Skwer płka Antoniego Władysława Żurowskiego położony jest na obszarze Nowej Pragi w dzielnicy Praga Północ, zlokalizowany między ulicami 11 Listopada, Inżynierską i Ratuszową.
Ten niezabudowany obszar (nie licząc dawniej niewielkiego budynku na rogu 11 Listopada i Inżynierskiej) został zagospodarowany jako zieleniec najpewniej pod koniec lat 60. XX wieku. Skwer uporządkowano w 1998 roku, posadzono nowe drzewa i krzewy, nadano mu też imię Antoniego Żurowskiego, komendanta obwodu VI Praga AK podczas powstania warszawskiego.
W 1999 roku na skwerze umieszczono kamień upamiętniający pułkownika Antoniego Władysława Żurowskiego (1898-1988), kawalera Orderu Wojennego Virtuti Militari, ps. „Andrzej”, „Bobek”, ostatniego komendanta 6/XXVI obwodu Armii Krajowej i dowódcę powstania warszawskiego na Pradze.
O patronie skweru:
Od czerwca 1917 do marca 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Smoleńsku. W maju 1918 został żołnierzem 11 Pułku Strzelców Polskich 3 DSP I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Po rozbrojeniu korpusu przez Niemców w maju 1918 wyjechał do Warszawy . W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie i Austriaków w Radomiu. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, ranny w obronie Warszawy w sierpniu 1920 Po zakończeniu wojny był wieloletnim oficerem 32 Pułku Piechoty w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1923.
We wrześniu 1939 dowodził Batalionem KOP "Bereźne", gdzie od agresji ZSRR na Polskę stawia opór sowieckiemu najeźdźcy. Żołnierze mjr. Żurowskiego nie dali się zaskoczyć i stawili silny opór Armii Czerwonej odpierając skutecznie jej ataki. Następnie walczył w składzie Grupy KOP gen. Wilhelma Orlik-Rückemanna. Bierze udział w wielu potyczkach i bitwach m.in. pod Bereźnem, Stepaniem, Rafałówką i Maniewiczami, pod Ratnem, pod Wytycznem i w bitwie pod Kockiem w składzie SGO "Polesie".
Od listopada 1939 działa w konspiracji ZWZ–AK. Zostaje zastępcą dowódcy Obwodu VI Praga ZWZ. W 1942 zajmuje się organizowaniem odbioru zrzutów powietrznych z Zachodu. Od 2 lutego 1943 r. komendant Obwodu VI – Praga.
W czasie Powstania Warszawskiego 1944 był dowódcą walk na Pradze. Po krótkich, lecz krwawych i niezwykle intensywnych walkach zarządza 6 sierpnia w porozumieniu z KG AK ponowne przejście swoich oddziałów do działań konspiracyjnych.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej i Armii Berlinga na Pragę wezwał początkowo do ujawniania się żołnierzy, ale wobec zmasowanych aresztowań przez NKWD rozkaz o ujawnianiu wycofał. Aresztowany 27 listopada 1944 osobiście przez Józefa Światło z grupą specjalną UB , w roku 1945 dwukrotnie skazany na karę śmierci, zamienioną ostatecznie na dziesięć lat więzienia. 26 lipca 1945 zostaje odbity w czasie transportu wraz z dużą grupą przewożonych oficerów i żołnierzy AK. Akcję przeprowadził oddział "Świta" – grupa "Orlika" (Marian Bernaciak) z WiN. Oprócz Żurowskiego uwolniony został ppłk Henryk Krajewski "Trzaska", cichociemny, w 1944 roku komendant Okręgu AK Polesie i dowódca 30 Poleskiej Dywizji Piechoty AK podczas akcji "Burza".
Po ciężkiej chorobie płk Żurowski powrócił do Warszawy. Przez następnych jedenaście lat (do października 1956) ukrywał się pod fałszywymi nazwiskami. W 1958 wyrok uchylono.
Odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości.