Marecka Kolej Dojazdowa powstała prawdopodobnie z inicjatywy właścicieli fabryki przędzalniczej w Markach, którzy produkowali towary na rynek Imperium Rosyjskiego. W połowie lat osiemdziesiątych XIX stulecia została założona Spółka Udziałowa kolejki wąskotorowej. W jej skład weszli główni inwestorzy: Adam Dzierżanowski, Julian Różycki, Manas Ryba, Haipern, Bronisław i Józef Goldfederowie, a udziałowcami zostali bracia Alfred i John Briggsowie.
Pierwszy swój kurs wykonała w marcu 1897 roku. Była ciągnięta przez konie po torowisku o szerokości 800 milimetrów. W 1898 roku tory zostały podciągnięte do Pustelnika, a w 1899 roku do Radzymina. Połączyła ona Radzymin z Targówkiem, który był w tym czasie przedmieściem Warszawy. Parowóz po raz pierwszy na trasie pojawił się 15 września 1899 roku. Ciągnął on skład wagonów towarowych i osobowych. W 1900 roku kolej marecka została przedłużona do ulicy Stalowej, a w sierpniu 1901 roku w kierunku ulicy Stalowej, gdzie powstała stacja Praga Stalowa, która miała połączenie z linią tramwajową.
W 1907 r. rozpoczęły się regularne kursy do Radzymina. Uruchomienie kolejki wąskotorowej było ważnym wydarzeniem stymulującym rozwój gospodarczy miejscowości leżących na jej trasie.
Trasę Warszawa—Radzymin na początku XX w. kolejka pokonywała osiem razy dziennie, osiągając na 20-kilometrowym odcinku średnią prędkość 20 km na godzinę.
Po wybuchu II wojny światowej okupacyjne władze niemieckie rozwiązały dotychczasowy zarząd kolejki, a nowym jej zwierzchnikiem został Karl Jürgens. W okresie okupacji niemieckiej kolejka marecka, przewożąc dziennie tysiące pasażerów, stanowiła nadal podstawowy środek transportu dla ludzi zatrudnionych w warszawskich fabrykach i warsztatach. Codziennie też przewożono nią tony różnorakich towarów. Dzięki niej zaopatrywano w żywność mieszkańców stolicy, szmuglerzy transportowali nią z okolicznych wiosek do Warszawy produkty żywnościowe, głównie mięso, które było racjonowane na kartki. Przemycano nielegalną prasę, broń i amunicję na potrzeby istniejących w Markach i okolicach organizacji zbrojnych prowadzących walkę z okupantem.
Kursowanie kolejki zostało przerwane 30 lipca 1944 r.: na skrzyżowaniu dróg Struga—Nieporęt pojawiły się dwa sowieckie czołgi, które rozpoczęły ostrzał konwojów niemieckich jadących w kierunku Radzymina czy Zegrza. Tory kolejki zostały wówczas w kilku miejscach zniszczone. Ucierpiały również parowozy i wagony, które zostały na stacjach. Działania wojenne, trwające w okolicy Marek do pierwszej dekady września 1944 r., spowodowały tak znaczne zniszczenia warsztatów naprawczych i remontowych w Drewnicy, że przeniesiono je na stację Warszawa Stalowa.
31 sierpnia 1974 r. ruszyła ciuchcia w swój ostatni kurs z Radzymina do Warszawy, żegnana na całej trasie przez tysiące ludzi-pasażerów - owacjami i kwiatami.
Nazwy Kolejki Mareckiej
1896—1897 Markowska Kolej Konna
1897—1906 Markowska Kolej Wąskotorowa
1907—1915 „Markowskij Podjezdnoj Put”, Markowskaja Podjezdnaja Zeleznąja Doroga (MPZD) , (Dojazdowa Kolej Marecka)
1919—1941 Kolej Dojazdowa Marecka (KDM)
1942—1944 Warschauer Eisenbahnen Ost (WEO) , Warszawskie Koleje Wschodnie (WKW)
1945—1 951 Kolej Dojazdowa Warszawa—Radzymin
1952—1974 Radzymińska Kolej Wąskotorowa