Dom Solny został wzniesiony z fundacji Rady Miejskiej w latach 1537-39. Przeznaczony był na magazynowanie zboża i soli. Budynek 3-kondygnacyjny na planie prostokątnym, zbudowany został z kamienia bazaltowego, a położony jest między pierwszym i drugim pasem murów obronnych. Na tynkowanym pasie podgzymsowym od strony południowej, częściowo zachował się słabo czytelny napis z datą r. 1539. Całość obiektu jest zwarta, prosta i surowa z małymi otworami okiennymi.
Rolę magazynu na sól i zboże spełniał do XIX wieku, kiedy to zmienił swoje przeznaczenie na więzienie miejskie.
Do połowy lat 80. ubiegłego wieku w Domu Solnym znajdował się garaż wozów bojowych lubańskiej straży pożarnej.
Obecnie Dom Solny stoi niezagospodarowany, a jego stan techniczny pozostawia wiele do życzenia.
Oprócz samej budowli, ciekawostką jest dziwne coś z blachy stojące na rogu, tuż koło dwóch bram "garażowych". Szukając informacji o tym "czymś" znalazłam taką notatkę na jednym z portali turystycznych:
Od lat 30. ubiegłego stulecia działała przy remizie stacja paliw. Pozostała po niej osobliwa pamiątka. Przy narożniku Domu Solnego, przy placu Strażackim stoi mocno zniszczona szafka z blachy. To dystrybutor paliw sprzed 70 lat, który jest niebywałą atrakcją turystyczną. We wnętrzu znajduje się ręczna pompa ze wskaźnikami do odmierzania paliwa. Niewiele tego typu urządzeń ocalało w Polsce. Przeważnie jako przestarzałe i mało wydajne wędrowały na złom przy okazji modernizacji stacji paliw. O dystrybutorze nie pamiętają w lubańskim ratuszu. Szkoda, gdyż mógłby wzbogacić listę turystycznych atrakcji miasta. Przedstawiciele młodszych pokoleń użytkowników aut mieliby okazję zobaczyć jak wyglądały stacje paliw u zarania rozwoju motoryzacji. Zapewne dziwiliby się, widząc na mechanizmach starego dystrybutora znajomy znak firmowy koncernu naftowego BP.
Co do kesza... jest niby mikro, ale zmieściło się w środku parę drobiazgów na wymianę :)
Pamiętaj, ze skrytka to nie jest zasobnik z darmowymi gadżetami. Fanty są NA WYMIANĘ!
Baw się i nie psuj zabawy innym.