Ruiny kościoła św. Mikołaja Traditional Cache

Kościół Św. Mikołaja zbudowany został w XV wieku w miejsce dawnego grodziska średniowiecznego. Wzmiankowany był już w roku 1496. W XVI wieku przebudowany został na kościół zamkowy. Od tego czasu modlili się w nim tylko właściciele zamku, służba i goście. Mimo, że kościół należał do zamku, znajdował się przy nim cmentarz parafialny. Od r. 1879 ustanowione zostały msze swięte dla mieszkańców wsi za zmarłych, pochowanych na cmentarzu, oraz w niektóre święta. Kościół używany był jeszcze podczas II. wojny światowej, po czym został zniszczony poprzez Armię czerwoną, jako że Niemcy mieli tutaj stanowisko karabinu maszynowego. Do jego upadku przyczynili się też złodzieje. Do dzisiaj pozostaje w ruinie. W roku 2010 z inicjatywy władz gminy Branice podjęto działania mające na celu zabezpieczenie ruin i wybudowanie tarasu widokowego na szczycie wieży (22m).

Kamienny i otynkowany kościół reprezentuje styl gotycki. Pierwotnie pełnił funkcje obronne, o czym świadczą zarysy fos, zachowany mur kamienny i okienka strzelnicze. Dlatego też usytuowanny jest zdala od wsi. Od strony zachodniej zachowała się kwadratowa wieża z głównym wejściem, pokrytym sklepieniem krzyżowym. W górnej części wieży znajdują się okienka strzelnicze. Wejście do nawy od strony zachodniej obramowane jest portalem ostrołukowym z XV. wieku. Z zewnątrz mur główny jest podtrzymywany filarami. Prezbiterium jest zamknięte prostą ścianą i zasklepione sklepieniem krzyżowo-żebrowym z XVI. wieku. Później została do ściany południowej dobudowana zakrystia z wejściem w kształcie ostrołukowym do prezbiterium. Po stronie wschodniej kościoła zachowała się część renesansowego szczytu. W kościele znaleźć można kamienne płyty nagrobne Schaffgotschów lub Dallwitzów, kobiety z rodziny Siedlnitzkich i rycerza z rodziny Füllstein. Przed wejściem znajdują się barokowe figury św. Jana Nepomucena oraz św. Floriana z XVIII w.

W pobliżu wieży widokowej znajdują się pozostałości grodzisk z różnych epok, w tym najstarszy relikt architektury obronnej na ziemiach polskich z wczesnej epoki brązu. Pozostałości fortyfikacji najlepiej widoczne są w lesie, w północno - zachodniej i południowo - zachodniej stronie byłego grodziska. Teren ten zasiedlony był już u schyłku epoki kamienia (w VI. - III. tys. przed Chr.), ale najbardziej intensywne osadnictwo wiąże się z początkiem epoki brązu. Pierwsza wzmianka pisemna pochodzi z r. 1283. Po r. 1365 wieś należy do księstwa Opawskiego, w r. 1420 sprzedana Janowi z Włodzienina. Włodzienin był typowym ośrodkiem rycerstwa łupieżczego. W r. 1470 właścicielem zostala rodzina Fülstein z Boguszowa, od r. 1552 do końca XVI. w. rodzina Bitowskich z Bitowa, którzy też w r. 1567 zbudowali zamek we wsi. Podczas wojny trzydziestoletniej wieś należała do Haugwiców z Biskupic, potem aż do początku XX. wieku do rodu hrabiów Nayhauß-Cormons. W końcu XIX. w. zamek z powodu zaniedbania zamienił się w ruinę.

byl postaven v 15 st. na místě zaniklého dřevěného středověkého hradiště, zmínky o něm jsou z roku 1496. V 16. st. byl přestavěn na zámecký kostel a od té doby se v něm modlili pouze vlastníci zámku, služebnictvo a hosté, okolní hřbitov u kostela však sloužil všem. O roku 1879 pak byly ustanoveny mše pro obyvatele vesnice, za zemřelé na místním hřbitově a na některé svátky. Kostel byl naposledy použit za druhé světové války, poté zde bylo německé kulometné hnízdo, čímžto jej zničila osvobozenecká armáda. K jeho úpadku přispěli také zloději. Dodnes jsou z něj ruiny. V roce 2010 z iniciativy gminy Branice byl kostel vyčištěn a zakonzervován, na vrcholu věže byla vybudována vyhlídková terasa ve výšce 22m.

Kostel je v gotickém slohu, vyzděn z kamene a omítnutý. Původně plnil obrannou funkci, o čemž svědčí zbytky příkopu, zachovaná kamenná zeď a střílny, je také postaven dál od vesnice. Na západní straně je čtvercová zužující se věž s hlavním vchodem, který je zakryt křížovou klenbou. V horní části má věž malé střílny. Vchod do lodě od západu je lemován ostře lomeným kamenným portálem z 15. st. Z vnějšku je hlavní zeď podpírána opěrnými pilíři. Presbytář je uzavřen rovnou stěnou a zakryt křížově žebrovanou klenbou z 16. století. Později byla k jižní zdi přistavěna sakristie s vchodem do presbytáře ve tvaru ostře lomeného oblouku. Na východní straně se zachovala část z cihel zděného renesančního štítu presbytáře. V kostele je možno nalézt kamenné náhrobní destičky Schaffgotzů a Dallwitzů, ženy z rodiny Siedlnických a rytíře z rodiny Fullstein. U vstupní brány se nacházejí dvě barokní sochy z 18. st. – sv. Florián a sv. Jan Nepomucký.

Poblíž věže kostela jsou zbytky opevnění z různých epoch, mezi nimi je taky nejstarší objekt obranné architektury na území Polska z doby raně bronzové. Pozůstatky opevnění jsou nejlépe vidět v lese na SZ a JZ straně bývalého hradiště. Toto území bylo obydlené už na konci doby kamenné 4-3 tisíce let př. Kr. ale nejintenzivnější osídlení je svázáno z počátkem doby bronzové. První písemná zmínka je z roku 1283. Po roce 1365 spadá do knížectví Opavského, 1420 prodán Janovi z Vladěnína. Vladěnín byl typickým centrem mezinárodně trestaného loupeživého rytířství. 1470 vlastnil Vladěnín rod Fülsteinů z Bohušova, od roku 1552 do konce 16. st. náležel rodině Bítovských z Bítova. Ti v roce 1567 vybudovali ve vsi zámek. Za třicetileté války ves patřila hraběti Haugvicovi z Biskupic. Poté až do počátku 20. století byl majetek v rukách hrabat Nayhauß-Cormons. Koncem 19. století se neudržovaný zámek zřítil.