Aleksander Gryglewski - (ur. 4 marca 1833 w Brzostku, zm. 28 lipca 1879 w Gdańsku) – malarz, profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie.
Syn Kajetana i Katarzyny Soleckiej. W latach 1847-1852 uczęszczał do szkoły średniej w Krośnie, a w latach 1852-57 studiował w Krakowie na oddziale Sztuk Pięknych w Instytucie Technicznym. Pomagał J. Matejce w wykreślaniu perspektywy obrazów. Na dalsze studia malarskie wyjechał z Matejką do Monachium. Powrócił do Krakowa i w latach 1860-69 poświęcił się utrwalaniu w drobiazgowo wykańczanych obrazach widoków i wnętrz krakowskich zabytków, głównie kościołów. Reprodukcje drzeworytowe jego obrazów zamieszczały w latach 1863-75 "Kłosy", a w latach 1863-72 "Tygodnik Ilustrowany".
Dziełem jego życia było utrwalenie na płótnie najcenniejszych zabytków architektury polskiej. W latach 1872-73 malował wnętrza Łazienek w Warszawie, w latach 1873-74 w Wilanowie, a w 1875 Zamek Królewski i Pałac Prymasowski.
Wyjeżdżał do Bardejowa (1864) i do salin w Wieliczce (1869). W 1870 malował zabytki Pragi, a w Wiedniu obrazy z kościoła św. Szczepana. W 1871 malował we Lwowie, Podkamieniu, Olesku, a najdłużej w Podhorcach. W latach 1875-77 mieszkał w Krośnie i tu malował krajobrazy i wnętrze kościoła. W jesieni 1877 objął katedrę perspektywy krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W latach 1877-1879 był kierownikiem katedry perspektywy w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. W czasie wakacji 1878 i 1879 malował wnętrze sali rady miejskiej w Ratuszu w Gdańsku. Przytłoczony kłopotami finansowymi popełnił samobójstwo wyskakując z okna gdańskiego ratusza.
Przyjaźnił się z Matejką, Aleksandrem Kotsisem i Arturem Grottgerem. W 1867 ożenił się z Marią Miczyńską, ziemianką, z Rozdziela.
Pozostawił dwoje dzieci: Zofię Rudnicką i Aleksandra Gryglewskiego, malarza (1874-1940). Jednym z jego uczniów był Piotr Stachiewicz.
