Został wybudowany w latach 1850-1852 w stylu angielskiego neogotyku z kamienia i cegły. Posiadał dwie wieloboczne wieże, z których jedna od wschodu zachowała się do dziś. Bryła budynku dwu- i trzykondygnacyjna (w partiach ryzalitów), zróżnicowana bryła zwieńczona krenelażem. Do dziś zachowały się późnogotyckie obramowania okien w partiach przyziemia. Pałac był zaopatrywany w wodę z pobliskiego źródła, z którego pompy tłoczące podawały ją do zespołu parkowego i zabudowań folwarcznych. Na przełomie wieku pałac został zmodernizowany - instalację elektryczną położono „pod tynk”, doprowadzono także sieć wodociągową i kanalizacyjną. Wewnątrz duża sala balowa, bilardowa, biblioteka z pokaźnym księgozbiorem.
Pałac i ogród zwrócony jest elewacją frontową na południe w kierunku Ubocza. Polana parkowa granicząca od wschodu z drogą dojazdową do rezydencji pełniła rolę małego parku z minimalną ilością zadrzewień. W części południowo - zachodniej znajdował się ceglany mur (fragmenty zachowały się do dziś) wraz z ozdobną neogotycką bramą, grodzącą ogród oraz sad. Ogród ten, oprócz muru dodatkowo os łonięty nasypem, miał za zadanie dostarczanie świeżych warzyw. W latach 1920 - 1939 w ogrodzie zaprowadzono na wskroś nowoczesne inspekty a za bramą umieszczono kamienną wannę. Od zachodu, na skraju parku znajdował się mały pawilon gospodarczy, który w okresie ostatniej wojny światowej pełnił rolę świniarni. W części północnej parku wybudowano z mączki ceglanej kort tenisowy, doskonale w owym czasie odwadniany (świadczą o tym w dobrym stanie zachowane studzienki melioracyjne zbudowane z cegły). Elementem ozdobnym jest prostokątna fontanna znajdująca się od strony zabudowań folwarcznych (zachowana do dziś).
