Budynek Karczmy Bełty jest najstarszym we wsi. Powstał najpóźniej w końcu XVII w. jako siedziba zarządcy miejscowych dóbr wiejskich lub dwór sołtysi. Zachował archaiczny układ pomieszczeń z piwniczką piwowarską, sienią i wielką salą, a w początkach XX w. został przebudowany na karczmę o wdzięcznym, różanym wystroju głównej sali. Po półwieczu zaniedbań i zniszczeń obecny właściciel przywrócił obiektowi dawny wygląd i funkcję dolnośląskiej karczmy.
Vis a vis Karczmy Bełty, w murze okalającym kościół, po dwóch stronach kapliczki, znajdziemy wmurowane stare kamienne krzyże pokutne morderców. Krzyże pokutne to specyficzny, charakterystyczny dla Dolnego Śląska wyraz średniowiecznego wymiaru sprawiedliwości, w myśl którego każdy zbrodniarz, morderca, musiał m.in. własnoręcznie wyciosać z kamienia krzyż, na którym najczęściej przedstawiano narzędzie zbrodni (miecz, topór, siekierę itp.). Na Dolnym Śląsku takich krzyży zachowało się jeszcze sporo. Oprócz krzyża pokutnego w Niedźwiedzicy na terenie gminy można spotkać jeszcze inne, np. w Glinnie. Wokół kościoła znajduje się kamienny mur cmentarny z kapliczką; po obu jej stronach wmurowane są dwa krzyże pokutne: jeden o wymiarach 108 x 66 cm z wyrytym narzędziem zbrodni - kuszą, oraz drugi, o wymiarach 77 x 63 cm, z wyrytym mieczem. Warto zobaczyć tę pamiątkę po średniowiecznym zwyczaju..
Budynek znajduje się w samym centrum wsi Glinno i jest najstarszym obiektem przetrwałym na jej terenie. W przyziemiu zachował archaiczny, jednotraktowy układ pomieszczeń, złożony z wielkiej sali, sieni, mieszkalnej izby, sklepionych komór i kuchni. Na Śląsku ten rodzaj planu wykształcił się u schyłku średniowiecza w budownictwie dworskim.
Ze względu na położenie budynku w bliskiej odległości od kościoła oraz archaiczny plan można przypuszczać, że była to siedziba zarządcy miejscowych dóbr wiejskich lub dwór sołtysi. Powstał najpóźniej za czasów własności wsi przez Zigmunda Czettritza (1694-1728), gdy Glinno objęto Urbarzem piwnym, ponieważ posiada typową piwniczkę piwowarską. Z tego czasu pochodzą też kamienne ściany budynku wzniesione do pełnej wysokości parteru. Po pożarze około 1800 r. dom został odbudowany w nowej bryle z naczółkowym dachem mansardowym i facjatą od wschodu. Z tego czasu datują się: stropy belkowo-wsuwkowe w wielkiej Sali, sieni i izbie mieszkalnej, stolarka okienna, drzwiowa, oraz ryglowe ścianki kolankowe na poddaszu.
Przebudowa na karczmę nastąpiła w początkach XX w., kiedy to przebito nowe wejście w ścianie zachodniej (obecne wejście główne), a z dawnej kuchni wydzielono przechód, łączący sień z podwórzem. Wielka sala otrzymała wówczas trybunę dla orkiestry oraz polichromie ścienne. Szyld z nazwą – Eulentalbaude – umieszczono na elewacji południowej. W grudniu 2005 r. budynek karczmy został wpisany do Rejestru Zabytków pod nr 671/A/05.
Żaden z właścicieli wsi Heinrichau nie rezydował w niej na stałe. Budynek obecnej karczmy mógł być, co najwyżej siedzibą zarządcy folwarku lub dworem sołtysim. Tym bardziej zaskakuje obecność herbu możnej rodziny Zedlitzów na ołtarzu głównym kościoła parafialnego w Glinnie, pod wezwaniem Matki Bożej Bolesnej. Herb Zedlitzów Szekla, o formie charakterystycznej zapinki, widnieje pod figurką modlącego się mężczyzny po prawej stronie ołtarza, natomiast po lewej widnieje figurka klęczącej kobiety i jej herb. Modlące się postaci wyobrażają zapewne parę fundatorów ołtarza.
Na wystrój kolorystyczny głównej sali karczmy, wprowadzony w początkach XX w., złożyły się dwa pasy róż oraz różnorodne scenki pasterskie i biesiadne namalowane na słupkach międzyokiennych. Górny pas róż tworzył fryz podstropowy. Zachował się on w kilku miejscach sali. Dolny pas nie przetrwał, a jego pozostałości znajdowały się na kominie. Belki stropowe dekorowały czarne kropeczki, a na sosrębie widnieje odkryty w trakcie restauracji budynku napis: Grüss Euch Gott Ihr Lieben Alle, bekomm's Euch wohl in meiner Halle! (Szczęść Wam Boże, Kochani, czujcie się dobrze w naszej sali).
