebnickich. Wokół wsi jest ładny, pagórkowaty teren.
Przed naszą erą obszary te zamieszkiwali Prasłowianie. W pobliżu Jemielna znaleziono przedmioty z okresu kultury łużyckiej /ok. 500–300 lat p.n.e./. Były to szpile, zapinki, naszyjniki i inne przedmioty, pochodzące z epoki kamienia, brązu lub żelaza. Odkryto również stanowiska z okresu kultury pomorskiej /300 – 100 lat p.n.e./, były to groby skrzynkowe i urny. Przypuszczalnie wieś powstała w XIII w. Tereny te tak jak cały Śląsk zostały przyłączone do polski za czasów Chrobrego.
Pierwsza prawdziwa wiadomość o wsi Jemielno pochodzi z 1305 roku. Jemielno jest wymienione w księdze fundacji biskupa wrocławskiego jako jedna ze wsi czynszowych. Wieś wymieniona jest również w dokumencie z 1368 roku.
Prawdopodobnie pierwszy kościół wybudowano w Jemielnie ok. 1400 roku. W okresie wojen husyckich /1432/ kościół oraz wieś zostały zniszczone. Początkowo kościół był katolicki a od 1533 r. stał się własnością protestantów. Od 1553 r. prowadzi się imienny spis ewangelickich pastorów.
W czasie wojny 30 letniej Jemielno było kilkakrotnie pustoszone i grabione. Wieś posiada pieczęć sądową, która pochodzi z 1651 roku. Przedstawia ona wazon z trzema różami.
W latach 1659–1804 wieś nawiedziło siedem pożarów. W czasie tych pożarów zostały zniszczone zabudowania chłopskie, szkoła i stodoła parafialna. Wieś nawiedziły również liczne powodzie. Jedną z najstraszniejszych była powódź z 1785 r., część okolic Jemielna znalazła się pod wodą. W 1741 roku Jemielno przeszlo pod panowanie pruskie . XVIII i XIX w. to rozkwit wsi.
We wsi odkryto źródła siarczane. Jemielno stało się kurortem, przybywali tam ludzie z Niemiec i Polski. W 1746 r. wybudowano tam pijalnię wód i domki dla kuracjuszy. Wojna siedmioletnia /1755-1763/ przyniosła ogromne straty dla wsi. Zniszczony został również zakład a jego właściciel doktor Knoll został zabity. Ośrodek uzdrowiskowy nie wrócił już do swojej świetności, ale istniał do połowy XIX.
Pod koniec XVIII w. na zlecenie barona on Meckmar przeprowadzono badania mineralogiczne. Znaleziono tutaj minerały: kwarc, wapień, margiel, glin, granit, piaskowiec, rudy żelaza. Na stokach okolicznych pagórków uprawiano winorośl. Czynne były we wsi winiarnie i wytwórnie wina. Za winnicą przy dróżce do Piskorzyny znajdował się piec wapienny / wypalano tam wapno/.
W czasie remontu wieży kościoła w 1782 r. zdjęto gałkę szczytu, były w niej dwa małe pergaminy, lecz ich treści nie można było odczytać, gdyż były mocno zniszczone. W czasie wojny siedmioletniej gałka wieży została postrzelona a deszcze dokonały reszty zniszczenia.
W 1845 roku w Wrocławiu został wydany dokument „G.Knie Ubersicht d. Dorfer, Flecke u Staedette Schlesien”. Stwierdza on, że Jemielno w 1844 roku to: 79 domów murowanych, dwór właścicieli, folwark, kościół ewangelicki murowany z organami wewnątrz, zamiast sklepienia sufit z desek, murowana dzwonnica, kryta gontem z 3 dzwonami, a obok kościoła cmentarz z nagrobkami rycerzy, szkoła ze 160 uczniami, 3 młyny wodne, 2 młyny wiatraki, 24 rzemieślników, 7 kupców, browar z gorzelnią, karczmą i kopalnią margli.
Warto zobaczyć jeszcze małe ale już ładne jodły koreańskie.
Jodła koreańska (Abies koreana, kor. 구상나무, Gusang namu) – gatunek wiecznie zielonego drzewa należący do rodziny sosnowatych, pochodzący z górzystych terenów Korei Południowej (wraz z wyspą Czedżu).
Pojemnik mikro typu PET, zawiera tylko logbook, weź coś do pisania.