Na terenie Sudetów i obszarze przedsudeckim, wśród licznych typów skał, bardzo zróżnicowanych pod względem stratygraficznym i petrograficznym występują niewielkie złoża złota, znane i eksploatowane od stuleci, które przyciągały uwagę człowieka dzięki występowaniu w nich znacznej w wielu przypadkach koncentracji kruszcu. Złoto stanowiło wielkie bogactwo dawnego, szeroko pojmowanego Śląska. Zdaniem niektórych badaczy górnictwo złota wpłynęło na znaczącą rolę Śląska w dzielnicowym państwie polskim oraz na rozwój miast dolnośląskich związanych z jego wydobyciem, a także na rozwój mennictwa – mającego z kolei istotny wpływ na ogólny rozwój gospodarczy. Jego występowanie w Sudetach znane było od dawna, najświetniejszy zaś okres wydobycia przypada na okres XIII–XV w. Zdaniem Quiringa w latach 1175–1492 tylko ze złotonośnych piasków karkonoskich uzyskano ok. 3 Mg złota.
Poważną i dominującą rolę w historii eksploatacji złota na Dolnym Śląsku odegrały odkryte przypuszczalnie ok. 1180 r. bogate części złóż żwirów i piasków złotonośnych w okolicach Lwówka Śląskiego, Bolesławca i Złotoryi. Złoża złotonośne okolic Lwówka Śląskiego znajdują się między Dworkiem, Sobotą, Pieszkowem, Bielanką i Płakowicami – warstwa złotonośna składa się tu z gruboziarnistych żwirów i piasków kwarcowych leżących na piaskowcach górnokredowych lub utworach pstrego piaskowca; materiał ten zawiera średnio około 0,2 g Au/Mg.
Skrytka znajduje się w pobliżu tablicy informującej o śladach górnictwa złota w tym rejonie.