Historie
Aan de spoorlijn van Groningen naar Delfzijl ligt het mooie dorp Loppersum. Loppersum bezit een uniek zoutwaterzwembad.
De heer Zijl is 35 jaar lang badmeester geweest. Bij zijn afscheid in 1981 wordt het bad "K.P.Zijlbad" gedoopt.
Het zwembad is 1933 met de hand uitgegraven door mensen die destijds geen werk hadden. Met deze grond is aan drie zijden van het bad een dijk aangelegd, die het bad een prima beschutting tegen de wind geeft.
De zandbodem draagt bij aan het gevoel van een natuurbad. Het water voor dit bad wordt vanuit een diepte van 112 meter opgepompt.
Dit zoute bronwater is ijzerhoudend, het ijzer via een computergestuurd systeem verwijderd, voordat het als helder zwemwater gebruikt wordt. Er worden geen chemicaliën toegevoegd. Het zwemwater bevat dus geen chloor!!.
Het water kun je vergelijken met het water in de Noordzee.
Bad behouden door unieke samenwerking van de gemeenschap
Wegens financiële problemen bij de gemeente Loppersum in 2009 wordt privatisering of sluiting van het bad als enige optie gezien. Voor seizoen 2011 zou het bad niet meer opengaan wegens de slechte staat van de bronpomp. Afgesproken is het bad alsnog te openen onder de voorwaarde, dat als de pomp zou stoppen ook het zwembad gesloten zou worden. Gelukkig heeft de pomp het volgehouden.
Eind 2011 is de stichting Zoutwaterbad K.P. Zijl te Loppersum officieel van start gegaan en heeft de gemeente een eenmalige substantiële bijdrage toegezegd ten behoeve van het wegwerken van achterstallig onderhoud (een nieuwe, milieu vriendelijke zuiveringsinstallatie bleek nodig). Per 1 januari 2012 is de Stichting de nieuwe eigenaar van het zwembad en zal er een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het zoutwaterbad worden geschreven.
Meer dan 200 vrijwilligers, meer dan 800 donateurs en bedrijven uit de regio dragen het zwembad een warm hart toe.
Vanwege de sfeer en draagvlak van het zwembad zijn ook sponsoren graag bereid hun bijdrage te leveren aan het zwembad.
Schoon en veilig water.
De bron waaruit het zoute water omhoog wordt gepompt, dateert uit 1932/1933 en is circa 120 meter diep. De wanden van de bron zijn van hout. De diameter van binnen is bovenaan 100 mm.
Naar beneden wordt de diameter steeds smaller. Onderaan is hij 70 mm. Het bovenste gedeelte is niet helemaal afgesloten van het grondwater en de onderste paar meter is voorzien van spleten waar het water doorheen kan.
De bronpomp is van titanium, dat niet roest in zoutwater. Ook al staat de pomp stil, dan blijft het water in de buis normaal staan. We hebben laten onderzoeken wat er in het water zit. Het bestaat voornamelijk uit keukenzout, ijzer, kalk, mangaan, magnesium en enkele andere elementen.
Het ijzer moet voor het grootste deel uit het water worden gehaald. Mangaan wordt dan gelijktijdig verwijderd. De rest willen we zo veel mogelijk in het water laten. De bronpomp pompt het zoute water met 5 m3per uur in de beluchtingsbak. Dit is een aluminium bak van 14 m3, die bewaard is gebleven van de oude installatie. In deze bak zijn beluchters gemonteerd en door middel van een grote blower wordt er 300 m3per uur lucht door het water geblazen met hele kleine belletjes. Omdat het water bijna drie uur in de bak blijft, is al het ijzer geroest en zweeft het als deeltjes in het water. Een pomp zorgt ervoor dat het zoute water met de ijzerdeeltjes bovenin een zandfilter wordt gepompt. Die zandfilter bevindt zich in een tank van 1 m doorsnede en 1,5 m hoog. Het water stroomt door het zand en de ijzerdeeltjes blijven in het zand zitten. Voordat het water het zwembad in gaat, komt het eerst in een buffertank van 3 m3. Als deze vol is, stroomt hij over naar het zwembad.
Omdat na een uur of zes de zandfilter vol gaat zitten met ijzerroest, moet deze worden gespoeld. Volautomatisch schakelt het systeem dan om; een grote pomp pompt het water uit het buffervat vanaf de onderkant door het zand en spoelt al het roest het riool in. Het terugspoelen duurt ongeveer 12 minuten. Er wordt nu 100 m3 zout water per dag geproduceerd.
Bron: website zoutwaterbad
FTF: Furcas STF: Peter Lantinga TTF: Team NAC