Podworski Park Krajobrazowy Traditional Cache

Kesz znajduje się w zabytkowym parku dworskim we wsi Skorki, pochodzącym z pierwszej połowy XIX wieku. Jadąc od strony Ździeborza, należy skręcić w polną drogę (po prawej stronie ulicy). Przejazd jest zagrodzony szlabanem i dalej trzeba iśc pieszo. Idąc cały czas prosto dochodzi się do małego parku, w którym trzeba znaleźć zabytkowy obelisk nagrobny z 1918 roku, w pobliżu którego ukryty jest kesz. 

Skorki - miejscowość w gminie Somianka. Jej nazwa pochodzi od dawngo imienia „Skorek”. Pierwsze wzmianki o tej wsi pochodzą z 1423 roku. 

Skorki, podobnie jak kilka wsi w okolicy, stanowiły własność rodziny Zdzieborskich (w XVI wieku nazywano ją Zdzieborz-Skorek). W końcu XVII stulecia ksiądz jezuita Hipolit Zdzieborski wyprzedał te dobra Lipińskim herbu Brodzic, którzy skupowali w tym czasie wiele majątków w okolicy.
.Na początku XVIII wieku jako właściciel wsi występuje Jan Ignacy Lipiński wojski 
nurski. Był to jeden z najbogatszych właścicieli ziemskich w rejonie Wyszkowa. Lipiński zmarł w 1738 roku i majątkiem podzielili się jego czterej synowie (z trzech różnych żon Lipińskiego). Dobra Skorki wziął zapewne najstarszy z nich Stanisław Kazimierz (ur. 1690), podpisarz ziemski i grodzki kamieńczykowski oraz regent kamieńczykowski. Żenił się dwukrotnie i miał trzech synów. Właścicielem Skorek (wieś przez stulecia zwano też Skórkami) oraz Zdzieborza został Wiktor Lipiński syn Stanisława Kazimierza. Tenże ożenił się z Genowefą Nosarzewską i miał dwóch synów: Stanisław i Leona Wiktora (ur. 1804). Starszy z nich, Stanisław przejął dobra ojcowskie, młodszy wstąpił do armii. 
Właśnie tutaj znajdowała się siedziba tej gałęzi rodu Lipińskich, czego pozostałością jest park dworski. Mieszkał tu Stanisław Lipiński zmarły bezpotomnie w końcu XIX wieku. 
W pierwszej połowie XIX wieku była to mała wioska. W 1827 roku było tu 4 domy i 68 mieszkańców. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego przekazuje: Wieś gmina Somianka, parafia Pniewo. W czasie uwłaszczenia ziemi dworskiej powstała samodzielna wieś, do 
dworu należał tylko miejscowy folwark. Na początku XX wieku jego właścicielem był Adam Rakowiecki.

Skorki w okresie międzywojennym dzieliły się na wieś i folwark. We wsi było 19 domów i 121 mieszkańców, w folwarku 2 domy i 75 mieszkańców (folwalrk liczył 372 ha). W tym czasie jako właściciela majątku nadal notuje się Adama Rakowieckiego.