Powojenne podziemie antykomunistyczne (Polska), Żołnierze wyklęci – antykomunistyczny ruch partyzancki, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowania jej ZSRR, toczący walkę ze służbami bezpieczeństwa.
Ostatni członek ruchu oporu – Józef Franczak ps. „Lalek” z oddziału kpt. Zdzisława Brońskiego „Uskoka” – zginął w obławie w Majdanie Kozic Górnych pod Piaskami (woj. lubelskie) osiemnaście lat po wojnie – 21 października 1963 roku. W praktyce jednak większość organizacji zbrojnych upadła na skutek amnestii z 1947 roku po której podziemie liczyło nie więcej niż dwa tysiące osób. Odrębnie od polskich ugrupowań partyzanckich działały hitlerowskie oddziały Werwolf i Ukraińska Powstańcza Armia zwalczane zarówno przez polskie i radzieckie służby bezpieczeństwa jak i podziemie antykomunistyczne.
Uczestnicy ruchu partyzanckiego określani są jako „żołnierze wyklęci”, „żołnierze drugiej konspiracji” czy jako „żołnierze niezłomni”. W czasach PRL ogół jednostek antykomunistycznych określany był jako reakcyjne podziemie. Określenie „żołnierze wyklęci” powstało w 1993 – użyto go pierwszy raz w tytule wystawy Żołnierze Wyklęci – antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 r., organizowanej przez Ligę Republikańską na Uniwersytecie Warszawskim. Termin „żołnierze wyklęci” upowszechnił Jerzy Ślaski, publikując książkę o takim tytule.
W walkach podziemia z władzą zginęło około 15 tys. ludzi, w tym około 7 tys. członków podziemia.
Na skrzyżowaniu ulic Żołnierzy Wyklętych i Pirenejskiej znajduje się mały skwerek, na którym stanął w 2011 roku pomnik w hołdzie Żołnierzom Wyklętych. Jest to malutki skwerek gdzie stoją dwie ławki i pomnik. Poniżej zdjęcie tablicy pamiątkowej.
Sam kesz to dobrze wam znana, czarna probówka przyczepiona na magnesie. Dałem poziom trudności 2 dlatego, że miejsc do schowania microcache'a jest sporo.