Assepoester
Assepoester (Frans: Cendrillon; Engels: Cinderella; Duits: Aschenputtel; Afrikaans: Aspoestertjie) is een oud volkssprookje dat thema's rondom onrechtvaardige behandeling en de overwinning daarvan bevat. In Europa zijn er vele varianten bekend.
Oorsprong
De oude Grieks-Egyptische versie van Assepoester, waar de hoofdpersoon de naam Rhodopis draagt, wordt beschouwd als de oudste versie van het verhaal. Het sprookje werd voor het eerst opgetekend door de Griekse geschiedschrijver Strabo in de eerste eeuw voor Christus. De bekendste versie van Assepoester stamt uit 1697 en is afkomstig uit de bundel Sprookjes van moeder de gans van de Franse schrijver Charles Perrault. Deze versie was weer gebaseerd op een literair sprookje door Giambattista Basile (La Gatta cenerentola, 1634). Een andere bekende versie, waarin het meisje Aschenputtel wordt genoemd, is gepubliceerd door de Duitse gebroeders Grimm in de 19e eeuw. Het verscheen in hun serie Kinder- und Hausmärchen als nummer KHM21. In de verhalen van Duizend-en-één-nacht staat het verhaal van de verloren enkelband, wat eigenlijk hetzelfde verhaal is. In een preek over Efeziers 4:1-10 uit 1544 gebruikt Luther Assepoester (Aschenbrödel) als metafoor voor Maria die door God gekozen wordt in plaats van de rijke dochters van Annas en Kajafas.
Versie van Perrault
Assepoester moet het vuur aanmaken Het verhaal gaat over een meisje dat verplicht wordt al het werk te doen voor haar gemene stiefmoeder en haar twee gemene dochters. Omdat ze alle vuile karweitjes moet opknappen, zoals 's ochtends het aanmaken van de haard, wordt ze schertsend 'Assepoester' genoemd. Poesten is een Middelnederlands woord voor blazen. Als op een dag een brief van de koning beveelt dat alle meisjes uit het hele land naar het bal moeten komen zodat zijn zoon, de prins, kan trouwen met het meisje van zijn dromen, blijkt nogmaals de onrechtvaardige stiefmoederlijke behandeling van Assepoester. De dochters van de gemene stiefmoeder krijgen mooie jurken, Assepoester moet het met lompen stellen en wordt zo verhinderd naar het bal te kunnen gaan. Een goede fee tovert haar echter een baljurk met glazen muiltjes en tovert een pompoen en een stelletje muizen om tot een koets met paarden. Ze charmeert de prins uitermate, doch niemand herkent Assepoester. Om middernacht wordt de betovering echter verbroken en ontvlucht zij het paleis, waarbij ze de derde nacht één van haar glazen muiltjes verliest. De prins vindt het muiltje en zweert dat hij het bijzondere meisje zal vinden om met haar te trouwen. Vele meisjes proberen uit alle macht hun voet in het schoentje te wringen, maar uiteindelijk past alleen Assepoester de schoen. En zoals het een sprookje betaamt, leefden Assepoester en haar prins nog lang en gelukkig.
De glazen muiltjes
De glazen muiltjes van Assepoester waren eigenlijk van eekhoornbont. Het bont van de tweekleurige Russische eekhoorn heet in het Frans vair en is onder die naam ook in de heraldiek bekend. Dit woord klinkt in het Frans hetzelfde als verre (glas). Bij het vertellen van het verhaal zouden Assepoesters sloffen, door de generaties van vertellers of wellicht door Perrault zelf, in glazen muiltjes zijn veranderd. In de versie van de gebroeders Grimm gaat het om muiltjes met borduursel, Assepoester verliest op de derde avond een gouden muiltje op de trap.
Versie van Grimm
Indien u geïnteresseerd bent in deze tekstuele, langere versie, kunt u deze zelf nalezen op de bron: wikipedia.
En dan nu: DE OPDRACHT:Klik hier
Waarschijnlijk niet nodig, maar toch:
BEZOEK DE CACHE ALLEEN TUSSEN ZONSOPKOMST EN ZONSONDERGANG! VOOR EEN KLEINE WANDELING PARKEERT U OP DE AANGEGEVEN PARKEERCOÖRDINATEN!
