Puszcza Bukowa jest to kompleks leśny, rozciągający się wzdłuż południowo-wschodnich dzielnic Szczecina, pokrywający pasmo morenowych wzgórz (do 149 m n.p.m.). Cały teren cechuje się bardzo zróżnicowaną rzeźbą terenu, wzgórza pocięte są dolinami i wąwozami, wiele bezodpływowych zagłębień wypełnionych jest jeziorami i torfowiskami mszarnymi. Wzgórza stanowią lokalny dział wodny; wody odprowadzane są licznymi strumieniami na zewnątrz obszaru. Lasy to głównie buczyny żyzne i kwaśne, mniejszy udział mają łęgi jesionowo-olszowe i jesionowe, kwaśne dąbrowy oraz olsy, jeszcze mniejsze powierzchnie zajmują brzeziny bagienne, lasy mieszane z sosną i bory sosnowe. Ze względu na bogatą rzeźbę terenu, żyzność siedlisk i długie tradycje ochrony obiektu - lasy mają naturalny charakter. Zdecydowanie mniejszą rolę od siedlisk leśnych odgrywają w miejscowym krajobrazie tereny rolne (pola uprawne, użytki zielone i sady).
Spośród wielu ciekawych miejsc na szczególną uwagę zasługuje uroczysko bunkry. Wybudowany z prefabrykatów bunkier składa się korytarza głównego (szerokość 2m wysokość 2m), 3ch mniejszych pomieszczeń (szerokość 4m, wysokość 3 m oraz głębokie na około 8 m) oraz 3ch większych pomieszczeń o łukowatym sklepieniu w którym z powodzeniem zmieścił by się samochód dostawczy ;) Przeznaczenie tego miejsca nie jest mi znane, co czyni go jeszcze bardziej tajemniczym.
Keszyk to niewielkie pudełko umieszczone w bunkrze w okolicach schodków.