Historia parafii Korzkiewskiej:
Działo się to w XIVw., kiedy to Jan Zaklika herbu Srkomla - syn Jana, starosty ojcowskiego, sędziego krakowskiego dowodzącego wg. Długosza 47 chorągwią rodową w bitwie pod Grunwaldem - wybudował nieopodal zamku drewniany kościół pw. Św. Jana Chrzciciela.
1386 - erygowanie parafii Korzkiew - pierwszy pleban to Szczepan
1486 - od tego roku właścicielem Korzkwi jest Jan Zaklika z synami, potem kolejnym właścicielem jest Bokstraszycki, Krupka, Zborowski.
1520 - odlany najstarszy dzwon korzkiewskiego kościoła, w tym samym czasie zostaje odlany dzwon Zygmunta do katedry na Wawelu.
1572 - Korzkiew przechodzi pod władanie Ługowskich herbu Imosza, potem herbu Lubicz. Zapewne to od Szymona Ługowskiego prepozota Bożogrobców w Miechowie pochodzi gotycki relikwiarz datowany na XIVw. - obecnie w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie
1587 - Jan Zamojski pokonuje w Korzkwi pretendenta do tronu - arcyksięcia Maksymiliana. Bitwa była tak zacięta, że rzeka Prądnik zmieniała kolor na czerwony. Stąd nazwa Prądnik Czerwony.
1623 - Szymon Ługowski rozpoczyna budowę murowanego kościoła w Korzkwii w pobliżu starej, zrujnowanej, drewnianej budowli.
1630 - Zakończenie budowy kościoła. Powstała jednonawowa świątynia z prezbiterium, z kruchtą od południa i wieżą zakończonącebulastym hełmem. Kościół kryty gontem. Budowla o charakterze o charakterze obronnym, z kluczowymi otworami strzelniczymi.
1640.09.23 - data konsekracji nowego kościoła przez biskupa Tomasza Oborskiego. W tym czasie zapewne był już łaskami słynący obraz Ecce Homo w bocznym ołtarzu. Po powstaniu Styczniowym modlił się tu Adam Chmielowski - błogosławiony brat Albert.
1640 - Data ufundowania gotyckiej monstrancji - obecnie w muzeum Archidiecezjalnym. Z tego okresu pochodzi również chrzcielnica, empora w prezbiterium, okute w ćwieki drzwi, konfesjonał, ambona.
1642 - Poświęcenie kaplicy pw. Przemienienia Pańskiego, która stała na terenie cmentarza od końca XVIIIw. Odnowiony w 2003r ołtarz z tej nieistniejącej kaplicy możemy podziwiać w obecnym kościele.
1708 - Powstaje boczny ołtarz św. Józefa zapewne jako votum dziękczynne po epidemi.
1755 - Kolejni właściciele to Jordanowie, Teodor Wessl, a od 1775 Eljasz Wodzicki.
1822 - Zostają odlane dwa dzwony na wieżę kościelną.
1830 - Eleonora Wodzicka wznosi kolumnę kamienną z krzyżem na szczycie i owalną inskrypcją na tablicy z czarnego marmuru, która stała jeszcze w latach między wojennych na terenie cmentarza. Obecnie postument, krzyż i inskrypcję: "Błogosław Panie pracowitej gromadce tej włości, wybaczaj jej prostocie i rozmnażaj z potem chleb, który pożywa, zachowaj od powietrza, głodu, ognia i wojny, którychś stworzył i odkupił zbaw. Amen" można zobaczyć na skrzyżowaniu dróg pod kościołem.
1855-1858 – przebudowa kościoła spowodowana pożarami i złym stanem budynku. Odbudowano dachy, przebudowano wieże, dodano sygnaturkę, nowy neogotycki szpiczasty hełm, otynkowano budowlę, wykonano murowane ogrodzenie zamiast drewnianego.
1869 – położona w szachownicę marmurowa posadzka w zamian za kamienną posadzkę. Pozostałości starej posadzki są widoczne pod konfesjonałem i pod stallami.
1877 – parafia liczy 11 wsi i 2000 katolików.