Deze cache is geplaatst met toestemming van Natuurmonumenten. Met speciale dank aan Dhr. B. Kluiving.
Natuurmonumenten is dé beweging van mensen met hart voor de natuur. We willen mensen, van jong tot oud, in het hart raken en de fascinatie voor de natuur delen met en via onze achterban. We activeren mensen om buiten in de natuur iets geweldigs te beleven.
'Halverwege de vorige eeuw, toen de Piccardthofplas niet meer dan een klein vijvertje was, kwam er elke dag een jonge prins spelen. Hij ging graag naar deze plek omdat het er prachtig was en zo lekker rustig.
Zijn ouders waren van adel en dat maakte de, eigenlijk doodgewone jongen, een heuse prins.
Doordat de familie aanzien had, kregen ze ook veel aandacht, dit tot grote ergernis van de kleine prins.
De jongen hield er niet zo van......het liefst wilde hij gewoon lekker kunnen spelen net zoals andere kinderen van zijn leeftijd.
De vijver was dan ook zijn toevluchtsoord geworden, waar hij zich kon terugtrekken wanneer hij maar wilde en waar hij dikwijls weg droomde terwijl hij uitkeek over de vijver en fantaseerde over een "normaal" leven.
Op een dag toen de prins weer eens zat te dagdromen, hoorde hij naast zich onder de bladeren iets ritselen.
Hij bukte zich voorover en veegde een blad opzij. "Kwaak!" hoorde hij ineens en de prins viel pardoes achterover.
Toen hij weer was bekomen van de schrik keek hij op naar het wezen dat hem met grote, glazige ogen zat aan te staren.
Het was een kikker! Voorzichtig zette de prins de kikker op zijn hand om hem eens goed te bekijken.
Plots begon de kikker tegen hem te praten......de prins was met stomheid geslagen. "Wil je mij alstjeblieft helpen weer bij het water te komen? Ik ben al oud en mijn zicht laat me met regelmaat in de steek en nu ben ik de weg naar de vijver kwijt". De mond van de prins stond nog steeds wagenwijd open van verbazing en hij kon niet veel meer uitbrengen dan: "Euh....ahh.....he.....". "Wees niet bang" zei de kikker. "Laat je niet afleiden door mijn voorkomen.....niet alles is altijd wat het lijkt". De jonge prins knipperde een paar keer goed met z'n ogen en vroeg aan de kikker: "Ik heb nog nooit in mijn leven een kikker ontmoet die kan praten.....hoe is dit mogelijk?" De kikker draaide zich naar de prins toe en begon te vertellen:
"Eens, heel lang geleden,was ik net zoals jij....een mensenjongen. Ook ik kwam hier vaak om te spelen en om mijn leven als zoon van een keizer te ontvluchten. Ik mocht hier alleen spelen als ik me aan één voorwaarde zou houden; ik mocht nooit en te nimmer naar mijn eigen reflectie in het water kijken ná zonsondergang.
Dat beloofde ik. Hoewel de nieuwsgierigheid dikwijls lonkte, heb ik het lange tijd volgehouden.
Op een dag was ik aan de waterkant aan het spelen en vergat de tijd. Mijn lievelingsspeelgoed, een gouden bal, rolde te ver weg en belande in de vijver. Ik had niet door dat de zon inmiddels aan het ondergaan was en aangekomen bij de waterkant knielde ik en leunde voorover om mijn bal te pakken. De bal dobberde onrustig en dreef hierdoor steeds verder weg van de kant. Ik leunde zover mogelijk voorover en strekte mijn arm, in de hoop dat mijn vingertoppen de bal zouden raken. Iets, diep in het water onder mij, trok m'n aandacht.
Het klonk als gezang. Het warme geluid vulde mijn oren en ik kon er geen weerstand aan bieden.
Langzaam gleden mijn ogen van de bal af, richting het kalme water onder mij. Daar, bij het licht van de maan, zag ik vluchtig mijn eigen weerkaatsing.
Weldra kleurde het water pikzwart en begon hevig te kolken. Ik verloor mijn evenwicht en tuimelde voorover de diepte in.
Boven mij keerde de kalmte weder en het water had inmiddels weer z'n heldere kleur verkregen.
De maan scheen aan de hemel, krekels zongen hun lied......geen zuchtje wind......alsof het zich zojuist voltrokken drama, zich nooit had voorgedaan.
En sinds die dag ben ik, zoals jij me nu ziet. Ik kan enkel in deze gedaante aan land.....en alléén tussen zonsopkomst en zonsondergang".
De prins voelde medelijden met de kikker en wilde hem een aai over zijn kop geven. "Snel!" riep de kikker. "Breng me onmiddellijk naar de waterkant, de zon kan elk moment onder gaan!". Zo snel als hij kon rende de jongen naar het water. Hij knielde in het vochtige mos en met de kikker op de palm van zijn hand reikte hij zo ver als hij kon. "Spring er maar af" zei hij tegen de kikker. "Je moet nog een klein stukje verder voorover buigen" zei de kikker. De prins deed wat hem gevraagd werd. Hij leunde verder en verder en verder..... Toen plots verloor hij z'n evenwicht, hij slaakte een kreet. De kikker sprong haastig van zijn hand en verdween in de diepte. In zijn val ving de prins een glimp op van zijn eigen spiegelbeeld......achter hem, hoog aan de hemel, zag hij de weerspiegeling van de maan. Deze leek groter dan ooit en scheen zo fel, dat het bijna pijn deed aan zijn ogen.
Daarna volgde enkel duisternis........pikzwarte duisternis.
Men zegt dat op sommige dagen, tussen zonsopkomst en zonsondergang, er gekwaak te horen is aan de waterkant. Sommige mensen spreken zelfs van een zacht "gejammer".........'
(bron: eigen verhaal)
