WILCZA POLANA
WILCZA POLANA
Genezą tej nazwy była prowadzona na przełomie lat 59 i 60 ubiegłego wieku w Bieszczadach i Beskidzie Niskim, akcja mającą na celu znaczne zmniejszenie stanu wilków na tym terenie. "Akcja wilcza" była prowadzona z użyciem wszelkich dostępnych środków i metod. Za zabite zwierzę wypłacano nagrody. Powołano także instytucję Komisarzy Wilczych, którzy mieli za zadanie tępić wilki, tropiąc je, organizując obławy i polowania. Do dziś dnia, w dolnej części doliny, zachowały się ślady po „wilczych dołach”. Obniżenie liczebności wilków wpłynęło na ogromny wzrost w latach 70. i 80. populacji jeleni karpackich, które zaczęły niszczyć uprawy i młode drzewa, zwłaszcza jodłowe, niwecząc wieloletni dorobek leśników. Od 1995 r. wilk jest w Polsce prawnie chroniony. W dzisiejszych czasach, Dolina Wołtuszowej nie ma „swojej własnej” watahy wilków, ale jest dość często odwiedzana przez watahę bytującą na Riczkach i Diablim Dole. Za jeleniami zapędza się tu także wataha ze stoków Bukowicy. Najczęściej ofiarami tych drapieżników padają jelenie, rzadziej sarny, dziki czy zwierzęta hodowlane (głównie owce).
Polany leśne z uwagi na połączenie łąki z otaczającym je lasem to szczególnie bogate środowisko flory i fauny. Z rzadkich gatunków roślin będących pod całkowitą ochroną występuje zimowit jesienny i kilka gatunków storczyków. Płazy i gady reprezentowane są na tym stanowisku przez kumaka nizinnego i górskiego, ropuchę szarą, żabę trawną, salamandrę plamistą, padalca, jaszczurkę żyworódkę i zwinkę oraz żmiję zygzakowatą i zaskrońca.