Er was eens lang, lang geleden in een land hier ver vandaan....
Zo beginnen veel verhalen, sprookjes en legendes. En deze serie van een aantal caches heeft als onderwerp de leukste en mooiste sprookjes, verhalen, legendes, mythen en sagen die er zijn. In iedere cache zal een ander verhaal centraal staan. Elke keer wordt het verhaal verteld. Deze verhalen kunnen misschien niet overeen komen met de bekende versie voor jou. Dit komt omdat ieder verhaal veel verschillende versies heeft. Hier worden de versies verteld zoals ze beschreven zijn door de bekenste schrijvers die ze voor het eerst geschreven hebben, zoals de gebroeders Grimm.
In iedere cache zal je een plaatje zien van een voorwerp, dier of persoon uit het sprookje. Deze zit of in het dekseltje of in de onderkant van het kokertje. Onthoudt deze goed! Je zult ze misschien nog nodig hebben voor een mystery cache die nog komt, als afsluiter. In het geval van deze cache zit het plaatje op de bodem van de cache container. Het bestaat in dit geval uit twee delen: de foto, en als de foto misschien wat moeilijk is: een puzzeltje dat als uitkomst een hint is over de foto.
Deze vierde cache gaat over De kleine Zeemeermin. Iedereen kent het verhaal wel. Het verhaal over een kleine zeemeermin die verliefd wordt op een prins nadat ze hem gered heeft. De prins wordt dan verliefd op de stem van de kleine Zeemeermin en wanneer de Zeemeermin haar stem dan ruilt voor benen met de gemene zeeheks, kan ze eindelijk bij haar prins zijn, maar het is te laat. De prins heeft zijn hart belooft aan diegene met de stem en dat is nou net de zeeheks. Uiteindelijk loopt het allemaal goed af, maar dit is niet het originele verhaal van de kleine Zeemeermin, al denkt iedereen van wel. Nee, dit is de versie van de erg bekende tekenfilm uit 1989 die nog steeds dagelijks de harten van kinderen ( en ook volwassenen) betoverd. De originele versie is namelijk erg anders. Geschreven in 1836 is het een hele andere versie dan die van de tekenfilm. Een versie waarbij "En ze leefde nog lang en gelukkig" niet bestaat. Dit verhaal heeft oorsprokkelijk geen goed einde voor de kleine zeemeermin. Vele mensen denken en zeggen dat dit komt omdat De kleine Zeemeermin eigenlijk een verhaal is waarin de schrijver zijn eigen verhaal van zijn verloren liefde verteld. Is dit misschien een beetje verwarrend? Er wordt namelijk bedoelt dat hij zijn gevoelens over zijn verloren liefde in dit verhaal kwijt kon en dat hij zichzelf in de schoenen (of misschien vinnen) plaatst van de kleine Zeemeermin, want de schrijver en de zeemeermin verliezen beide namelijk hun geliefde.
Omdat de originele versie toch best onbekend is en toch zo'n mooie boodschap van ware liefde bevat wordt deze hier verteld. Lees alstublieft ook bij de Hint voor wat let ops en pas ops en meer informatie.
Het verhaal:
Er was eens, lang, lang geleden in een land hier ver vandaan een zeemeermankoning die woonde op de bodem van de zee. Zijn vrouw was overleden, maar hij had zes prachtige zeemeermindochters. Het jongste prinsesje was het mooist en ze kon prachtig zingen. Deze kleine zeemeermin droomde ervan bij de mensen te zijn. ‘Pas als een zeemeermin vijftien jaar is,’ zo zei oma, ‘mag ze er een kijkje gaan nemen. Daar boven, boven de zee in de mensenwereld.’
Uiteindelijk werd de kleine zeemeermin vijftien jaar en mocht ze boven water kijken. Er kwam een groot zeilschip voorbij gevaren. De kleine zeemeermin zwom er naartoe en hoorde stemmen. Het was feest aan boord, want een jonge prins vierde zijn verjaardag. Vanaf het moment dat ze de prins zag, was ze op slag verliefd. Plotseling begon het hard te waaien en stak er een storm op. Door de woeste golven viel de prins in zee. De kleine zeemeermin bracht de prins zo snel mogelijk naar de kust dat val lag met SCHELPEN. Toen hoorde ze opnieuw stemmen. Oei… Niemand mocht haar zien. Ze gaf de bewusteloze prins een afscheidskus en dook weer in zee. Daar zag ze hoe een paar jonge vrouwen de prins vonden. Ze was natuurlijk liever zelf bij hem gebleven, want de liefde die ze voor hem voelde, was zo sterk dat ze iedere dag bij hem wou zijn.
