Kościół pw. NMP jest kościołem filialnym parafii św. Wojciecha i znajduje się w Burkacie. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z XV w. - wtedy krzyżacy pobudowali tu drewnianą świątynię. Aktualny budynek pochodzi z 1886 r. Zbudowany został w neogotyckim stylu; początkowo był siedzibą parafii ewangelicko-augsburskiej. Nie posiada wieży. Wewnątrz mieszczą się obustronne, drewniane nawy.
samodzielna parafia św. Jana Pawła II
Nazwa wsi pochodzi najprawdopodobniej od imienia jej założyciela, Burkata, bądź Burchardta. Inne źródła przypisują nazwę ptakowi berkutowi, spokrewnionemu z sokołem, który występował na tych terenach w wiekach średnich. W starych dokumentach spotykamy się również z występowaniem nazw: Burkaty, Burkarty, Burkasty, Burkiert oraz Burcharts. Ostatnią używaną nazwą brzmiała Borchersdorf i była używana jeszcze w XX wieku.
Teren wsi oraz przyległych do niej okolic był pierwotnie zamieszkiwany przez plemię Sasinów, następnie przeszedł w ręce krzyżackie. To właśnie Zakon postanowił założyć pierwszy w Burkacie drewniany kościół, który uległ zniszczeniu podczas wojen polsko – krzyżackich. Na jego fundamentach pobudowano nową świątynię, która w 1530 r. została przejęta przez wyznawców ewangelizmu. 11 lat później, w 1541 roku powstała parafia ewangelicko-augsburska, w której skład wchodziły miejscowości: Burkat, Filice, Skurpie, Niestoja oraz Klęczkowo. W 1619 r. do świątyni sprowadzono dzwony, które w 1898 r. zostały wymienione w Elblągu na nowe. Kościół przetrwał około 200 lat jednak nieremontowany, w 1821 r. uległ całkowitemu zniszczeniu. Po tym wydarzeniu parafia utraciła swoją samodzielność i stała się filią kościoła ewangelicko – augsburskiego.
Nowa neogotycka świątynia powstała w latach 50. XIX wieku, a w 1886 r. parafia ewangelicko-unijna w Burkacie uzyskała ponownie samodzielność. Jako budulec kościoła posłużył kamień polny oraz cegła, z których wykonane zostały elementy wykończeniowe: narożniki, obramowania otworów oraz gzymsy stanowiące ozdobę elewacji. Charakterystycznym elementem architektury jest brak wieży kościelnej. Zamiast niej po obu stronach kościoła występują ceglane, schodkowe szczyty - wschodni i zachodni. W świątyni jest prosty, drewniany strop, zdobiony w wielobarwne wzory, natomiast w prezbiterium występuje sklepienie żebrowe. Posadzka i chór, na który można wejść schodami znajdującymi się po obu stronach nawy są także drewniane. W tym stanie świątynia funkcjonuje do dziś. Parafia pozostawała pod patronatem rządu pruskiego, który od 1860 r. wprowadził obowiązek odprawiania nabożeństw w języku niemieckim.
Okres I wojny światowej nie spowodował zniszczeń. Kościół przetrwał w stanie nienaruszonym. Po zakończeniu wojny wieś została włączona do Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej świątynia została przejęta przez polski kościół ewangelicko-augsburski. Obecnie budynek jest własnością Kościoła rzymskokatolickiego.
