Jaworski zespół klasztorny jest jednym z dwóch zachowanych na Śląsku gotyckich klasztorów bernardyńskich, powstałych w wyniku akcji odnowy zakonu franciszkańskiego w połowie XV w. Po II wojnie światowej, do czasów wprowadzenia w te mury Muzeum Regionalnego, kościół stał pusty, a w zniszczonym klasztorze znajdowały się mieszkania komunalne. W latach 1978-86 na podstawie wcześniej przeprowadzonych badań, ujawniających elementy średniowiecznego klasztoru i projektu, przeprowadzono odbudowę i rewaloryzację zespołu klasztornego, który odzyskał pierwotny kształt architektoniczny. Wnętrze klasztoru zachowało pierwotny układ i składa się z traktu zawierającego właściwe wnętrza klasztorne i trakt krużgankowy, biegnący wokół wirydarza. W skrzydle wschodnim ciąg krużgankowy przechodzi w kierunku północnym do wejścia do kościoła.
Jaworski kościół pobernadyński to założenie orientowane, halowe, trójnawowe, czteroprzęsłowe. Nawa środkowa zamknięta jest sklepieniem krzyżowym z gwiaździstych żeber. Jego wnętrze podzielone jest na dwie części prezbiterium i korpus nawowy. Kościół przylega od strony północnej do kompleksu klasztornego. Sam klasztor wzniesiony jest na rzucie prostokąta rozciągającego się wzdłóż osi wszchód - zachód.
Skrytka zawiera:
UWAGA:
Ze względu na duży ruch w okolicy sugeruję zdobycie skrytki po zmroku.