De semantische dubbelzinnigheid van de term ‘code’ (een systeem van regels en wetten, evenals een verborgen manier van communicatie) is geen toeval. We spreken van een ‘kledingcode’ en een ‘gedragscode’ , waarmee we een reeks regels bedoelen. Maar deze regels moeten door de toeschouwers gedecodeerd worden om te werken. Codering speelt waarschijnlijk al sinds het eerste herkenbare menselijke gedrag een belangrijke rol in de verschillende gemeenschappen. De manier waarop we ons kleden en gedragen is een bron van informatie. Maar in traditionele gemeenschappen is deze informatie soms heel ingewikkeld gecodeerd. Zo kan leeftijd, seksuele beschikbaarheid, afkomst, status en nog veel meer waarden bevatten.
Naarmate de menselijke gemeenschappen zich verder ontwikkelen, vaak onder autoritaire, politieke en religieuze regimes, ontstonden ondergrondse groepen die manieren bedachten voor het heimelijk communiceren over een gemeenschappelijk geloof of een gemeenschappelijke activiteit. Op die manier konden hun activiteiten voor de grotere gemeenschap verborgen blijven.
Eens kijken of iemand onderstaande code kan ontcijferen
Als de eerste grootloges echte Londenaren waren en ze keken met het alziende oog naar Steenwijk, konden ze net niet de toren zien. Ze kwamen niet verder dan de locatie van een zwart doosje waar op stond "jullie missen een begin en een dollar". Met die gegevens wisten ze precies hoe ver het nog was om bij de toren te komen.
