Kaplica zamkowa w Lubinie - usytuowana jest przy ul. Mikołaja Pruzi na Wzgórzu Zamkowym. Kaplica to jedyny element pozostały po średniowiecznej zabudowie zamkowej. Data w tympanonie - 1349 - określa czas budowy. W XIV w. miała 3 ołtarze. Podczas wojny 30-letniej zniszczona, odbudowana w XVIII w., ponownie popadła w ruinę. Po odbudowie w poł. XIX w. służyła katolikom do 1908 r. następnie mieściła się w niej biblioteka diecezjalna. W 1945 r. obiekt został podpalony.
Świątynia na rzucie 13,5 x 8,1 m, grubość murów 1,2 m, mogła nie mieć wyodrębnionego prezbiterium. Budowla z płaskim dachem i wejściem głównym od strony północnej. Barokowa przebudowa wydłużyła kaplicę a prezbiterium, od południa o dwie przybudówki. W całym obiekcie wykrojono duże okna, pokryto tynkiem i wysokim, dwuspadowym dachem.
Najcenniejszy jest tympanon nad portalem północnym z 1349 r., na którym ukazani zostali: w środku Chrystus Boleściwy, św. Jadwiga i św. Magdalena z prawej.
W plastycznej płaskorzeźbie komponuje się w ostrołukowym polu tympanonu scena adoracji, rozdzielona na trzy ostrołuczne arkady. Pośrodku stoi pochylony nieco w lewo Chrystus Boleściwy; zgodnie z średniowiecznym obrazowaniem hierarchii - figury św. Jadwigi (po lewej stronie) I św. Marii Magdaleny, jako mniej ważne postacie artysta przedstawił w mniejszych proporcjach. U stóp tych świętych klęczą w jeszcze mniejszym przedstawieniu książę Ludwik (patronuje mu Jego prababka św. Jadwiga), po przeciwnej stronie jego żona - księżna Agnieszka Żagańska. W łuku archiwolty zamykającej pole tympanonu, w którego szczycie widnieje symbol Ducha Ś w biegnie napis fundacyjny w języku łacińskim. W tłumaczeniu brzmi: „Roku pańskiego 1349 ufundował tę kaplicę książę Ludwik, pan legnicki, na chwałę ciała i krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa i Jadwigi 1 Marii Magdaleny". Zewnętrzną archiwoltę, wspartą na wydatnych wspominkach, zdobią bardzo zniszczone pełzanki. Spina ją klucz z głową Chrystusa. Pięknie opracowana rzeźba tympanonu; dekoracyjnie i naturalnie układające się fałdy szat, wytworne przegięcia postaci pozwalają uznać go za przykład stylu miękkiego śląskiej rzeźby gotyckiej.
Przez wiele lat po wojnie, obiekt pozbawiony dachu niszczał. Po remoncie budowlę adaptowano w 1990 r. na Galerię Zamkową.
Kesz to niewielki, okrągły pojemnik. W środku logbook, certyfikat dla pierwszego znalazcy i kilka drobiazgów na wymianę. Ołówek się nie zmieścił - koniecznie weź coś do pisania.