Grupa prehistorycznych kurhanów. Kurhany zostały odkryte w 1948 roku przez P. Galasa. Największy z kurhanów o średnicy wynoszącej ponad 20 metrów a wysokości 2 metrów, został przebadany przez archeologów. Zbadano wówczas wewnątrz dwie jamy grobowe, datowane na epokę neolitu lub wczesnego brązu.
Kurhan usypany został z glinki podkarpackiej. W nasypie wyróżniono 3 kompleksy nawarstwień:
1 - humus i darń
2 - glinka zwietrzała, jednolita, barwy brunatnej
3 - glinka zbita z żyłkami z glinki białawej, brunatna
W centralnej części mogiły, częściowo w calcu gliniastym, częściowo na stropie jamy wczesnobrązowej leżały szczątki szkieletu, głową skierowaną na wschód. Zachowały się fragmenty mózgoczaszki, zęby oraz prawie całkowicie rozłożone kości udowe. Wegług ekspertyzy Zakładu Antropologii UJ są to resztki osoby w starszym wieku, być może płci męskiej.
W pobliżu górnej części prawego uda leżał dobrze zachowany denar krzyżowy z I poł. XI w. Przy lewym udzie znaleziono szczątki silnie skorodowanego przedmiotu żelaznego z tulejką i jednostronnym ostrzem.
W nasypie znaleziono fragmenty górnej części glinianego naczynia wczesnośredniowiecznego.
Nie zaleca się spacerowania w tym miejscu nocami.