Budynek dworca kolejowego na karcie pocztowej z 1930 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Obecny dworzec wzniesiony został w latach 1927-1929 na podstawie modernistycznego projektu L.Mattheusa. Uroczystego otwarcia dokonano 7 grudnia 1929 r. Pod względem architektury, stanowi jednocześnie przykład budowli ekspresjonistycznej. Do budynku dworca przylega hala peronowa - stalowa konstrukcja z główną nawą przekrytą trójprzegubowymi łukami Tudora (dźwigary blachownicowe) o rozpiętości ok. 46 m, będąca daleką kopią rozwiązania z dworca Hamburg Hauptbahnhof - jest obecnie jedną z trzech hal peronowych na terenie Polski (pozostałe znajdują się na stacjach Wrocław Główny i Bytom)
Trochę historii:
W latach 30. XIX w. zaczęto rozważać stworzenie połączenia kolejowego między Wrocławiem a Berlinem, przechodzącego przez Legnicę. Wtedy jeszcze projekt nie miał szans na realizację, ponieważ planowana linia nie miałaby bezpośredniego połączenia z ośrodkami przemysłu wydobywczego i hutniczego na Śląsku. Kolejne projekty wysunięto w latach 1837-1839. Tym razem stanowiły one już element logicznego systemu transportowego, mającego połączyć ośrodki produkcji na Górnym Śląsku z rynkami zbytu w centrum monarchii oraz porty Morza Bałtyckiego z Galicją i Azją Mniejszą.
Do budowy linii kolejowej, łączącej stolicę Dolnego Śląska ze stolicą Prus, powołano w 1843 r. Towarzystwo Kolei Dolnośląsko-Marchijskiej (Niederschlesisch-Märkische Eisenbahngesellschaft). Budowę linii rozpoczęto po uzyskaniu koncesji 27 listopada 1843 r. Odcinek z Wrocławia do Legnicy, będący jednym z 5 oddziałów, na jakie podzielono budowaną linię, nie przedstawiał większych trudności terenowych. Wiosną 1844 r. trwały już prace końcowe przy budowie dworca legnickiego. Ich szybkie tempo spowodowało, że po dwutygodniowych jazdach próbnych – 18 października 1844 r. - uroczyście otwarto odcinek Wrocław – Legnica. Jak to wówczas było w zwyczaju, ustrojono dworzec i świątecznie przyjmowano bankietem na peronach przybyłych gości. Od 1865 r. dworzec służył także Kolei Wrocławsko-Świebodzkiej. Zasadnicza bryła budynku zachowana jest do dzisiaj.
Jeszcze przed rewolucją dwa pociągi dziennie łączyły Legnicę z Wrocławiem i Berlinem. W 1855 r. Legnica uzyskała połączenie z linią Wrocław – Świebodzice, tym samym łącząc się z dolnośląskim zagłębiem węglowym. Kolejne odcinki oddane w grudniu 1869 i w styczniu 1871 r. z Lubinem i Rudną pozwoliły uzyskać połączenie z Głogowem. W 1884 r. zbudowano połączenie do Złotoryi, a w 1896 r. do Marciszowa. W 1898 r. Legnica stała się węzłem 7 linii kolejowych, co dawało doskonałe perspektywy rozwoju gospodarczego. Oprócz tego rozbudowa węzła kolejowego stworzyła nowe miejsca pracy. W 1855 r. kolej zatrudniała 89 osób.
W latach 1922-1929 przeprowadzono budowę nowego dworca, który jest użytkowany do chwili obecnej. W czerwcu 1927 r. przy okazji odbywającej się w Legnicy wystawy GUGALI oddano do użytku halę z kasami biletowymi. Uroczyste otwarcie całego założenia nastąpiło 7 grudnia 1929 r.
Źródło: M. Jerczyński, S. Koziarski, 150 lat kolei na Śląsku, Opole – Wrocław 1992
Skrytka typu mikro zawiera tylko logbook. Weź ze sobą coś do pisania. Ze względu na ilość ludzi, zachowaj ostrożność przy podejmowaniu.