Kościół w Radomnie p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa zbudowano w latach 1903 – 1906. Parafię erygowano prawdopodobnie na początku XIV wieku (plebana z Radomna wzmiankuje dokument z 1316 roku). Pierwotny kościół uległ spaleniu podczas pożaru wsi w roku 1414 i na jego miejscu jeszcze w XV wieku pobudowano nowy. Dokument powizytacyjny z roku 1667 wymienia miejscowego proboszcza Alberta Babeckiego instytuowanego w roku 1654. W roku 1702 rozpoczęto budowę nowego, drewnianego kościoła p.w. św. Katarzyny. Poprzedni kościół prawdopodobnie został zniszczony podczas wojen szwedzkich (podczas wojny północnej w latach 1701 -1721). Nowy kościół konsekrowany został 18 września 1735 roku. Od roku 1712 w Radomnie działa Bractwo św. Józefa, od roku 1855 Bractwo Trzeźwości, a od 1882 r. Bractwo św. Jerzego. Przy kościele istniał przytułek dla ubogich dysponujący 3 miejscami. Mieścił się on w budynku o konstrukcji szachulcowej, zbudowanym w roku 1810.
Inicjatorem budowy obecnej świątyni był ks. Jan Batke. Do budowy wykorzystano cegły z dawnego Klasztoru w Łąkach. Konsekracji kościoła dokonał 22 maja 1910 roku sufragan chełmiński ks. bp. Jakub Klunder. Kościół ten wzniesiono nieco na zachód od poprzedniego, drewnianego kościoła.
Kościół neogotycki, orientowany. Murowany z cegły na wysokim, kamiennym cokole. Prostokątny, czteroprzęsłowy korpus nawowy z prostokątną wieżą (ok. 45 m) ujętą dwoma przedsionkami od strony zachodniej. Od wschodu krótkie, prostokątne prezbiterium z zakrystią od południa. Otwory okienne i wejściowe o wykroju ostrołukowym. Ściany boczne nawy, prezbiterium i zakrystii zwieńczone ceglanym gzymsem uskokowym z fryzem ząbkowym. Elewacja zachodnia - przesłonięta bryłą wieży, z portalem wejściowym na osi. Wyższe kondygnacje wieży zdobione trójkami ostrołukowych blend z dekoracją w postaci laskowania i maswerku oraz trzema oknami w kondygnacji najwyższej. Kondygnacje rozdzielone ceramicznymi gzymsami kordonowymi. Elewacja południowa korpusu - czteroosiowa, z portalem wejściowym w skrajnej osi zachodniej. Pozostałe osie wyznaczone przez otwory okienne. Elewacja północna korpusu - analogiczna. Elewacja południowa prezbiterium - w całości przesłonięta bryłą zakrystii, z tynkowaną blendą zamkniętą trójłucznie, w środku której otwór okienny. Elewacja północna prezbiterium - jednoosiowa. Elewacja wschodnia prezbiterium - z parą otworów okiennych na osi, ujęta w przypory, z których północna ukośna. Po północnej stronie szczytu nawy, w cokole - cios kamienny z datą "1903". We wnętrzu polichromie i witraże wykonane wg projektu profesora Akademii Sztuk Pięknych w Dusseldorfie - Józefa Huberta. Ołtarz główny z polowy XVII wieku, przebudowany w pierwszej połowie XVIII wieku i w roku 1908, z obrazem przedstawiającym koronację św. Katarzyny z XVIII w. Pod chórem dwie kamienne kropielnice (jedna prawdopodobnie z rozebranego kościoła w Jamielniku). Wokół kościoła znajdują się pozostałości cmentarza z XVIII w. Najstarszy nagrobek jest z 1824 r. Całość ogrodzona kamienno-ceglanym murem.
Kościół nakryty dachem dwuspadowym, osobnym dla nawy i prezbiterium, zakrystia dachem pulpitowym będącym przedłużeniem południowej połaci dachu nad prezbiterium. Nawa kościoła przekryta drewnianą kolebką, nad prezbiterium sklepienie krzyżowe, nad kruchtą wejściową strop deskowy płaski.
Kilka słów o historii Radomna...
Po raz pierwszy nazwa pojawiła się w dokumentach w 1316 roku jako Radam, Grosse Radam, Radomno (1511 rok), Radomino, niem. Grosse Radem.
Wieś o metryce średniowiecznej lokowana przez Siegharda z Schwarzburga, mistrza krzyżackiego, na początku XIV w. W 1316 r. komtur dzierzgoński Luter z Brunświku powtórzył przywilej na 100 łanów dla Radomna. W dokumentach wymieniony został wówczas sołtys Jan, który otrzymał 83 łany na prawie chełmińskim.
Najprawdopodobniej w 1316 roku miejscowość w granicach komturstwa dzierzgońskiego, następnie wójtostwa bratiańskiego, od 1570 roku jako starostwo bratiańskie w powiecie michałowskim.
Parafia powstała z inicjatywy Krzyżaków. Pod tą samą datą, co powtórne nadanie przywileju (1316 rok), występuje w dokumentach pleban Piotr.
W 1414 roku parafia poniosła szkody wojenne na 1700 grzywien; spalono kościół, 26 gospodarstw oraz plebanię. Do pierwszej połowy XVI w. parafia należała do diecezji pomezańskiej.
Według wizytacji L. Strzesza w 1667 roku we wsi mieszkało 36 rodzin włościańskich i istniała szkoła parafialna. Parafią zarządzał ks. Albert Babecki, mianowany proboszczem w 1654 roku.
Kordy początkowe doprowadzą Cię w pobliże kościoła, skąd dostrzeżesz umieszczony na frontowej ścianie drewniany krzyż, stanowiący swego rodzaju tablicę informacyjną. Zawarte tam dane pozwolą Ci obliczyć koordynaty finałowe - faktycznego miejsca ukrycia kesza.
N 53° 30.6AB
E 019° 34.CDE
A = druga cyfra w IV wierszu
B = (A + 6) x 2 - druga cyfra w ostatnim wierszu x trzecia - czwarta cyfra w VI wierszu
C = A - B
D = C x (pierwsza cyfra w X wierszu - druga) - (pierwsza cyfra w IV wierszu + trzecia w ostatnim)
E = D / 4 + A
Powodzenia! ;D
Zabierz ołówek!
