Łysina (891 m n.p.m.) – drugi co do wysokości szczyt w Paśmie Lubomira i Łysiny (Beskid Średni). Do 1932 r. nazwa Łysina odnosiła się do najwyższego wierzchołka (904 m n.p.m.), który od tamtej pory zwany jest na cześć księcia Kazimierza Lubomirskiego, ofriarodawcy ziemi pod budowę obserwatorium astronomicznego - Lubomirem. W świadomości mieszkańców okolicznych wsi nazwa Łysina, jako określenie dla całego pasma, przetrwała do dzisiaj. Natomiast po raz pierwszy nazwa Łysina pojawia się w dokumencie lokacyjnym Wierzbanowej z 1365 r.
Łysina położona jest we wschodniej części pasma. Obecnie jest całkowicie zalesiona, jednak dawniej na jej szczycie i grzbiecie istniała polana Długa, a w kierunku Lubomira Znajdowały się kolejne trzy polany: Mocurka, Na Trzech Kopcach, Spadzista (Przygoleź). Jeszcze w latach 60' ubiegłego wieku na polanach tych wypasane były owce okolicznych gospodarzy, a na polanach Suchej i Długiej znajdowały się szałasy pasterskie.
W listopadzie i grudniu 1914 r. na grzbiecie miedzy Trzema Kopcami, a Polaną Przygoleź zajęły pozycje obronne wojska austriacko-węgierskie. Żołnierze wykopali tutaj widoczne do dzisiaj rowy strzeleckie i rowy dobiegowe o łącznej długości 170 m. Również w czasie II wojny światowej Łysina była terenem działań wojennych. W lipcu 1944 r. partyzanci myślenickiego obwodu AK "Murawa" założyli na północnych stokach Łysiny bazę składającą się z kilku baraków i namiotów dla partyzantów. Zostały one spalone przez okupanta niemieckiego jesienią 1944 r. Widocznym śladem obecności partyzantów w tamtych rejonach są symboliczne mogiły, do których prowadzą drogowskazy.
Na Łysinę można dotrzeć
- szlakiem żółtym: z Lubnia przez Patryję lub z Zasani przez Kamiennik i Suchą Polanę
- szlakiem czerwonym: z Myślenic przez Ukleinę, obok Schroniska Kudłacze lub z przełęczy Jaworzyce
- szlakiem czarnym: z Pcimia obok Schroniska Kudłacze
Źródło: Dyląg D., Sadowski P., Beskid Myślenicki, Pruszków 2005, wyd. Rewasz
