Kościół parafialny św. Mikołaja w Szewnie usytuowany jest w centrum wsi, na tzw. Wzgórzu Kościelnym. Jest trzecią z kolei świątynią Szewińską. Pierwszy kościół miał zostać ufundowany w połowie XIII w. przez biskupa Prandotę. Istnienie kościoła zostało potwierdzone przez J. Długosza w 1326 r., a następnie w 1440 r. Pisze on, że wieś Szewna należąca do biskupa krakowskiego ma kościół parafialny, drewniany ku czci św. Mikołaja, którego kolatorem jest kanonik kielecki. Kanonia nazywała się szewieńską, gdyż z pól szewieńskich pobierała dziesięcinę wartości 15 grzywien. Wizytacja w 1610 r. podaje, że kościół był konsekrowany i posiadał zakrystię. W XVII wieku został on rozebrany. W 1652 r. wybudowano nową świątynię, tym razem murowaną. Ulokowano ją na miejscu rozebranej. W okresie potopu szwedzkiego w 1657 r. kościół został „złupiony i znieważony” przez najeźdźców, ze świątyni pozostały jedynie mury, a ks. Szymon Koch został zamordowany. Taki stan rzeczy zastał, pochodzący z Szewny, ks. Jan Hilary Kasztulski, który został nowym proboszczem. Po objęciu parafii wyremontował kościół, otoczył go murem i wzniósł budynki plebanii. Dzięki jego staraniom świątynia została wyposażona w nowe sprzęty i szaty liturgiczne. W latach 70. XVIII w. świątynię rozebrano ponieważ była „bardzo mała i ciemna”. Na jej miejsce postawiono nową, ufundowaną przez ks. Sebastiana Pisulewskiego, proboszcza szewieńskiego, kanonika opatowskiego i sandomierskiego. Projekt nowego kościoła , który stoi do dziś, wykonał eks-jezuita, ks. Józef Karśnicki. Zaprojektował nie tylko świątynię, ale także całą przestrzeń wokół niej, tworząc zespół sakralny. Wykonał projekt dwóch wikarówek połączonych schodami, plebanii, domu służby kościelnej oraz otoczenia. Całe założenie uformowane jest na planie krzyża, w stylu barokowym.
Kościół ma budowę bazylikową, w stylu późnobarokowym z nawiązaniem do świątyni jerozolimskiej (Santa Sanctorium). Zdobi go piękny fronton między dwoma bocznymi wieżami, kościół ma trzy nawy, a na prezbiterium znajduje się ośmioboczna rotunda. Ołtarz główny otrzymał kształt arki przymierza w otoczeniu cherubinów. Prawdziwą chlubą jest polichromia ścienna autorstwa Mateusza Rejchana oraz wspaniała iluzjonistyczna kopuła według wzornika Andrei Pozza. Kościół został ukończony w 1777 r. (jego opis z 1777 r. znajduje się w puszce w wieży).
Wejście główne do kościoła prowadzi przez żelazną bramę – dzieło pracowników Zakładów Ostrowieckich. Została ona wykonana w 1896 r. na targi w Niżnym Nowogrodzie. Po zakończonej wystawie ZO ofiarowały bramę kościołowi szewieńskiemu (ks. J. Wiśniewski jako darczyńcę podaje Cukrownię „Częstocice”). Staraniem ks. Banaszkiewicza i parafian pracujących w hucie, brama została w 1906 r. sprowadzona i ustawiona przed świątynią. Brama o nitowanej, szkieletowej konstrukcji żelaznej, reprezentuje styl neogotycki. Wykonana jest na planie krzyża greckiego. Z czterech stron posiada przejścia. Wieńczy ją przeszklony, ośmioboczny hełm.
Przy dziedzińcu zewnętrznym, wyłożonym brukiem, usytuowany jest dom służby kościelnej, zwany także domem zakonnic. Inwentarz z 1887 r. podaje, że budynek ten zwany szpitalem, był mieszkaniem dziada kościelnego. W okresie powojennym przez wiele lat budynek zajmowały siostry zakonne, stąd dom zaczęto zwać domem zakonnic lub domem służby zakonnej. W latach 60. XX w. zamieszkiwały w nim siostry urszulanki. Po 2005 r. w budynku miała swą siedzibę bodzechowska Gminna Biblioteka Publiczna.
W bezpośrednim sąsiedztwie domu służby kościelnej znajduje się Dom Katolicki z neobarokową elewacją. Został on postawiony w 1932 r. przez ks. W. Gąsiorowskiego przy pomocy parafian. Posiadał on scenę z kulisami i kurtyną, salę oraz dwa pokoiki na bibliotekę i galerię. W czasie II wojny światowej Niemcy użytkowali go jako magazyn, natomiast w okresie powojennym było tam przedszkole. W późniejszych latach w Domu Katolickim mieściły się dom ludowy i poczta. Ulokowano tu także aptekę, która mieści się tam do chwili obecnej.
W 1956 r. kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa kieleckiego pod numerem 347, a w 1967 r. zespół kościelny został wpisany do w/w rejestru pod numerem 363.
W 1798 r. został założony cmentarz grzebalny w związku z zarządzeniem wydanym przez Austriaków w 1795 r. zakazującym pochówku na cmentarzach przykościelnych. W okresie probostwa ks. I. Grynfelda na cmentarzu pojawiła się kaplica św. Antoniego. W czasach ks. Banaszkiewicza, już na początku XX w. postawiono w wejściu głównym na terenie cmentarza żelazną neogotycką bramę. Cmentarz był wielokrotnie powiększany.
Powyższy opis został zaczerpnięty ze strony internetowej parafii www.parafiaszewna.pl
Najważniejszą postacią w historii parafii był Ksiądz Infułat Marcin Popiel. O Księdzu można poczytać między innymi na stronie parafii. Gorąco polecam lekturę.
Uwaga: Proszę o stosowne zachowywanie się i nie wzbudzanie niepotrzebnego zainteresowania.
Pojemnik: klipsiak o pojemności 140ml. Zawiera ołówek oraz drobiazgi na wymianę. Można też coś dorzuć extra od siebie :-).