De weken daarna bracht ze treurend door in haar tuin. In haar tuin kwam ze altijd om na te denken bij mooie rode zeebloemen. En al zou ze het zo erg willen, huilen kon ze niet. Zeemeerminnen konden namelijk niet huilen. Toch was haar verdriet zo sterk. ‘Ik wou dat ik benen had’, zuchtte de kleine zeemeermin. Ik zou mijn lange zeemeerminleven opgeven voor een kort mensenleven, wanneer ik één dag mens kon zijn.’ Zeemeerminnen leefde namelijk 300 jaar, terwijl een mens maar ongeveer 100 jaar leeft. In haar hoofd ontstond een plannetje… Die nacht glipte ze het paleis uit en bracht een bezoek aan de zeeheks. Toen ze in het donkerste stuk van de zee aankwam, zwom ze langs DE BOOM, want ook in de zee staan speciale zeebomen, en langs dikke vieze zwarte slierten zeewier zo naar de zeeheks. Een grote zeemeermin met vieze bruine schubben. ‘Ik weet waar jij voor komt, meisje’, sprak de heks. ‘Jij bent verliefd op de mensenprins! En nu wil je van je staart af, hè? Dat kan! Maar niet voor niets! Het kost je je stem!’ ‘Maar hoe kan ik de prins dan vertellen dat ik van hem hou?’ ‘Dat doe je met je ogen en wanneer je benen hebt, zal je soepeler bewegen dan welk mens ook.’ ‘Dan wil ik het’, sprak de kleine zeemeermin, nadat ze had nagedacht dat als ze het zou doen, ze haar zusjes en vader achter zou moeten laten. ‘Goed, ik zal het drankje brouwen, maar let op! Zorg ervoor dat de prins ook verliefd op jou wordt. Als hij met een ander trouwt, zal je veranderen in het schuim op de golven en zal je voor eeuwig als het schuim op de golven leven op deze aarde!" Toen ze het drankje had, ging ze langs het paleis om afscheid te nemen. Iedereen sliep dus in gedachten nam ze afscheid van haar zusjes en haar vader. NAAST EEN BOOM zag ze dezelfde rode bloemen als in haar tuintje. Niet veel later zat ze op een rotsblok op het strand, vlak voor het paleis van de prins. Daar dronk de kleine zeemeermin het drankje van de heks. Haar staart spleet uiteen en ze kreeg twee mensenbenen. Dat deed behoorlijk pijn en ze zakte bewusteloos in elkaar. Ze zag nog net hoe mooi de zon de lucht en de zee rood kleurde op het moment dat deze onderging. ‘Hé, hallo! Word eens wakker!’ Voorzichtig opende het meisje haar ogen en ze keek recht in de ogen van de prins. Ze lag OP DE GROND en ze wilde iets zeggen, maar… ze kon niet meer praten! In de weken daarna werd de prins dol op zijn mooie, kleine schipbreukeling en ze deden samen allerlei leuke dingen. ‘Het is jammer dat je niet kunt praten,’ zei de prins, ‘maar je danst als een eh…een dolfijn! Niemand beweegt zich soepeler dan jij.’
Groot was het verdriet van de kleine zeemeermin dan ook toen ze hoorde dat haar prins ging trouwen met de prinses van het buurland. Voor het eerst huilde er een zeemeermin. De pijn van het verlies van haar prins zorgde ervoor dat de kleine Zeemeermin de zoutste tranen huilden die iemand ooit gehuild heeft. Iedereen dacht dat het tranen waren van vreugde, maar het waren tranen van het grootste verdriet dat iemand ooit gekend heeft: het verdriet van het verlies van een geliefde. Er werd een groot schip versierd, want de Koninklijke bruiloft zou op zee plaatsvinden. ‘Ik wil graag dat je meegaat, want weet je, als ik niet met een prinses moest trouwen, zou ik met jou trouwen’, zei de prins tegen de kleine zeemeermin. Op de nacht voor de bruiloft, toen iedereen sliep, stond ze op en liep naar de reling van het schip. Toen doken haar vijf zussen een voor een op uit de golven. ‘Zusje!’ riep de oudste. ‘We zijn bij de zeeheks geweest en hebben haar gesmeekt je leven te sparen. Zij heeft ons deze dolk gegeven in ruil voor lokken van ons haar" en inderdaad hadden de zusjes korter haar. "Voordat de zon opkomt, moet je met deze dolk het hart van de prins doorboren. Dan zal onmiddellijk je vissenstaart weer aangroeien. Je kunt dan weer bij ons zijn en nog honderden jaren leven!’ Maar de kleine zeemeermin schudde haar hoofd. Nooit zou ze zoiets gemeens kunnen doen. Ze hield van de prins met heel haar hart. Ze gooide de dolk in de golven. Een hoge golf kwam tot aan de reling van het schip en nam de kleine zeemeermin mee. Als schuim op de golven zou ze nog duizenden jaren kunnen zien hoe prachtig rood de zon de hemel kleurt wanneer zij opkomt en ondergaat in de zee…
Nu ken je het zielige, maar ook mooie verhaal van De kleine Zeemeermin. Succes met zoeken!
Wanneer je deze cache hebt gevonden, mag je deze banner toevoegen:
Dit is de link: <a href="http://coord.info/GC58ND3"><img alt src="http://i935.photobucket.com/albums/ad199/rh199715/geocachebannerdekleinezeemeermin_zps7b8c5245.jpg" />